Ciche małżeństwo

Fidaa siedziała przy oknie i w milczeniu obserwowała ulicę. Nikogo nie czekała, ale czuła, że coś w niej się spóźnia i nie dociera.

W drugim pokoju Nour siedział na brzegu łóżka z telefonem w dłoni i zmęczoną twarzą, jak zwykle. Miał dwadzieścia trzy lata, ale zachowywał się, jakby niósł o wiele więcej lat.

Fidaa powiedziała cichym głosem:
„Nour… możemy chwilę porozmawiać?”

Nie oderwał wzroku od telefonu.
„Jutro, Fidaa, jestem zmęczony.”

Uśmiechnęła się z goryczą.
„Codziennie jutro.”

Nour westchnął i powiedział:
„Dlaczego wyolbrzymiasz? Jestem, dom jest, czego ci brakuje?”

Spojrzała na niego długo.
Chciała powiedzieć: Brakuje mi ciebie.
Ale nie powiedziała.

Weszła do kuchni, otworzyła telefon i napisała krótki status:

„Czasem człowiek jest żonaty… a jednak samotny.”

Po kilku minutach otrzymała odpowiedź od nieznanego konta.
Nazywało się Mahab.

„To, co masz w oczach, to nie zmęczenie… to ból.”

Fidaa zatrzymała się nad wiadomością.
Miał dopiero osiemnaście lat, ale przez chwilę poczuła, że zrozumiał to, czego nie rozumiał jej mąż.

I od tej wiadomości zaczęły się drzwi, których nie powinno się otwierać.

**Koniec części pierwszej.**
**Czy ta wiadomość była tylko przypadkiem… czy początkiem czegoś, co na zawsze zmieni życie Fidaa?**
**Część druga wkrótce.**

Fidaa stała w kuchni z telefonem w dłoniach i czytała wiadomość od Mahaba po raz drugi… potem trzeci.

„To, co masz w oczach, to nie zmęczenie… to ból.”

Zdanie było krótkie, ale trafiło głęboko w jej wnętrze. Miejsce, do którego Nour nie zbliżył się od dawna.

Szybko zamknęła telefon, jakby bała się, że ktoś usłyszy bicie jej serca. Spojrzała w stronę pokoju – Nour nadal siedział w tym samym miejscu, zajęty telefonem, jakby nic się nie wydarzyło.

Podeszła do niego powoli i usiadła na brzegu łóżka.

Powiedziała:
„Nour…”

Odpowiedział bez patrzenia:
„Tak?”

Milczała chwilę, potem zapytała:
„Kochasz mnie?”

Podniósł wreszcie wzrok, jakby zaskoczony pytaniem.
„Co to za pytanie? Oczywiście.”

Uśmiechnęła się słabo, ale uśmiech nie dotarł do oczu.
„To dlaczego tego nie czuję?”

Nour westchnął z irytacją i odłożył telefon.
„Fidaa, cały dzień jestem zmęczony. Praca, obowiązki, rachunki… czy naprawdę musimy co wieczór wracać do tego samego?”

Spojrzała na niego w milczeniu.
Nie chciała pieniędzy, domu ani chłodnej odpowiedzi.
Chciała, żeby poczuł, że więdnie przy nim.

Powiedziała spokojnie:
„Nie jestem tematem, Nour… jestem twoją żoną.”

Nie odpowiedział.

A ta cisza była gorsza niż jakakolwiek odpowiedź.

Fidaa wstała i poszła do łazienki. Zamknęła drzwi i oparła się o nie plecami. Próbowała powstrzymać łzy, ale nie udało się.

W tym momencie telefon znów się rozświetlił.

Wiadomość od Mahaba:

„Przepraszam, jeśli cię zdenerwowałem… ale czułem, że jesteś zraniona.”

Fidaa długo się wahała.
Wiedziała, że odpowiedź to błąd.
Wiedziała, że milczenie jest właściwe.
Ale ból czasem nie szuka tego, co właściwe – szuka kogoś, kto go wysłucha.

Napisała:
„Dlaczego tak mówisz? Nie znasz mnie.”

