Η τελευταία κλήση πριν τη συμφιλίωση

Η διαμάχη μεταξύ του Νάσερ και του αδελφού του Φάντι διήρκεσε δύο ολόκληρα χρόνια. Ξεκίνησε με μια διαφωνία για μια μικρή κληρονομιά, μετά μεγάλωσε με τα λόγια και έγινε σιωπή που πλήγωνε τη μητέρα κάθε φορά που μάζευε τα παιδιά της σε ένα τραπέζι και έβρισκε μια άδεια καρέκλα.

Καθένας από τους δύο πίστευε ότι είχε δίκιο. Και ο καθένας περίμενε να ζητήσει συγγνώμη ο άλλος πρώτος. Με τον καιρό, δεν θυμόντουσαν πλέον καθαρά την αρχή της διαφωνίας, αλλά κρατούσαν τον πόνο τους σαν απόδειξη αξιοπρέπειας.

Σε μια κρύα νύχτα, χτύπησε το τηλέφωνο του Νάσερ. Ήταν ο αριθμός του Φάντι. Δίστασε πολύ πριν απαντήσει. Η φωνή του αδελφού του ακουγόταν κουρασμένη: «Η μητέρα μας είναι στο νοσοκομείο.» Ο Νάσερ δεν ρώτησε τίποτα άλλο. Φόρεσε τα ρούχα του και βγήκε.

Στον άσπρο διάδρομο, οι δύο αδελφοί στάθηκαν ο ένας κοντά στον άλλο για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια. Δεν έδωσαν τα χέρια. Μόνο περίμεναν τα νέα του γιατρού. Η μητέρα ήταν καλά, μια απλή κρίση που πέρασε. Όμως όταν άνοιξε τα μάτια της και τους είδε μαζί, έκλαψε.

Είπε: «Δεν θέλω να πεθάνω βλέποντας ένα τείχος ανάμεσά σας.»

Ο Νάσερ και ο Φάντι βγήκαν στον διάδρομο. Ο Φάντι είπε: «Κουραστήκαμε, Νάσερ.» Ο Νάσερ απάντησε μετά από σιωπή: «Και κουράσαμε τη μητέρα μας μαζί μας.»

Η συγγνώμη δεν ήταν μεγάλη. Δεν μίλησαν για τις λεπτομέρειες, ούτε για το ποιος έκανε περισσότερο λάθος. Ο Νάσερ είπε: «Συγγνώμη για κάθε λέξη που σε πλήγωσε.» Και απάντησε ο Φάντι: «Και εγώ συγγνώμη για κάθε μέρα που άφησα να μας απομακρύνει.»

Το επόμενο πρωί, μπήκαν στο δωμάτιο της μητέρας τους κρατώντας μαζί το πρωινό. Χαμογέλασε και είπε: «Έτσι γυρίζει το σπίτι σπίτι.» Και οι αδελφοί κατάλαβαν ότι κάποιες απώλειες δεν αξίζει να χάσουμε γι’ αυτές όσους μας έχουν απομείνει.