ทุกวันพฤหัสบดีฉันเคยโกหกเขา - ตอนที่ 1: ข้อความที่ปลุกฉัน

ชื่อของฉันคือฮาลา อายุ 34 ปี แต่งงานกับซาเมอร์มานานสิบเอ็ดปี

การนอกใจครั้งแรกไม่ได้เริ่มต้นด้วยการจูบ...
มันเริ่มต้นด้วยรูปภาพที่ฉันส่งให้ผู้ชายที่ฉันควรลบเบอร์โทรศัพท์ของเขาตั้งแต่หลายปีก่อน

ฉันไม่อยากทำให้ซาเมอร์ดูแย่ เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่ดี แต่เขาเลิกมองฉันในฐานะผู้หญิง เขากลับบ้านมาด้วยความเหนื่อยล้า กินข้าวเงียบๆ เลื่อนดูโทรศัพท์ แล้วหันหลังนอนหลับ

ฉันแต่งตัวสวยที่สุดที่มี เขาถามว่า
— «จะไปไหนเหรอ?»

เขาไม่เคยพูดว่า «สวยจัง»

และเมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็เลิกพยายาม

ในเย็นวันพฤหัสบดี ชื่อคารีมปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน เขาเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเก่า และเป็นผู้ชายคนเดียวที่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าเมื่อฉันเข้าไปในสถานที่ใด สภาพแวดล้อมทั้งหมดจะเปลี่ยนไป

เขาส่งข้อความมา

«วันนี้ฉันคิดถึงเธอ... เธอยังชอบกาแฟไม่ใส่น้ำตาลอยู่ไหม?»

ฉันอ่านข้อความนั้นหลายครั้ง ฉันสามารถเพิกเฉยได้ แต่ฉันกลับตอบ

«บางอย่างไม่เคยเปลี่ยน»

คำตอบของเขามาเร็ว

«เธอเปลี่ยนไปไหม?»

ฉันลังเล แล้วเปิดกล้องถ่ายรูปใบหน้าตัวเอง ฉันไม่ได้แต่งหน้า ผมยุ่งเหยิง สวมเสื้อบ้าน ส่งไปก่อนที่สมองจะห้าม

เขาพิมพ์อยู่นาทีหนึ่ง แล้วมีประโยคเดียวมา

«เธอน่ากลัวขึ้น»

ฉันรู้สึกถึงความร้อนแปลกๆ ที่ใบหน้า เขาไม่ได้พูดว่าน่ารัก... เขาพูดว่าน่ากลัว เหมือนปีที่ผ่านไปไม่ได้ดับฉันลง แต่ทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่เขารู้วิธีมอง

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ข้อความของเรากลายเป็นพิธีกรรมลับ เรารอให้ซาเมอร์หลับ แล้วคุยกันทุกเรื่อง มหาวิทยาลัย อายุ ความเสียใจ และการแต่งงานที่ค่อยๆ กลายเป็นห้องรอคอยที่ยาวนาน

คารีมถามคำถามที่สามีของฉันไม่ได้ถามมานานหลายปี

«เธอมีความสุขไหม?»
«ครั้งสุดท้ายที่มีใครสังเกตเห็นดวงตาของเธอเมื่อไหร่?»
«ถ้าย้อนเวลาได้ เธอจะเลือกชีวิตแบบนี้เหมือนเดิมไหม?»

ฉันหลบคำตอบ แต่เขารู้ว่าความเงียบของฉันคือคำตอบ

หลังจากสามสัปดาห์ เขาเขียนว่า

«อยากเจอเธอ»

ฉันกลัว แต่ความกลัวไม่ได้อยู่คนเดียว มีความอยากรู้ และความปรารถนาที่จะยืนอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่มองฉันเหมือนฉันยังสามารถทำให้หัวใจใครสักคนสั่นไหว

ฉันถามเขา

«ที่ไหน?»

เขาส่งตำแหน่งห้องชุดเฟอร์นิเจอร์ในย่านเงียบสงบ แล้วเขียน

«วันพฤหัสบดี เวลาเก้านาฬิกา และถ้าเธอไม่มา ฉันจะไม่ขออีก»

ฉันใช้เวลาหลายวันต่อมาบอกตัวเองว่าฉันจะไม่ไป

แต่เย็นวันพฤหัสบดี ฉันบอกซาเมอร์ว่าฉันจะไปเยี่ยมเพื่อนที่ป่วย ฉันสวมชุดดำที่ไม่ได้ใส่มานานหลายปี ฉีดน้ำหอมที่สามีเคยชอบ แล้วคลุมด้วยเสื้อคลุมยาว

เมื่อฉันยืนอยู่หน้ากระจกห้องชุด มือฉันสั่น

คารีมเปิดประตู

เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองฉันในแบบที่ทำให้ฉันลืมทุกคำที่เตรียมมา แล้วเขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว

«เธอสวยเมื่อก่อน... แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่คนกลัวเข้าใกล้ และกลัวยิ่งกว่าเมื่อจะปล่อยไป»

ฉันเข้าไป และประตูปิดลงเบื้องหลัง

เขาไม่ได้แตะต้องฉัน และนั่นทำให้ช่วงเวลานั้นกล้าหาญยิ่งขึ้น เขายืนใกล้พอที่ฉันจะได้ยินลมหายใจ แล้วยกมือขึ้นช้าๆ ปัดผมเส้นหนึ่งจากใบหน้า

เขาพ шеп

«บอกให้ฉันหยุด... แล้วฉันจะหยุด»

ฉันมองตาเขา แต่ฉันไม่ได้พูดอะไร

และทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาที่วางบนโต๊ะก็ดังขึ้น

คารีมมองหน้าจอ ใบหน้าเขาเปลี่ยนไป เขายื่นมือไปปิดสายอย่างรวดเร็ว แต่ฉันเห็นชื่อแล้ว

ผู้โทรคือ...

**ซาเมอร์ — สามีของฉัน.**