การแต่งงานที่ไร้เสียง

ฟิดานั่งใกล้หน้าต่าง มองถนนด้วยความเงียบงัน เธอไม่ได้รอใคร แต่รู้สึกเหมือนบางส่วนของตัวเองล่าช้าและยังไม่มาถึง

ในห้องอื่น นูร์นั่งอยู่ที่ขอบเตียง โทรศัพท์อยู่ในมือ ใบหน้าอิดโรยเหมือนเคย อายุยี่สิบสามปี แต่เขาทำตัวเหมือนแบกอายุที่มากกว่านั้นมาก

ฟิดาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา:
“นูร์… คุยกันหน่อยได้ไหม?”

นูร์ไม่ยกสายตาจากโทรศัพท์
“พรุ่งนี้แล้วกัน ฟิดา เหนื่อย”

ฟิดายิ้มอย่างขมขื่น
“ทุกวันก็พรุ่งนี้”

นูร์ถอนหายใจ แล้วพูดว่า:
“ทำไมถึงทำให้เรื่องใหญ่ขึ้นล่ะ? ฉันอยู่ที่นี่ บ้านก็อยู่ที่นี่ อะไรที่เธอยังขาด?”

เธอมองเขานาน
เธออยากจะพูดว่า: ขาดเธอ
แต่เธอไม่ได้พูด

เธอเดินเข้าไปในครัว เปิดโทรศัพท์ และเขียนสถานะสั้น ๆ:

“บางครั้งคนเราก็แต่งงานแล้ว… แต่ยังเหงา”

ไม่ถึงนาที ก็มีข้อความตอบกลับจากบัญชีที่เธอไม่ค่อยรู้จัก
ชื่อว่ามาฮับ

“ที่เห็นในดวงตาเธอไม่ใช่ความเหนื่อยล้า… แต่เป็นความเจ็บปวด”

ฟิดาหยุดนิ่งที่ข้อความนั้น
มาฮับอายุเพียงสิบแปดปี แต่เธอรู้สึกในชั่วขณะว่าเขาพูดถึงสิ่งที่สามีของเธอไม่เข้าใจ

และจากข้อความนั้น ประตูที่ไม่ควรเปิดก็เริ่มเปิดออก

**จบตอนที่ 1**
**นั่นเป็นเพียงความบังเอิญ… หรือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตของฟิดาตลอดไป?**
**รอตอนที่ 2 เร็ว ๆ นี้**

ฟิดายืนอยู่ในครัว โทรศัพท์อยู่ในมือ อ่านข้อความของมาฮับเป็นครั้งที่สอง… แล้วครั้งที่สาม

“ที่เห็นในดวงตาเธอไม่ใช่ความเหนื่อยล้า… แต่เป็นความเจ็บปวด”

ประโยคนั้นไม่ยาว แต่ไปถึงที่ลึกภายในเธอ สถานที่ที่นูร์ไม่ได้เข้าใกล้มานานแล้ว

เธอปิดโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เหมือนกลัวว่ามีคนจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอ มองไปที่ห้อง นูร์ยังนั่งอยู่ที่เดิม หมกมุ่นกับโทรศัพท์ของเขา เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอเดินเข้าไปหาเขาช้า ๆ และนั่งที่ขอบเตียง

พูดว่า:
“นูร์…”

ตอบโดยไม่มองเธอ:
“อะไร?”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า:
“เธอรักฉันไหม?”

นูร์ยกสายตาขึ้นในที่สุด เหมือนประหลาดใจกับคำถาม
“คำถามอะไรกัน? แน่นอน”

เธอยิ้มเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา
“แล้วทำไมฉันไม่รู้สึก?”

นูร์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด วางโทรศัพท์ลง
“ฟิดา ฉันเหนื่อยทั้งวัน งาน ความรับผิดชอบ ค่าใช้จ่าย… ต้องคุยเรื่องเดิมทุกคืนเลยเหรอ?”