Odpowiedź przyszła szybko:
„Może cię nie znam… ale znam wygląd człowieka, który jest sam, nawet gdy jest wśród ludzi.”

Fidaa zatrzymała się nad zdaniem.

Jak ktoś, kto jej nie zna, może tak dokładnie opisać jej stan?
A jej mąż, który mieszka z nią pod jednym dachem, nic nie widzi?

Usunęła wiadomość.
Potem przeczytała ją ponownie.
Potem zamknęła telefon.

Noc minęła ciężko.
Nour szybko zasnął, a Fidaa leżała bezsennie i wpatrywała się w sufit. Za każdym razem, gdy próbowała zasnąć, wracało zdanie:

„Nawet gdy jest wśród ludzi.”

Rano Nour wstał wcześnie. Ubrał się, wziął klucze i szykował się do wyjścia.

Fidaa powiedziała:
„Nie zjesz śniadania?”

Odpowiedział, otwierając drzwi:
„Spóźniam się. Zostawię na później.”

Zanim wyszedł, zatrzymał się na chwilę i powiedział:
„Nie zapomnij zapłacić rachunku za prąd, jak wyjdziesz.”

Potem zamknął drzwi.

Fidaa została w środku domu.
Parsnęła krótkim, bolesnym śmiechem.
Nawet gdy próbowała być żoną, widział w niej tylko osobę, która pamięta o rachunkach.

Usiadła ponownie przy oknie. To samo miejsce. Ta sama cisza. To samo uczucie, że żyje życiem, które do niej nie pasuje.

Chwyciła telefon i zobaczyła nową wiadomość od Mahaba:

„Dzień dobry… życzę, żeby twój dzień był lżejszy niż wczorajszy.”

Nie odpowiedziała od razu.
Powiedziała sobie: nie.
Ta droga jest zła.
Ta troska jest niebezpieczna.

Ale po kilku minutach napisała:
„Dzień dobry.”

Były to tylko dwa słowa.
Ale poczuła, jakby otworzyła małe drzwi, przez które wpadało powietrze, którego nie znała od dawna.

Rozmowa zaczęła się prosto.
Pytanie o dzień.
Przypadkowe słowo.
Lekki żart.
Potem stopniowo stało się nawykiem.

Mahab nie wymagał wiele.
Był po prostu obecny.

Pytał:
„Zjadłaś?”
„Zła jesteś?”
„Dlaczego milczysz?”
„Chcesz porozmawiać?”

Małe pytania… ale dla Fidaa były ogromne.

Wieczorem Nour wrócił do domu.
Zmęczony jak zwykle, milczący jak zwykle, odległy jak zwykle.

Fidaa powiedziała, starając się brzmieć naturalnie:
„Jak minął dzień?”

Odpowiedział:
„Zwyczajnie.”

Potem wziął telefon i usiadł.

Spojrzała na niego, potem na swój telefon leżący obok.
Była tam wiadomość od Mahaba, której jeszcze nie otworzyła.

Poczuła winę.
I poczuła potrzebę.
A to była najniebezpieczniejsza mieszanka, jaką człowiek może przeżywać.

Otworzyła wiadomość.

Mahab napisał:
„Są ludzie blisko ciebie… a jednak cię nie czują. I są ludzie daleko… a jednak czują twój ból od słowa.”

Palce Fidaa zadrżały.

Nie wiedziała, co odpowiedzieć.
Ale jej serce odpowiedziało wcześniej.

W tym momencie Nour nagle wszedł do pokoju.

Zapytał obojętnie:
„Z kim piszesz?”

Fidaa znieruchomiała.

Spojrzała na niego, potem na telefon i szybko powiedziała:
„Z nikim… tylko przeglądam telefon.”

Nour zrobił krok.
„To dlaczego się zdenerwowałaś?”

Fidaa poczuła, że powietrze zniknęło z pokoju.

Zamknęła ekran drżącą ręką i spróbowała się uśmiechnąć.
„Nie jestem zdenerwowana.”

Nour patrzył na nią długo.
Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuł, że coś się zmieniło.

