การโทรครั้งสุดท้ายก่อนการคืนดี

การทะเลาะระหว่างนัสเซอร์กับน้องชายฟาดีดำเนินไปสองปีเต็ม เริ่มต้นด้วยความขัดแย้งเรื่องมรดกเล็กน้อย แล้วขยายใหญ่ด้วยคำพูด จากนั้นกลายเป็นความเงียบที่ทำร้ายแม่ทุกครั้งที่เธอรวบรวมลูกๆ มาที่โต๊ะเดียวและพบเก้าอี้ว่าง

แต่ละคนเชื่อว่าตนเองเป็นฝ่ายถูก และต่างรอให้อีกฝ่ายขอโทษก่อน ด้วยกาลเวลา ทั้งคู่จำจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งไม่ชัดเจนอีกต่อไป แต่ยังยึดติดกับความเจ็บปวดราวกับเป็นหลักฐานของศักดิ์ศรี

ในคืนที่หนาวเย็น โทรศัพท์ของนัสเซอร์ดังขึ้น เป็นหมายเลขของฟาดี เขาลังเลอยู่นานก่อนจะรับสาย เสียงของน้องชายฟังดูเหนื่อยล้า "แม่อยู่โรงพยาบาล" นัสเซอร์ไม่ถามอะไรอีก เขาแต่งตัวแล้วออกจากบ้าน

ในทางเดินสีขาว พี่น้องยืนใกล้กันเป็นครั้งแรกในรอบสองปี พวกเขาไม่ได้จับมือ เพียงรอข่าวจากแพทย์ แม่สบายดี เป็นอาการไม่รุนแรงและหายแล้ว แต่เมื่อเธอลืมตาและเห็นทั้งคู่ด้วยกัน เธอก็ร้องไห้

เธอพูดว่า "ฉันไม่อยากตายในขณะที่เห็นกำแพงระหว่างพวกเจ้า"

นัสเซอร์กับฟาดีเดินออกไปที่ทางเดิน ฟาดีพูดว่า "พวกเราทั้งคู่เหนื่อยแล้วนะ นัสเซอร์" นัสเซอร์ตอบหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง "และแม่ก็เหนื่อยไปกับพวกเราด้วย"

คำขอโทษไม่ยาวนาน พวกเขาไม่ได้พูดถึงรายละเอียด หรือว่าใครผิดมากกว่า นัสเซอร์พูดว่า "ฉันขอโทษสำหรับทุกคำที่ทำร้ายเจ้า" ฟาดีตอบว่า "และฉันขอโทษสำหรับทุกวันที่ทำให้เราห่างกัน"

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งคู่เดินเข้าห้องแม่พร้อมถืออาหารเช้า แม่ยิ้มแล้วพูดว่า "แบบนี้บ้านถึงจะกลับมาเป็นบ้าน" และพี่น้องทั้งสองเข้าใจว่าบางความสูญเสียไม่คุ้มที่จะเสียคนที่ยังเหลืออยู่เพื่อมัน