เธอมองเขาด้วยความเงียบงัน
เธอไม่ได้ต้องการเงิน หรือบ้าน หรือคำตอบที่เย็นชา
เธอต้องการให้เขารู้สึกว่าเธอกำลังเหี่ยวเฉาต่อหน้าเขา

เธอพูดอย่างสงบ:
“ฉันไม่ใช่เรื่องราวนะ นูร์… ฉันคือภรรยาของเธอ”

นูร์ไม่ตอบ

และความเงียบนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าคำตอบใด ๆ

ฟิดาลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตู และพิงหลังกับประตู พยายามกลั้นน้ำตา แต่ล้มเหลว

ในขณะนั้น โทรศัพท์ของเธอสว่างขึ้นอีกครั้ง

ข้อความจากมาฮับ:

“ขอโทษถ้าทำให้รบกวน… แต่ฉันรู้สึกว่าเธอเจ็บปวด”

ฟิดาลังเลมาก
เธอรู้ว่าการตอบกลับเป็นความผิด
และรู้ว่าความเงียบคือสิ่งที่ถูกต้อง
แต่ความเจ็บปวดบางครั้งไม่ได้มองหาความถูกต้อง มันมองหาใครสักคนที่ฟังเท่านั้น

เธอเขียนว่า:
“ทำไมถึงพูดแบบนั้น? เธอไม่รู้จักฉันเลย”

ตอบกลับอย่างรวดเร็ว:
“อาจจะไม่รู้จัก… แต่ฉันรู้จักรูปร่างของคนที่อยู่คนเดียว แม้จะท่ามกลางผู้คน”

ฟิดาหยุดนิ่งที่ประโยคนั้น

ทำไมคนที่ไม่รู้จักเธอจึงอธิบายสถานการณ์ของเธอได้แม่นยำขนาดนี้?
และทำไมสามีของเธอ ซึ่งอาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน กลับไม่เห็นอะไรเลย?

เธอลบข้อความ
แล้วอ่านอีกครั้ง
แล้วปิดโทรศัพท์

คืนนั้นผ่านไปอย่างหนักหน่วง
นูร์หลับเร็ว ในขณะที่ฟิดานอนไม่หลับ มองเพดาน ทุกครั้งที่พยายามหลับ ประโยคนั้นก็กลับมาที่หัวเธอ:

“แม้จะท่ามกลางผู้คน”

เช้าวันรุ่งขึ้น นูร์ตื่นแต่เช้า สวมเสื้อผ้า หยิบกุญแจ และเตรียมตัวออกไป

ฟิดาพูดว่า:
“ไม่กินข้าวเช้าหรือ?”

ตอบขณะเปิดประตู:
“สายแล้ว ค่อยกินครั้งหน้า”

และก่อนจะออกไป เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า:
“อย่าลืมจ่ายบิลไฟฟ้าถ้าออกไป”

แล้วปิดประตู

ฟิดายืนอยู่ตรงกลางบ้าน
หัวเราะสั้น ๆ ด้วยความเจ็บปวด
แม้เธอพยายามเป็นภรรยา เขาก็เห็นเธอเป็นเพียงคนที่จำบิลได้

เธอนั่งใกล้หน้าต่างอีกครั้ง สถานที่เดิม ความเงียบงันเดิม ความรู้สึกเดิมที่เธอใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนเธอ

เธอถือโทรศัพท์ พบข้อความใหม่จากมาฮับ:

“สวัสดีตอนเช้า… หวังว่าวันนี้จะเบากว่าวันวาน”

เธอไม่ตอบทันที
พูดกับตัวเองว่า: ไม่
ทางนี้ผิด
ความสนใจนี้เป็นอันตราย

แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที เธอเขียนว่า:
“สวัสดีตอนเช้า”

เพียงสองคำ
แต่เธอรู้สึกเหมือนเปิดประตูเล็ก ๆ ให้อากาศที่ไม่เคยรู้จักมานานไหลเข้ามา

การสนทนาเริ่มต้นอย่างเรียบง่าย
คำถามเกี่ยวกับวันนี้
คำพูดผ่าน ๆ
มุกตลกเบา ๆ
แล้วค่อย ๆ กลายเป็นนิสัย

มาฮับไม่ได้ขอมาก
เขาเพียงแค่อยู่ที่นั่น

ถามเธอว่า:
“กินข้าวแล้วหรือยัง?”
“เศร้าหรือเปล่า?”
“ทำไมเงียบ?”
“อยากคุยไหม?”