Ale nic nie powiedział.
Odwrócił się i wyszedł z pokoju.

Fidaa została na miejscu, zdając sobie sprawę, że drzwi, które otworzyły się jednym słowem… nie zamkną się łatwo.

**Koniec części drugiej.**
**Czy Nour odkryje sekret wiadomości? Czy Fidaa się wycofa, zanim troska stanie się niezapomnianym grzechem?**
**Część trzecia wkrótce.**

Fidaa tej nocy nie spała.

Nour był w tym samym pokoju, bardzo blisko… ale wydawał się dalszy niż kiedykolwiek.
Telefon leżał na stoliku przy łóżku – cichy, ale ciężki, jakby ukrywał sekret, który wszyscy znają.

Próbowała przekonać samą siebie, że to proste.
Tylko wiadomości.
Przypadkowe słowa.
Troska i nic więcej.

Ale serce wiedziało, że zły początek nie pozostaje długo niewinny.

Rano Fidaa obudził się dźwięk Nour, który poruszał się po pokoju. Szukał czegoś w szufladach, nagle się zatrzymał i spojrzał na nią.

Powiedział dziwnie spokojnie:
„Fidaa… coś w tobie się zmieniło.”

Zmieszała się, ale próbowała wyglądać naturalnie.
„Jak się zmieniło?”

Podeszła do stolika, spojrzała chwilę na jej telefon i powiedziała:
„Nie wiem… ale czuję, że nie jesteś ze mną.”

Uśmiechnęła się blado.
„Cały czas tu jestem, Nour.”

Odpowiedział szybko:
„Nie chodzi mi o twoje ciało.”

Fidaa zamilkła.
To pierwszy raz od dawna, kiedy Nour powiedział coś, co przypominało uczucie.

Ale zamiast się cieszyć, przestraszyła się.

Bo wiedziała, że jego uczucie przyszło za późno… po tym, jak jej serce zaczęło słyszeć inny głos.

Nour wyszedł z domu bez pożegnania, jak zwykle, ale tym razem zauważyła, że nie zamknął drzwi od razu. Został chwilę przed mieszkaniem, jakby czekał, aż go zawoła.

Nie zawołała.

Zamknęła drzwi powoli i oparła o nie głowę.

Powiedziała do siebie:
„Muszę przestać.”

Wzięła telefon, otworzyła rozmowę z Mahabem i napisała:

„Mahab, nie możemy już pisać.”

Patrzyła na zdanie długo.
Palec nad przyciskiem wysyłania.
Wiedziała, że to zdanie może ją uratować.

Ale zanim nacisnęła, przyszła wiadomość od niego:

„Wczoraj czułem, że się boisz. Coś się stało?”

Fidaa szybko usunęła swoje zdanie, jakby wstydziła się decyzji.

Napisała:
„Nie… ale Nour pytał, z kim piszę.”

Mahab odpowiedział natychmiast:
„I co powiedziałaś?”

„Że z nikim.”

Mahab chwilę zwlekał z odpowiedzią.
Potem napisał:

„Czyli ja to nikt?”

Fidaa znieruchomiała przed ekranem.

Nie spodziewała się, że to zdanie go zaboli.
I nie spodziewała się, że będzie jej zależało na tym, że go zabolała.

Napisała:
„Nie o to mi chodziło.”

Jego odpowiedź była tym razem ostrzejsza:
„Wiem, że to źle, że z tobą piszę… i wiem, że jesteś mężatką… ale nie mogę czuć się tylko czasem wolnym.”

Fidaa zamknęła oczy.
Mahab był młody, ale nie głupi.
Czuł, że zbliża się do niej, gdy boli ją dom, i oddala się, gdy boi się prawdy.

Napisała:
„Nie jesteś czasem wolnym.”

Zatrzymała się po zdaniu.

Przeczytała je raz.
Potem drugi raz.

Było krótkie, ale groźniejsze niż wszystko, co do tej pory między nimi padło.

W tej samej chwili zadzwonił jej telefon.

Połączenie od Nour.

Poczuła, że serce jej opada.

Odebrała zmieszanym głosem:
„Halo?”

