Bekentenis van een vrouw die niet meer dezelfde was
Een pijnlijke bekentenis van een vrouw die in stilte veranderde, die niet meer wachtte, niet meer verwijten maakte, maar die hoopte dat haar man het zou opmerken voordat het te laat was
In het verleden wachtte ik vol verlangen op zijn terugkomst.
Ik bereidde het gesprek voor, ruimde het huis op en glimlachte van harte.
Maar nu, als ik het geluid van de deur hoor, beweegt er niets meer in mij.
Dat is wat me het meest angst aanjaagt.
Ik word niet meer zo vaak boos, en ik maak geen verwijten meer.
Ik ben op een pijnlijke manier kalm geworden.
En laat op de avond begreep ik de waarheid:
Een vrouw koelt niet plotseling af, ze dooft beetje bij beetje, tot er een dag komt waarop er niets meer over is om te zeggen.
Toch hoopte ik in een klein hoekje van mijn hart dat hij het zou opmerken…
Voordat de stilte het einde zou worden.