คำถามเล็ก ๆ… แต่สำหรับฟิดาแล้วมันใหญ่โตมาก

ตอนเย็น นูร์กลับบ้าน
เหนื่อยเหมือนเคย เงียบเหมือนเคย ห่างเหินเหมือนเคย

ฟิดาพูดขณะพยายามดูเป็นธรรมชาติ:
“วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

ตอบว่า:
“ปกติ”

แล้วหยิบโทรศัพท์นั่งลง

เธอมองเขา แล้วมองโทรศัพท์ที่วางข้าง ๆ
มีข้อความจากมาฮับที่ยังไม่ได้เปิด

เธอรู้สึกผิด
และรู้สึกต้องการ
และนี่คือส่วนผสมที่อันตรายที่สุดที่มนุษย์จะเผชิญได้

เธอเปิดข้อความ

มาฮับเขียนว่า:
“บางคนอยู่ใกล้… แต่ไม่รู้สึกถึงเธอ และบางคนอยู่ไกล… แต่รู้สึกถึงความเจ็บปวดของเธอจากคำเดียว”

นิ้วของฟิดาสั่น

เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร
แต่หัวใจของเธอตอบก่อน

และในขณะนั้น นูร์เดินเข้ามาในห้องอย่างกะทันหัน

ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา:
“คุยกับใครอยู่?”

ฟิดาแข็งทื่อ

มองเขา แล้วมองโทรศัพท์ แล้วพูดอย่างรวดเร็ว:
“ไม่มีใคร… แค่เลื่อนดูโทรศัพท์”

นูร์เดินเข้าใกล้อีกก้าว
“แล้วทำไมถึงตื่นเต้น?”

ฟิดารู้สึกเหมือนอากาศหายไปจากห้อง

เธอปิดหน้าจอด้วยมือที่สั่น และพยายามยิ้ม
“ไม่ตื่นเต้น”

นูร์มองเธอนาน
เป็นครั้งแรกในรอบนาน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป

แต่เขาไม่ได้พูดอะไร
หันหลังเดินออกจากห้อง

ส่วนฟิดา นั่งอยู่ที่เดิม รู้ว่าประตูที่เปิดด้วยคำพูด… อาจไม่ปิดง่าย ๆ

**จบตอนที่ 2**
**นูร์จะรู้ความลับของข้อความหรือไม่? หรือฟิดาจะถอยกลับก่อนที่ความสนใจจะกลายเป็นบาปที่ลืมไม่ได้?**
**รอตอนที่ 3 เร็ว ๆ นี้**

ฟิดานอนไม่หลับคืนนั้น

นูร์อยู่ในห้องเดียวกัน ใกล้เธอมาก… แต่ดูเหมือนไกลกว่าที่เคย
ส่วนโทรศัพท์ของเธอ วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เงียบงันแต่หนักเหมือนซ่อนความลับที่ทุกคนรู้

เธอพยายามโน้มน้าวตัวเองว่ามันง่าย
เพียงข้อความ
คำพูดผ่าน ๆ
ความสนใจเท่านั้น

แต่หัวใจของเธอรู้ว่าจุดเริ่มต้นที่ผิดไม่สามารถไร้เดียงสาได้นาน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟิดาตื่นขึ้นด้วยเสียงนูร์ที่กำลังเคลื่อนไหวในห้อง เขากำลังหาของในลิ้นชัก แล้วหยุดกะทันหันและมองเธอ

พูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ อย่างสงบ:
“ฟิดา… มีบางอย่างเปลี่ยนไปในตัวเธอ”

เธอสับสน แต่พยายามดูเป็นธรรมชาติ
“เปลี่ยนอย่างไร?”

เดินเข้าไปที่โต๊ะ มองโทรศัพท์ของเธอครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า:
“ไม่รู้… แต่รู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่กับฉัน”

เธอยิ้มอย่างจาง ๆ
“ฉันอยู่ที่นี่ตลอดเวลา นูร์”

ตอบอย่างรวดเร็ว:
“ฉันไม่ได้หมายถึงร่างกาย”

ฟิดาเงียบ
นี่เป็นครั้งแรกในรอบนานที่นูร์พูดอะไรที่คล้ายความรู้สึก

แต่แทนที่จะดีใจ เธอกลัว

เพราะเธอรู้ว่าความรู้สึกของเขามาช้าเกินไป… หลังจากที่หัวใจของเธอเริ่มฟังเสียงอื่น

นูร์ออกจากบ้านโดยไม่บอกลาเหมือนเคย แต่ครั้งนี้เธอสังเกตว่าเขาไม่ได้ปิดประตูทันที เขายืนอยู่นอกห้องชั่วขณะ เหมือนรอให้เธอเรียก

เธอไม่ได้เรียก

ปิดประตูช้า ๆ แล้วพิงหัวกับประตู

พูดกับตัวเองว่า:
“ต้องหยุด”

หยิบโทรศัพท์ เปิดการสนทนากับมาฮับ และเขียนว่า:

“มาฮับ เราต้องไม่คุยกัน”

มองประโยคนั้นนาน
นิ้วเธออยู่เหนือปุ่มส่ง
เธอรู้ว่าประโยคนี้จะช่วยเธอได้

แต่ก่อนที่จะกด ข้อความจากเขามาถึง:

“เมื่อวานรู้สึกว่าเธอกลัว มีอะไรเหรอ?”