Nour powiedział:
„Fidaa, zapomniałem portfela w domu. Wracam po niego.”

Fidaa szybko rozejrzała się wokół.
Rozmowa otwarta.
Telefon w dłoni.
Zmieszanie na twarzy nie da się ukryć.

Powiedziała szybko:
„Dobrze.”

Rozłączyła się, potem usunęła ostatnią wiadomość.
Ale nie usunęła całej rozmowy.

Nie wiedziała dlaczego.

Po kilku minutach Nour otworzył drzwi. Wszedł nietypowo spokojnie. Nie spieszył się tak, jak mówił. Wszedł do pokoju, wziął portfel ze stolika i spojrzał na Fidaa.

Staat przy oknie z telefonem w dłoni.

Powiedział:
„Z kim pisałaś?”

Zmieszała się.
„Nie pisałam z nikim.”

Zrobił krok w jej stronę.
„Za każdym razem, jak wchodzę, trzymasz telefon… a za każdym razem, jak pytam, się denerwujesz.”

Spróbowała się roześmiać.
„Nour, wyolbrzymiasz.”

Patrzył na nią długo.
„Może. A może po raz pierwszy widzę to właściwie.”

Fidaa nie wiedziała, co powiedzieć.

Nour wyciągnął rękę i powiedział:
„Daj telefon.”

Jej twarz natychmiast się zmieniła.

Nie było krzyku.
Ale pokój wypełnił się strachem.

Powiedziała cicho:
„Dlaczego?”

Odpowiedział:
„Bo pytałem cię już kilka razy… a ty za każdym razem uciekasz.”

Fidaa przycisnęła telefon do piersi.
Sam ten gest był przyznaniem.

Nour spojrzał na jej rękę, potem w oczy.

Powiedział spokojnie, raniąco:
„Fidaa… jest ktoś?”

Nie odpowiedziała.

Podeszła bliżej, ale tym razem nie był zły. Był złamany.

„Powiedz mi prawdę… nawet jeśli boli.”

Fidaa spuściła wzrok na podłogę.
Wszystkie słowa zniknęły.
Nie znalazła kłamstwa, które by ją uratowało, ani odwagi, by przyznać.

W tym momencie telefon w jej dłoni rozświetlił się nową wiadomością.

Na ekranie wyraźnie pojawiło się imię:

Mahab

A pod imieniem wiadomość:

„Fidaa… muszę cię dziś zobaczyć.”

Czas się zatrzymał.

Nour przeczytał imię.
Przeczytał wiadomość.
Potem podniósł na nią wzrok.

Nie krzyczał.
Nic nie rozbił.
Tylko uśmiechnął się bolesnym uśmiechem i powiedział:

„Tak?”

Fidaa poczuła, że cały dom się na niej zawalił.

Spróbowała mówić:
„Nour… posłuchaj mnie…”

Przerwał jej cichym głosem:
„Ile już piszecie?”

Nie odpowiedziała.

Zapytał ponownie, tym razem głosem cięższym:
„Ile już piszecie?”

Powiedziała z trudem:
„Nie tak, jak myślisz…”

Nour zaśmiał się gorzko.
„To zdanie zawsze pada, gdy rozumienie jest właściwe.”

Fidaa usiadła na brzegu łóżka i łzy zaczęły spływać.
„Byłam sama, Nour… próbowałam z tobą rozmawiać, a ty mnie nie słuchałeś.”

Podeszła do niej, oczy pełne gniewu i bólu.

„Byłaś sama? A ja byłem kim? Obcym?”

Powiedziała:
„Byłeś obecny… ale nie dla mnie.”

Nour zamilkł.

Zdanie było ostre, ale trafiło go w miejsce, które dobrze znał.
Rzeczywiście był daleko.
Uciekał od rozmów, od uczuć, od wszystkiego, co wymagało ciepła.

Ale to nie sprawiło, że to, co zobaczył, stało się łatwiejsze.

Powiedział powoli:
„Moje zaniedbanie nie otwiera drzwi, by ktoś wszedł między nas.”

Fidaa wybuchnęła płaczem.
„Wiem.”

