Evliyim… Ama Bedenim Senin

2018 yazıydı, Amman’daki sıcaklık nefes kesiyordu.
Hedil, Ürdünlü bir üniversite öğrencisi, bilgisayar bilimleri ikinci sınıf, yaşı 16 buçuk.
Nur, mühendislik fakültesi dördüncü sınıf öğrencisi, yaşı 30, okul masraflarını karşılamak için bilgisayar dükkanında yarı zamanlı çalışıyordu.
İlk iletişimleri dersin WhatsApp grubunda oldu.
Hedil yazdı:
«Midterm’in 7. sorusunu çözen var mı? 😩»
Nur 12 dakika sonra cevap verdi:
«Soruyu at, bakayım.»
Sorunun fotoğrafını gönderdi.
Nur ona tam çözüm + basit açıklama gönderdi.
Hedil teşekkür etti.
Nur cevap verdi: «Sorun değil, her zaman.»
Bundan sonra günlük sohbetler başladı.
İlk hafta: Sadece ders soruları.
İkinci hafta: «Sınav nasıldı?» ve «Nerede çalışıyorsun?»
Üçüncü hafta: Hedil ona meme’ler göndermeye başladı, Nur kuru esprilerle cevap verdi.
Dördüncü hafta: Hedil gri bir hoodie giymiş, saçları bağlı, gözleri yorgun bir yüz fotoğrafı gönderdi.
Altına yazdı: «Çalışmaktan yoruldum 😴»
Nur kendine ait bir fotoğraf gönderdi: Uzun boylu bir genç, hafif sakal, gözlük, odasının dağınık arka planı.
Yazdı: «Ben de.»
Bundan sonra beğeni başladı.
Hedil sohbeti her uyandığında açmaya başladı.
Nur işten çıkmadan önce ondan «Günaydın» mesajı beklemeye başladı.
İki ay sonra sohbetler dersin ötesine geçti.
O ailesinin biraz katı olduğunu anlattı.
O üniversite ve iş baskısından bahsetti.
Hedil yumuşak sesiyle voice note’lar göndermeye başladı, Nur onları defalarca dinledi.
Finalden önceki gece, saat 02:17’de yazdı:
«Uyumaktan korkuyorum… Rüyam kötü çıkıyor.»
Cevap:
«Anlat. Ben uyanığım.»
Anlattı.
O dinledi.
Sonra yazdı:
«Yanında olsam seni uyuyana kadar sarardım.»
Hedil iki dakika sessiz kaldı.
Sonra cevap verdi:
«Keşke.»
Bu andan itibaren üslup değişti.
Hedil gün ortasında «Seni özledim» mesajları göndermeye başladı.
O cevap verdi: «Ben daha çok.»
Finalden sonra ilk kez vücut fotoğrafı gönderdi (hâlâ başörtülüydü ama tişört dar).
Altına yazdı:
«Kendimi aptal hissediyorum… Ama tepkini görmek istiyorum.»
Nur 40 saniye sonra cevap verdi:
«Aptal değilsin… Çok güzel.
Ama başörtüsüz görsem…»
Hedil sesli güldü.
Voice note gönderdi:
«Görmek ister misin?»
O:
«Evet.»
Birkaç gün sonra ilk nudes.
Yüzsüz, tüm vücut, siyah iç çamaşırı fotoğrafı.
Nur yarım saat boyunca baktı.
Kendine ait tişörtsüz, kasları belli bir fotoğraf gönderdi ve yazdı:
«Durum bu mu artık?»
O:
«Bu.»
Ve seks kam başladı.
İlk sefer saat 01:00’da, o odasında ailesi uyurken, o dairesindeydi.
Korktu, titredi ama devam etti.
O sakindi, sakin sakin konuşuyordu:
«Kameraya bak… Yüzünü biraz göster… Böyle…»
Sonra alışkanlık haline geldi.
Haftada iki üç kez.
Ona her şeyi anlatmaya başladı: Ailesinden korkusunu, arzusunu, suçluluk hissini ve onu sevdiğini.
İlk gerçek buluşma Şumeysani’deki bir kafede oldu.
Siyah abaya giymişti, saçı kapalıydı.
O yarım saat önce gelmişti.
Onu görünce ayağa kalktı.
Hedil utangaçça gülümsedi.
Oturdu.
İlk 20 dakika sohbet kesik kesikti.
Sonra gözlerine daha uzun bakmaya başladı.
O masanın altında elini tuttu.
Hedil elini çekmedi.
İkinci buluşma: Yedinci Daire’deki bir restoran.
Yemek yediler, güldüler, sonra parkta yürüdüler.
Bir ağacın arkasında durdular.
O ilk kez öptü.
Uzun, yavaş bir öpücük.
Hedil titredi.
Kulağına fısıldadı:
«Vücudunu özledim… Sadece sesini değil.»
O kırık bir sesle cevap verdi:
«Ben de.»
İki hafta sonra… Kayboldu.
Mesajlara cevap vermedi.
WhatsApp’ı açmadı.
Nur aramayı denedi, ulaşamadı.
Bir hafta… bir ay… üç ay bekledi.
2019 kışının bir günü, saat 23:48’de bir mesaj geldi:
«Nur…
Evlendim.
Adı Abd.
Üzgünüm.»