เธอลบประโยคของตัวเองอย่างรวดเร็ว เหมือนอายกับการตัดสินใจ

เขียนว่า:
“ไม่… แต่นูร์ถามว่าฉันคุยกับใคร”

มาฮับตอบทันที:
“แล้วเธอบอกอะไร?”

“บอกว่าไม่มีใคร”

มาฮับช้าลงเล็กน้อยก่อนตอบ
แล้วเขียนว่า:
“หมายความว่าฉันคือไม่มีใคร?”

ฟิดาแข็งทื่อต่อหน้าจอ

เธอไม่คาดหวังว่าประโยคนั้นจะทำร้ายเขา
และไม่คาดหวังว่าตัวเองจะสนใจที่ทำให้เขาบาดเจ็บ

เขียนว่า:
“ไม่ได้ตั้งใจ”

ตอบกลับรุนแรงขึ้น:
“ฉันรู้ว่าผิดที่คุยกับเธอ… และรู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว… แต่ฉันไม่สามารถรู้สึกได้ว่าฉันเป็นเพียงเวลาว่าง”

ฟิดาปิดตา
มาฮับยังเด็ก แต่เขาไม่โง่
เขารู้สึกว่าเธอเข้าใกล้เมื่อบ้านของเธอทำให้เจ็บปวด และถอยห่างเมื่อกลัวความจริง

เขียนว่า:
“เธอไม่ใช่เวลาว่าง”

หยุดหลังประโยคนั้น

อ่านครั้งหนึ่ง
แล้วอีกครั้ง

ประโยคนั้นสั้น แต่เป็นอันตรายที่สุดที่เคยพูดกัน

และในขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น

เป็นสายจากนูร์

หัวใจเธอเหมือนตก

ตอบด้วยน้ำเสียงสับสน:
“ฮัลโหล?”

นูร์พูดว่า:
“ฟิดา ฉันลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ที่บ้าน กลับไปเอา”

ฟิดามองรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว
การสนทนาเปิดอยู่
โทรศัพท์อยู่ในมือ
และความสับสนบนใบหน้าไม่สามารถซ่อนได้

พูดอย่างรวดเร็ว:
“ได้”

วางสาย แล้วลบข้อความล่าสุด
แต่ไม่ได้ลบการสนทนาทั้งหมด

เธอไม่รู้ว่าทำไม

หลังจากนั้นไม่กี่นาที นูร์เปิดประตู เข้ามาอย่างสงบผิดปกติ เขาไม่รีบร้อนเหมือนที่พูด เข้ามาในห้อง หยิบกระเป๋าสตางค์จากโต๊ะ แล้วมองฟิดา

เธอยืนใกล้หน้าต่าง ถือโทรศัพท์

พูดว่า:
“คุยกับใครอยู่?”

เธอสับสน
“ไม่ได้คุยกับใคร”

เดินเข้าใกล้อีกก้าว
“ทุกครั้งที่ฉันเข้ามา เธอก็ถือโทรศัพท์… และทุกครั้งที่ฉันถาม เธอก็ตื่นเต้น”

เธอพยายามหัวเราะ
“นูร์ เธอทำให้เรื่องใหญ่เกินไป”

มองเธอนาน
“อาจจะ และอาจเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเรื่องนี้ถูกต้อง”

ฟิดาไม่รู้จะพูดอะไร

ยื่นมือออกมาและพูดว่า:
“ให้โทรศัพท์มา”

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที

ไม่มีเสียงตะโกนระหว่างพวกเขา
แต่ห้องเต็มไปด้วยความกลัว

พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา:
“ทำไม?”

ตอบว่า:
“เพราะฉันถามมากกว่าหนึ่งครั้ง… และเธอหนีทุกครั้ง”

ฟิดาจับโทรศัพท์แนบอก
การเคลื่อนไหวนั้นเป็นการยอมรับ

นูร์มองมือเธอ แล้วมองตาเธอ

พูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดอย่างสงบ:
“ฟิดา… มีใครเหรอ?”