Nour wziął głęboki oddech i powiedział:
„Odpowiedz mu.”

Fidaa podniosła głowę ze strachem.
„Co?”

Powiedział:
„Odpowiedz mu. Powiedz mu, że idziesz się z nim zobaczyć.”

Zesztywniała.

„Nour, nie…”

Przerwał:
„Chcę wiedzieć, jak daleko zaszłaś.”

Fidaa spojrzała na telefon, ręka drżała.
Czuła, że każdy nacisk na ekran zabierze ją do punktu bez powrotu.

Nour stał przed nią i czekał.
Nie chciał tylko prawdy.
Chciał zobaczyć, czy jego żona wciąż go wybiera… czy jej serce odeszło dawno temu.

Fidaa otworzyła rozmowę.

Napisała powoli:

„Gdzie chcesz się spotkać?”

Odpowiedź przyszła po kilku sekundach:

„W tym samym miejscu, o którym ci mówiłem… o siódmej.”

Nour przeczytał wiadomość, potem wziął klucze ze stolika.

Fidaa zapytała ze strachem:
„Dokąd idziesz?”

Spojrzał na nią bez mrugnięcia.

„Do tego samego miejsca.”

Potem wyszedł i zostawił drzwi otwarte za sobą.

Fidaa została w środku domu z telefonem w dłoni i wiadomością przed oczami.

Po raz pierwszy zrozumiała, że troska, którą uznała za ratunek… może stać się powodem utraty wszystkiego.

**Koniec części trzeciej.**
**Czy Nour zmierzy się z Mahabem? Czy Fidaa zdąży go dogonić, zanim podejrzenie stanie się skandalem?**
**Część czwarta wkrótce.**

Fidaa nie wiedziała, jak wyszła z domu.

Nogi poruszały się szybko, a serce wyprzedzało ją do miejsca, do którego poszedł Nour. Nie myślała o swoim wyglądzie, o otwartych drzwiach ani o telefonie, który został w jej dłoni jako mały dowód wielkiej ruiny.

Myślała tylko o jednym zdaniu:

„Do tego samego miejsca.”

Nour nie był rozmowny, ale po głosie wiedziała, że coś w nim pękło. Nie szedł tylko pytać. Szedł zmierzyć się ze wszystkim, przed czym ona uciekała.

Zadzwoniła do niego raz.
Nie odebrał.

Zadzwoniła drugi raz.
Rozłączył się.

Poczuła, że powietrze wokół niej się zaciska.

Napisała mu szybko wiadomość:

„Nour, proszę, poczekaj na mnie. Nie idź sam.”

Nie pojawiła się informacja o przeczytaniu.

Po drugiej stronie miasta Mahab stał przy wejściu do spokojnej kawiarni i nerwowo obserwował ulicę. Nie wiedział, że Nour nadchodzi. Myślał, że Fidaa przyjdzie sama i może w końcu powie mu prawdę, na którą czeka.

Trzymał telefon, co chwilę otwierał i zamykał rozmowę.

Napisał do niej:

„Jesteś już?”

Nie odpowiedziała.

Napisał ponownie:

„Fidaa, czekam na ciebie.”

Potem podniósł wzrok i zobaczył mężczyznę zbliżającego się wolnymi krokami.

To był Nour.

Mahab znieruchomiał. Nie musiał pytać, kim jest. Wyraz twarzy, spojrzenie i sposób milczenia… wszystko powiedziało prawdę.

Nour podszedł i stanął dokładnie przed nim.

Powiedział spokojnie:
„Ty jesteś Mahab?”

Mahab przełknął ślinę i powiedział:
„Tak.”

Nour patrzył na niego długo. Spodziewał się innego chłopaka – silniejszego, groźniejszego, starszego. Znalazł przed sobą młodego chłopaka, którego wiek był jeszcze widoczny w oczach – kogoś, kto nie wyglądał na pełnego wroga… ale wystarczyło, by zachwiać jego domem.

Nour powiedział:
„Wiesz, kim jestem?”

Mahab spuścił wzrok na chwilę, potem podniósł.
„Mąż Fidaa.”

