Δεν Επαναλαμβάνω Πια: Το Πρώτο Μέρος

Δεν ήταν τόσο πολύ που άλλαξε που με πονούσε περισσότερο…
αλλά ότι άρχισα να συνηθίζω την απουσία του ενώ καθόταν μπροστά μου.

Ήμουν η σύζυγός του.
Εκείνη η γυναίκα που περίμενε τη φωνή του πριν τα βήματά του, και θυμόταν τη μυρωδιά του πουκαμίσου του πριν το βγάλει, και ήξερε από τον ήχο των κλειδιών του στην πόρτα αν ήταν κουρασμένος ή γεμάτος λαχτάρα ή θυμωμένος.

Όμως με τον καιρό… άρχισε να μπαίνει στο σπίτι σαν να έμπαινε σε ξενοδοχείο.
Ρωτούσε για το φαγητό, για τα ρούχα, για τα παιδιά, για οτιδήποτε… εκτός από εμένα.

Φορούσα τα ωραιότερα ρούχα μου, όχι μόνο για να τον δελεάσω, αλλά για να του πω σιωπηλά:
«Είμαι εδώ… Είμαι ακόμα η γυναίκα σου.»

Όμως περνούσε δίπλα μου όπως περνάει ένας άντρας δίπλα από έναν παλιό τοίχο που έχει συνηθίσει την ύπαρξή του.

Στην αρχή έκλαιγα.
Μετά άρχισα να τον κατηγορώ.
Μετά θύμωνα.
Μετά έφτασα στο στάδιο που τρομάζει κάθε άντρα αν το καταλάβαινε…

Η σιωπή.

Η γυναίκα όταν σωπαίνει δεν είναι καλά.
Έχει πει τα πάντα μέσα της και δεν βρήκε κανέναν να την ακούσει.

Εκείνο το βράδυ καθόμουν μπροστά στον καθρέφτη.
Δεν έβαζα μακιγιάζ για κάποιον.
Κοιτούσα μόνο τον εαυτό μου.

Ρώτησα την εικόνα μου:
«Μήπως δεν είμαι πια όμορφη; Ή μήπως αυτός δεν με βλέπει πια;»

Έβαλα το χέρι μου στα μαλλιά μου, μετά χαμογέλασα ένα μικρό πληγωμένο χαμόγελο.
Ήξερα ότι δεν είχα σβήσει… απλώς δεν υπήρχε πια κανείς να με ανάψει.

Ξαφνικά, άναψε το τηλέφωνό μου με ένα μήνυμα από έναν παλιό αριθμό που δεν περίμενα πια.

Το μήνυμα ήταν πολύ σύντομο:

«Μια γυναίκα σαν εσένα δεν πρέπει να είναι τόσο λυπημένη.»

Πάγωσε το χέρι μου.
Διάβασα τη φράση μία… μετά δύο φορές… και ένιωσα κάτι που δεν είχα νιώσει εδώ και χρόνια.

Όχι προδοσία.
Όχι αγάπη.
Αλλά ένα επικίνδυνο συναίσθημα που λέγεται:
ότι υπάρχει ένας άντρας που με παρατηρεί ακόμα.

Έκλεισα το τηλέφωνο γρήγορα όταν μπήκε ο σύζυγός μου στο δωμάτιο.

Με κοίταξε χωρίς ενδιαφέρον και είπε:
«Ακόμα ξύπνια;»

Του απάντησα ήρεμα:
«Ναι.»

Δεν με ρώτησε γιατί.
Δεν με ρώτησε με ποιον μιλούσα.
Δεν παρατήρησε καν την αμηχανία μου.

Και τότε κατάλαβα την αλήθεια που με έσπασε περισσότερο από το ίδιο το μήνυμα:

Δεν φοβόταν ότι θα με χάσει…
γιατί πίστευε ότι θα έμενα πάντα.

Όμως εκείνο το βράδυ…
ήταν το πρώτο βράδυ που ένιωσα μέσα μου μια γυναίκα να ξυπνάει ξανά.

Και δεν ήξερα αν αυτό ήταν σωτηρία…
ή η αρχή της πτώσης.

Είναι η σιωπή της συζύγου πιο επικίνδυνη από τον θυμό της;
Και μήπως το μήνυμα που την ξανάφερε στη ζωή ήταν η αρχή μιας απιστίας… ή η κραυγή μιας γυναίκας που δεν βρήκε κανέναν να την ακούσει;

Γράψτε τη γνώμη σας…
και συνεχίστε το δεύτερο μέρος 👇
«Το δεύτερο μήνυμα που δεν μπόρεσε να διαγράψει.»