เธอไม่ตอบ

เดินเข้าใกล้มากขึ้น แต่ครั้งนี้เขาไม่โกรธ เขาแตกสลาย

“บอกความจริงมา… แม้จะเจ็บ”

สายตาของฟิดาลงไปที่พื้น
คำพูดทั้งหมดหายไป
เธอไม่พบคำโกหกที่จะช่วยเธอ และไม่พบความกล้าที่จะยอมรับ

และในขณะนั้น โทรศัพท์ในมือสว่างขึ้นด้วยข้อความใหม่

ชื่อปรากฏชัดเจนบนหน้าจอ:

มาฮับ

และใต้ชื่อคือข้อความ:

“ฟิดา… ฉันอยากพบเธอวันนี้”

เวลาหยุดนิ่ง

นูร์อ่านชื่อ
อ่านข้อความ
แล้วยกสายตาขึ้นมองเธอ

เขาไม่ได้ตะโกน
ไม่ได้ทำลายอะไร
เพียงยิ้มอย่างเจ็บปวด และพูดว่า:

“แบบนี้เหรอ?”

ฟิดารู้สึกเหมือนบ้านทั้งหลังพังทลายลงมา

พยายามพูดว่า:
“นูร์… ฟังฉัน…”

ถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา:
“คุยกันมานานแค่ไหนแล้ว?”

เธอไม่ตอบ

ถามอีกครั้ง และครั้งนี้เสียงของเขาหนักกว่า:
“นานแค่ไหนแล้ว?”

พูดด้วยความยากลำบาก:
“ไม่ใช่อย่างที่เธอเข้าใจ…”

นูร์หัวเราะอย่างขมขื่น
“ประโยคนี้มักจะออกมาเมื่อความเข้าใจถูกต้อง”

ฟิดานั่งที่ขอบเตียง และน้ำตาเริ่มไหล
“ฉันอยู่คนเดียว นูร์… พยายามคุยกับเธอ แต่เธอไม่ฟัง”

เดินเข้าไปหาเธอ และตาของเขามีทั้งความโกรธและความเจ็บปวด

“เธออยู่คนเดียว? แล้วฉันล่ะ? เป็นคนแปลกหน้า?”

พูดว่า:
“เธออยู่ที่นั่น… แต่ไม่ใช่สำหรับฉัน”

นูร์เงียบ

ประโยคนั้นรุนแรง แต่กระทบเขาที่ที่เขารู้ดี
เขาแท้จริงแล้วห่างเหิน
เขาหนีจากการพูดคุย จากความรู้สึก จากทุกสิ่งที่ต้องการความอบอุ่น

แต่สิ่งนั้นไม่ได้ทำให้สิ่งที่เขาเห็นง่ายขึ้น

พูดช้า ๆ:
“ความบกพร่องของฉันไม่เปิดประตูให้ใครเข้ามาระหว่างเรา”

ฟิดาร้องไห้สะอึกสะอื้น
“รู้”

นูร์หายใจลึก ๆ แล้วพูดว่า:
“ตอบเขา”

ฟิดายกหัวขึ้นด้วยความกลัว
“อะไร?”

พูดว่า:
“ตอบเขา บอกเขาว่าเธอจะไปพบเขา”

เธอแข็งทื่อ
“นูร์ ไม่…”

ถูกขัดจังหวะ:
“ฉันอยากรู้ว่าถึงขั้นไหนแล้ว”

ฟิดามองโทรศัพท์ มือสั่น
เธอรู้สึกว่าทุกการกดหน้าจอจะพาเธอไปยังจุดที่ไม่มีทางกลับ

ส่วนนูร์ ยืนรอเธอ
เขาไม่ได้ต้องการเพียงความจริง
เขาต้องการเห็นว่าภรรยาของเขายังเลือกเขา… หรือหัวใจของเธอจากไปนานแล้ว

ฟิดาเปิดการสนทนา

เขียนช้า ๆ:

“จะพบกันที่ไหน?”

ตอบกลับหลังจากนั้นไม่กี่วินาที:

“ที่เดิมที่บอก… เวลาเจ็ดโมง”

นูร์อ่านข้อความ แล้วหยิบกุญแจจากโต๊ะ

ฟิดาพูดด้วยความกลัว:
“จะไปไหน?”