Nour uśmiechnął się krótkim, bolesnym uśmiechem.
„Czyli wiedziałeś.”

Mahab zamilkł.

Nour powiedział cięższym głosem:
„Wiedziałeś, że jest mężatką, a mimo to kontynuowałeś?”

Mahab próbował wyglądać pewnie, ale był zmieszany.
„Nie chciałem zniszczyć domu.”

Nour zrobił krok.
„Ale wszedłeś.”

Mahab odpowiedział szybko:
„Nie wszedłem sam. Ona była zraniona.”

Twarz Nour się zmieniła.
Zdanie było jak strzała. Nie dlatego, że było kłamstwem, ale dlatego, że niosło część prawdy, której bał się przyznać.

Nour powiedział:
„Jej ból był między nami. Nie między tobą a nią.”

Mahab powiedział cicho:
„Ale pisała do mnie, bo nie znalazła ciebie.”

Zapadła ciężka cisza.

Nour nie krzyczał. Nie podniósł ręki. Nie zrobił nic, czego Mahab się spodziewał. Tylko stał przed nim i patrzył oczami pełnymi gniewu i rozczarowania.

Nour powiedział:
„Masz osiemnaście lat. Może nie rozumiesz, co znaczy dom, co znaczy żona i co znaczy zaufanie, gdy się je łamie.”

Mahab odpowiedział, a jego głos zaczął drżeć:
„Może jestem młody… ale rozumiem, co znaczy, gdy człowiek mówi, a nikt go nie słyszy.”

W tym momencie przyszła Fidaa.

Stanęła kilka kroków od nich, dysząc ze strachu. Zobaczyła Nour stojącego przed Mahabem i Mahaba próbującego ukryć zmieszanie – zrozumiała, że chwila, przed którą uciekała, nadeszła.

Powiedziała łamiącym się głosem:
„Nour…”

Nour powoli się odwrócił.

W jego oczach nie było tylko gniewu. Było coś trudniejszego: rozczarowanie.

Powiedział:
„Dlaczego przyszłaś?”

Fidaa zrobiła krok.
„Bo nie chcę, żeby sprawa się rozrosła.”

Nour zaśmiał się gorzko.
„Sprawa rozrosła się od pierwszej ukrytej wiadomości.”

Fidaa spuściła wzrok na podłogę.

Mahab powiedział spokojnie:
„Fidaa, ja nie chciałem…”

Nour przerwał mu szybko:
„Ty milcz.”

Mahab się zmieszał, ale Fidaa podniosła rękę i powiedziała:
„Nie, Nour. Pozwól mi mówić.”

Nour spojrzał na nią i czekał.

Fidaa wzięła głęboki oddech.
Wiedziała, że każde kłamstwo teraz zniszczy to, co zostało.

Powiedziała:
„Popełniłam błąd. Od pierwszej odpowiedzi, od pierwszej wiadomości, od pierwszego razu, gdy poczułam, że jego troska zastępuje twoją nieobecność.”

Twarz Nour znieruchomiała.

Kontynuowała drżącym głosem:
„Ale przysięgam, że nie doszło do niczego więcej niż słowa. Wiem, że same słowa są zdradą, gdy są ukryte, i wiem, że złamałam twoje zaufanie.”

Nour nie odpowiedział.

Powiedziała, ocierając łzy:
„Próbowałam ci powiedzieć, że jestem samotna. Za każdym razem mówiłeś: jutro. Za każdym razem sprawiałeś, że czułam się, jakbym za dużo wymagała. A ja osłabłam… zamiast krzyczeć ci w twarz, napisałam do kogoś innego.”

Nour spojrzał na nią i powiedział:
„Czyli to moja wina?”

Fidaa szybko pokręciła głową.
„Nie. Zaniedbałeś, ale to ja otworzyłam drzwi. I ja popełniłam błąd.”

Po raz pierwszy powiedziała to jasno.

Mahab patrzył na nią, jakby nie spodziewał się takiego przyznania. Myślał, że będzie go bronić, wybierze go albo przynajmniej postawi w innym miejscu.

Ale Fidaa na niego nie patrzyła.

