ฉันแต่งงานแล้ว... แต่ร่างกายฉันเป็นของคุณ

เป็นฤดูร้อนปี 2018 ความร้อนในอัมมานทำให้หายใจหอบ
ฮาดิล เด็กมหาวิทยาลัยจอร์แดน ชั้นปีที่ 2 สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ อายุ 16 ปีครึ่ง
นูร์ นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ชั้นปีที่ 4 อายุ 30 ปี ทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านคอมพิวเตอร์เพื่อจ่ายค่าเล่าเรียน
ครั้งแรกที่ติดต่อกันคือในกลุ่มวอตแซปของวิชา
ฮาดิลเขียนว่า
«มีใครรู้วิธีแก้ข้อ 7 ใน Mid ไหม 😩»
นูร์ตอบหลัง 12 นาที
«ส่งคำถามมา เดี๋ยวดูให้»
เธอส่งภาพคำถาม
เขาตอบด้วยวิธีแก้สมบูรณ์ + คำอธิบายง่าย ๆ
เธอขอบคุณ
เขาตอบ «ไม่เป็นไร ถามได้ตลอด»
จากนั้นการสนทนาก็เกิดขึ้นทุกวัน
สัปดาห์แรก: คำถามเกี่ยวกับการเรียนเท่านั้น
สัปดาห์ที่สอง: «สอบเป็นยังไง?» และ «เธอเรียนที่ไหน?»
สัปดาห์ที่สาม: เธอเริ่มส่งมีมให้เขา และเขาตอบด้วยมุกแห้ง ๆ
สัปดาห์ที่สี่: เธอส่งภาพใบหน้าตัวเองสวมฮู้ดสีเทา ผมมัด ตาเหนื่อยล้า
เขียนใต้ภาพ: «เรียนจนเหนื่อย 😴»
นูร์ตอบด้วยภาพตัวเอง: ชายสูง เคราเล็กน้อย สวมแว่น พื้นหลังห้องรก
เขียนว่า «ฉันก็เหมือนกัน»
จากนั้นความชอบก็เริ่มขึ้น
ฮาดิลเปิดแชททันทีที่ตื่น
นูร์เริ่มรอข้อความ «อรุณสวัสดิ์» จากเธอก่อนไปทำงาน
หลังสองเดือน การสนทนายาวนานเกินกว่าการเรียน
เธอเล่าเกี่ยวกับพ่อแม่ที่เข้มงวดนิดหน่อย
เขาเล่าเกี่ยวกับความกดดันจากมหาลัยและงาน
เธอเริ่มส่งโน้ตเสียงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และเขาเปิดฟังหลายครั้ง
คืนก่อนสอบไฟนอล เวลา 02:17 น. เธอเขียนว่า
«กลัวนอน... ฝันร้ายจะมา»
ตอบว่า
«เล่าให้ฟัง ฉันยังไม่นอน»
เธอเล่า
เขา listened
แล้วเขียนว่า
«ถ้าฉันอยู่ข้าง ๆ คงกอดเธอจนกว่าจะหลับ»
ฮาดิลเงียบไปสองนาที
แล้วตอบว่า
«อยากให้เป็นอย่างนั้น»
จากวินาทีนั้น น้ำเสียงเปลี่ยน
เธอเริ่มส่ง «คิดถึง» กลางวัน
เขาตอบ «ฉันมากกว่า»
หลังไฟนอล ครั้งแรกที่ส่งภาพร่างกาย (ยังสวมฮิญาบ แต่เสื้อยืดรัดรูป)
เขียนใต้ภาพ
«รู้สึกตัวเองโง่... แต่อยากเห็นปฏิกิริยาของเธอ»
นูร์ตอบหลัง 40 วินาที
«ไม่โง่... น่ารักมาก
แต่ถ้าเห็นเธอโดยไม่ฮิญาบ...»
เธอหัวเราะในเสียง
ส่งโน้ตเสียง
«อยากเห็นเหรอ?»
เขา
«ใช่»
หลังจากนั้นไม่กี่วัน นู้ดครั้งแรก
ภาพไม่มีหน้า ร่างกายเต็มตัว ชุดชั้นในสีดำ
นูร์นั่งดูครึ่งชั่วโมง
ตอบด้วยภาพตัวเองไม่สวมเสื้อ กล้ามชัดเจน และเขียน
«เป็นแบบนี้แล้วเหรอ?»
เธอ
«ใช่»
และเริ่มเซ็กส์ทางกล้อง
ครั้งแรกเวลา 01:00 น. เธออยู่ในห้อง พ่อแม่หลับ เขาอยู่ในแฟลต
เธอกลัว สั่น แต่ทำต่อ
เขาใจเย็น พูดกับเธออย่างสงบ
«มองกล้อง... แสดงหน้าให้เห็นนิดหน่อย... แบบนี้...»
หลังจากนั้นกลายเป็นนิสัย
สองสามครั้งต่อสัปดาห์
เธอเล่าเรื่องทุกอย่าง: ความกลัวพ่อแม่ ความปรารถนา ความรู้สึกผิด และความรักที่มีต่อเขา
การพบกันจริงครั้งแรกที่คาเฟ่ในชัมมัยซานี
เธอสวมอับายะห์สีดำ ผมคลุม
เขาไปถึงก่อนครึ่งชั่วโมง
เมื่อเห็นเธอ เขาลุกขึ้น
เธอยิ้มอย่างเขินอาย
นั่งลง
การสนทนาติดขัด 20 นาทีแรก
แล้วเธอมองตาเขานานขึ้น
เขาจับมือเธอใต้โต๊ะ
เธอไม่ดึงมือกลับ
การพบครั้งที่สอง: ร้านอาหารที่ดาวาร์ที่เจ็ด
กินข้าว หัวเราะ แล้วไปเดินในสวน
ยืนหลังต้นไม้
เขา吻เธอครั้งแรก
吻ยาว ช้า
เธอสั่น
กระซิบที่หู
«คิดถึงร่างกายเธอ... ไม่ใช่แค่เสียง»
เธอตอบด้วยเสียงสั่น
«ฉันก็เหมือนกัน»
สองสัปดาห์ต่อมา... เธอหายไป
ไม่ตอบข้อความ
ไม่เปิดวอตแซป
นูร์พยายามโทร ไม่มี
รอหนึ่งสัปดาห์... หนึ่งเดือน... สามเดือน
วันหนึ่งในฤดูหนาวปี 2019 เวลา 23:48 น. ข้อความมาถึง
«นูร์...
ฉันแต่งงานแล้ว
ชื่ออับดุล
ขอโทษ»