มองเธอโดยไม่กระพริบตา

“ไปที่เดิม”

แล้วเดินออกไป และทิ้งประตูเปิดไว้

ฟิดายืนอยู่ตรงกลางบ้าน โทรศัพท์อยู่ในมือ และข้อความอยู่ตรงหน้า

เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจว่าความสนใจที่เธอคิดว่าเป็นความรอด… อาจกลายเป็นเหตุผลในการสูญเสียทุกสิ่ง

**จบตอนที่ 3**
**นูร์จะเผชิญหน้ากับมาฮับหรือไม่? และฟิดาจะตามเขาไปก่อนที่ความสงสัยจะกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวหรือไม่?**
**รอตอนที่ 4 เร็ว ๆ นี้**

ฟิดาไม่รู้ว่าเธอออกจากบ้านได้อย่างไร

เท้าของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และหัวใจของเธอไปถึงสถานที่ที่นูร์ไปก่อน เธอไม่ได้คิดถึงรูปร่างหน้าตา หรือประตูที่เปิดไว้ หรือโทรศัพท์ที่ยังอยู่ในมือเป็นหลักฐานเล็ก ๆ ของความพินาศครั้งใหญ่

สิ่งเดียวที่เธอคิดคือประโยคเดียว:

“ไปที่เดิม”

นูร์ไม่ใช่คนพูดมาก แต่เธอรู้จากเสียงของเขาว่ามีบางอย่างในตัวเขาหักไป เขาไม่ได้ไปเพื่อถาม เขาไปเพื่อเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่เธอพยายามหนี

โทรหาเขา
เขาไม่รับ

โทรอีกครั้ง
เขาวางสาย

เธอรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวแคบลง

เขียนข้อความให้เขาอย่างรวดเร็ว:

“นูร์ ฉันขอร้อง รอฉัน อย่าไปคนเดียว”

ไม่มีเครื่องหมายอ่าน

ในอีกฝั่งของเมือง มาฮับยืนใกล้ทางเข้าคาเฟ่เงียบ ๆ มองถนนด้วยความกังวล เขาไม่รู้ว่านูร์กำลังมา เขาคิดว่าฟิดาจะมา alone และเธออาจจะบอกความจริงที่เขารอคอยในที่สุด

เขาถือโทรศัพท์ เปิดและปิดการสนทนาทุกนาที

เขียนให้เธอว่า:

“ถึงแล้วหรือยัง?”

เธอไม่ตอบ

เขียนอีกครั้ง:

“ฟิดา ฉันรอเธออยู่”

แล้วยกสายตา เห็นชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาด้วยก้าวช้า ๆ

คือนูร์

มาฮับหยุดนิ่ง เขาไม่จำเป็นต้องถามว่าใคร มิติหน้าตา สายตา และวิธีที่เงียบงัน… ทั้งหมดบอกความจริง

นูร์เดินเข้ามาจนยืนตรงหน้าเขา

พูดอย่างสงบ:
“เธอคือมาฮับเหรอ?”

มาฮับกลืนน้ำลาย แล้วพูดว่า:
“ใช่”

นูร์มองเขานาน เขาคาดหวังชายหนุ่มที่แตกต่าง แข็งแกร่งกว่า อันตรายกว่า ใหญ่กว่า แต่พบชายหนุ่มตัวเล็ก อายุยังชัดเจนในสายตา ชายหนุ่มที่ไม่เหมือนศัตรูเต็มตัว… แต่เพียงพอที่จะสั่นคลอนบ้านของเขา

นูร์พูดว่า:
“รู้ไหมว่าฉันคือใคร?”

มาฮับก้มตาลงครู่หนึ่ง แล้วยกขึ้น
“สามีของฟิดา”

นูร์ยิ้มสั้น ๆ อย่างเจ็บปวด
“หมายความว่าเธอรู้”

มาฮับเงียบ

นูร์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักกว่า:
“รู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว และยังคงทำต่อ?”

มาฮับพยายามดูมั่นคง แต่เขาสับสน
“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำลายบ้าน”

นูร์เดินเข้าใกล้อีกก้าว
“แต่เธอเข้ามาแล้ว”

มาฮับตอบอย่างรวดเร็ว:
“ฉันไม่ได้เข้ามาคนเดียว เธอเจ็บปวด”

สีหน้าของนูร์เปลี่ยนไป
ประโยคนั้นเหมือนลูกศร ไม่ใช่เพราะเป็นความเท็จ แต่เพราะมันถือส่วนหนึ่งของความจริงที่เขากลัวที่จะยอมรับ

นูร์พูดว่า:
“ความเจ็บปวดของเธออยู่ระหว่างฉันกับเธอ ไม่ใช่ระหว่างเธอกับเธอ”

มาฮับพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา:
“แต่เธอบอกฉันเพราะเธอไม่พบเธอ”