Patrzyła tylko na Nour.

Mahab powiedział cicho:
„Fidaa… a my?”

W końcu się do niego odwróciła.

Jej oczy były pełne łez, ale była jaśniejsza niż wcześniej.

Powiedziała:
„Nie ma nas, Mahab.”

Mahab zamilkł.

Zdanie uderzyło go z całą siłą.
Wszystkie wiadomości, cała troska, wszystkie noce, w których czuł się ważny… skończyły się jednym słowem.

Powiedział:
„Czyli byłem kim?”

Fidaa zamknęła oczy.
„Byłeś błędem. Błędem, który zranił nas wszystkich.”

Mahab spojrzał na Nour, potem na Fidaa i po raz pierwszy poczuł, że historia, w którą wszedł, jest znacznie większa niż jego wiek.

Powiedział łamiącym się głosem:
„Kochałem cię.”

Fidaa odpowiedziała spokojnie i boleśnie:
„Może zakochałeś się w obrazie zranionej kobiety… nie w moim prawdziwym życiu.”

Nour milczał.
Zwycięstwo nie było łatwe. Nie czuł, że wygrał. Stał między żoną, która przyznała się do winy, a młodym chłopakiem, który przekroczył granice jego domu, a serce nie wiedziało, czy bardziej się gniewać, czy załamać.

Nour powiedział wreszcie:
„Usuń jego numer.”

Fidaa spojrzała na telefon.

Tym razem się nie wahała.

Otworzyła rozmowę, usunęła ją, potem zablokowała numer na jego oczach.

Mahab to zobaczył i odwrócił twarz.
To było gorsze niż jakakolwiek konfrontacja.

Nour powiedział:
„Nie dla mnie. Dla ciebie. Jeśli chcesz wrócić do siebie, musisz najpierw zamknąć pierwsze złe drzwi.”

Potem się odwrócił i poszedł.

Fidaa pobiegła za nim.
„Nour… czekaj.”

Nie zatrzymał się.

Powiedziała głośniej:
„Chcę naprawić.”

Nour się zatrzymał, ale się nie odwrócił.

Powiedział:
„Naprawiać co, Fidaa? Zaufanie, gdy się je łamie, nie zostawia głosu… tylko pustkę.”

Podeszła do niego powoli.
„Wiem. Ale pozwól mi spróbować.”

W końcu się odwrócił.
Jego twarz była spokojna, ale oczy mówiły wszystko, czego nie potrafił wyrazić.

„Nie wiem, czy potrafię patrzeć na ciebie jak wcześniej.”

Fidaa płakała w milczeniu.

Powiedziała:
„Ja też nie potrafię patrzeć na siebie jak wcześniej.”

Mahab został na miejscu i patrzył na nich z daleka. Po raz pierwszy poczuł, że nie był bohaterem historii miłosnej, lecz bolesną stroną w historii domu, który rozpadał się w ciszy.

Nour wrócił do samochodu bez otwarcia drzwi dla Fidaa, jak robił to kiedyś.

Fidaa stanęła obok niego i czekała na słowo.

Nour powiedział bez patrzenia:
„Wracaj do domu. Sama.”

Jej głos zadrżał:
„A ty?”

Powiedział:
„Muszę być trochę daleko… zanim zdecyduję, czy potrafię wrócić.”

Potem wsiadł do samochodu i odjechał.

Fidaa została na chodniku z telefonem w dłoni, a noc wokół niej była długa i zimna.

W tym momencie przyszła wiadomość z nieznanego numeru.

Otworzyła ją drżącą ręką.

Była od Mahaba:

„Przepraszam… ale dla mnie historia się nie skończyła.”

Fidaa podniosła głowę ze strachem.

A w oddali Nour jechał samochodem w milczeniu, nie wiedząc, że drzwi, które myślał, że zamknął… być może jeszcze się nie zamknęły.

**Koniec części czwartej.**
**Czy Mahab naprawdę się oddali? Czy Nour da Fidaa ostatnią szansę… czy nowa wiadomość znów wszystko rozpali?**
**Część piąta wkrótce.**