ความเงียบหนักหน่วง

นูร์ไม่ได้ตะโกน ไม่ยกมือ ไม่ทำอะไรที่มาฮับจินตนาการ เขาเพียงยืนตรงหน้า มองเขาด้วยตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง

นูร์พูดว่า:
“เธออายุสิบแปดปี อาจไม่เข้าใจว่าบ้านคืออะไร ภรรยาคืออะไร และความเชื่อมั่นเมื่อหักคืออะไร”

มาฮับตอบด้วยเสียงที่เริ่มสั่น:
“อาจจะเด็ก… แต่เข้าใจว่าคนที่พูดแล้วไม่มีใครฟังคืออะไร”

ในขณะนั้น ฟิดามาถึง

ยืนห่างจากพวกเขาสองสามก้าว หอบด้วยความกลัว เห็นนูร์ยืนอยู่ตรงหน้ามาฮับ และเห็นมาฮับพยายามซ่อนความสับสน และเข้าใจว่าช่วงเวลาที่เธอหนีมานั้นมาถึงแล้ว

พูดด้วยน้ำเสียงแตกสลาย:
“นูร์…”

นูร์หันมามองเธอช้า ๆ
ไม่มีเพียงความโกรธในตาเขา มีสิ่งที่ยากกว่า: ความผิดหวัง

พูดว่า:
“ทำไมถึงมา?”

ฟิดาเดินเข้าใกล้อีกก้าว
“เพราะฉันไม่อยากให้เรื่องใหญ่ขึ้น”

นูร์หัวเราะอย่างขมขื่น
“เรื่องใหญ่ขึ้นตั้งแต่ข้อความแรกที่เธอซ่อน”

สายตาของฟิดาลงไปที่พื้น

มาฮับพูดอย่างสงบ:
“ฟิดา ฉันไม่ได้อยาก…”

นูร์ขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว:
“เธอเงียบ”

มาฮับสับสน แต่ฟิดายกมือขึ้นและพูดว่า:
“ไม่ นูร์ ให้ฉันพูด”

นูร์มองเธอ รอ

ฟิดาหายใจลึก ๆ
เธอรู้ว่าคำโกหกใด ๆ ตอนนี้จะทำลายสิ่งที่เหลืออยู่

พูดว่า:
“ฉันผิดตั้งแต่การตอบกลับครั้งแรก จากข้อความแรก จากครั้งแรกที่รู้สึกว่าความสนใจของเขาชดเชยการหายไปของเธอ”

ใบหน้าของนูร์แข็งทื่อ

ต่อด้วยน้ำเสียงสั่น:
“แต่ฉันสาบานว่าไม่ได้ไปไกลกว่าคำพูด ฉันรู้ว่าคำพูดเพียงอย่างเดียวคือการนอกใจเมื่อซ่อน และรู้ว่าฉันทำลายความเชื่อมั่นของเธอ”

นูร์ไม่ตอบ

พูดขณะเช็ดน้ำตา:
“ฉันพยายามบอกเธอว่าฉันเหงา ทุกครั้งเธอบอกพรุ่งนี้ ทุกครั้งเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันขอมากเกินไป และฉันอ่อนแอ… แทนที่จะตะโกนใส่หน้าเธอ ฉันคุยกับคนอื่น”

นูร์มองเธอ แล้วพูดว่า:
“หมายความว่าฉันคือสาเหตุ?”

ฟิดาส่ายหัวอย่างรวดเร็ว
“ไม่ เธอบกพร่อง แต่ฉันคือคนที่เปิดประตู และฉันคือคนที่ผิด”

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดอย่างชัดเจน

มาฮับมองเธอเหมือนไม่คาดหวังว่าเธอจะยอมรับแบบนี้ เขาคิดว่าเธอจะปกป้องเขา หรือเลือกเขา หรืออย่างน้อยก็วางเขาในที่ที่แตกต่าง

แต่ฟิดาไม่ได้มองเขา

เธอมองนูร์เท่านั้น

มาฮับพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา:
“ฟิดา… แล้วพวกเรา?”

เธอหันมามองเขาในที่สุด

ตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา แต่เธอชัดเจนกว่าก่อน

พูดว่า:
“ไม่มีพวกเรา มาฮับ”

มาฮับเงียบ

ประโยคนั้นตกใส่เขาอย่างรุนแรง
ข้อความทั้งหมด ความสนใจทั้งหมด คืนทั้งหมดที่เขารู้สึกว่าตัวเองสำคัญ… จบลงด้วยคำเดียว

พูดว่า:
“หมายความว่าฉันคืออะไร?”

ฟิดาปิดตา
“ฉันผิด และความผิดนั้นทำให้เราทุกคนเจ็บปวด”

มาฮับมองนูร์ แล้วมองฟิดา และรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าความจริงที่เขาเข้ามานั้นใหญ่กว่าอายุของเขามาก

พูดด้วยน้ำเสียงแตกสลาย:
“ฉันรักเธอ”

ฟิดาตอบด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดอย่างสงบ:
“อาจเป็นเพราะเธอผูกพันกับภาพของผู้หญิงที่แตกสลาย… ไม่ใช่ชีวิตจริงของฉัน”

นูร์ยังคงเงียบ
การชนะไม่ใช่เรื่องง่าย เขาไม่รู้สึกว่าได้รับอะไร เขายืนอยู่ระหว่างภรรยาที่ยอมรับ และชายหนุ่มที่ฝ่าฝืนขอบเขตบ้านของเขา และหัวใจของเขาไม่รู้ว่าจะโกรธมากขึ้นหรือแตกสลาย

นูร์พูดในที่สุด:
“ลบเบอร์เขา”

ฟิดามองโทรศัพท์

ครั้งนี้เธอไม่ลังเล

เปิดการสนทนา ลบมัน แล้วบล็อกเบอร์ต่อหน้าเขา

มาฮับเห็นนั้น หันหน้าหนี
นี่รุนแรงกว่าการเผชิญหน้าใด ๆ

นูร์พูดว่า:
“ไม่ใช่เพื่อฉัน เพื่อเธอ ถ้าเธออยากกลับไปหาตัวเอง ประตูผิดแรกต้องปิด”

แล้วหันหลังเดิน

ฟิดาวิ่งตามเขา
“นูร์… รอ”

เขาไม่หยุด

พูดด้วยน้ำเสียงดังขึ้น:
“ฉันอยากแก้ไข”

นูร์หยุด แต่ไม่หันกลับ

พูดว่า:
“แก้ไขอะไร ฟิดา? ความเชื่อมั่นเมื่อหักมันไม่ทิ้งเสียง… แต่ทิ้งความว่างเปล่า”

เดินเข้าไปหาเขาช้า ๆ
“รู้ แต่ให้ฉันลอง”

หันมามองเธอในที่สุด
ใบหน้าของเขาสงบ แต่ตาของเขาพูดทุกสิ่งที่เขาไม่สามารถพูดได้

“ฉันไม่รู้ว่าฉันสามารถมองเธอเหมือนก่อนได้หรือไม่”

ฟิดาร้องไห้เงียบ ๆ

พูดว่า:
“ฉันก็ไม่สามารถมองตัวเองเหมือนก่อนได้”

ส่วนมาฮับ ยืนอยู่ที่เดิม มองทั้งคู่จากระยะไกล และเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเขาไม่ได้เป็นพระเอกของเรื่องราวความรัก แต่เป็นหน้าที่เจ็บปวดในเรื่องราวของบ้านที่กำลังพังทลายด้วยความเงียบงัน

นูร์กลับไปที่รถโดยไม่เปิดประตูให้ฟิดาเหมือนที่เคยทำ

ฟิดายืนข้างเขา รอคำพูด

นูร์พูดโดยไม่มองเธอ:
“กลับบ้าน คนเดียว”

เสียงของเธอสั่น:
“แล้วเธอ?”

พูดว่า:
“ฉันต้องการอยู่ห่างสักหน่อย… ก่อนที่จะตัดสินใจว่าฉันสามารถกลับมาได้หรือไม่”

แล้วขึ้นรถและขับออกไป

ฟิดายืนอยู่บนทางเท้า โทรศัพท์อยู่ในมือ และคืนรอบตัวยาวนานและหนาวเย็น

ในขณะนั้น ข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จักมาถึง

เปิดด้วยมือที่สั่น

จากมาฮับ:

“ฉันขอโทษ… แต่เรื่องราวยังไม่จบสำหรับฉัน”

ฟิดายกหัวขึ้นด้วยความกลัว

และในที่ห่างไกล นูร์ขับรถด้วยความเงียบงัน ไม่รู้ว่าประตูที่เขาคิดว่าปิดแล้ว… อาจยังไม่ปิด

**จบตอนที่ 4**
**มาฮับจะถอยห่างจริงหรือไม่? และนูร์จะให้โอกาสสุดท้ายแก่ฟิดา… หรือข้อความใหม่จะจุดไฟทุกอย่างอีกครั้ง?**
**รอตอนที่ 5 เร็ว ๆ นี้**