เมื่อพ่อกลับมาหลังจากหายไป

คาริมไม่รู้จักพ่อของเขาตั้งแต่แรกเห็น ชายคนนั้นที่ยืนอยู่หน้าประตูดูแก่กว่าภาพเก่าในลิ้นชักของแม่มาก ผมของเขาหงอก ไหล่ห่อลง และดวงตาของเขามีความกลัวที่คาริมไม่เคยเห็นในผู้ใหญ่

ชายคนนั้นพูดว่า "ฉันคือพ่อของเธอ" ประโยคนั้นไม่น่าแปลกใจ เพราะแม่บอกเขาว่าพ่อจะมา แต่ประโยคนั้นหนักอึ้งราวกับวางลงบนอกเขา

พ่อเดินเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่น คาริมไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร จึงเลือกที่จะนิ่งเงียบ ส่วนแม่วางกาแฟแล้วเดินออกจากห้อง ราวกับกำลังให้พื้นที่ทั้งคู่สำหรับการสนทนาที่ล่าช้ามาหลายปี

พ่อพูดว่า "ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์แก้ตัว" คาริมยิ้มอย่างขมขื่น "ดีนะที่เธอรู้" พ่อไม่โกรธ มองมือตัวเองแล้วพูดว่า "ฉันเคยเป็นคนขี้ขลาด คิดว่าการห่างเหินคือทางออก จึงกลายเป็นปัญหาแทน"

คาริมเคยเตรียมคำพูดมากมายไว้ในใจ อยากตำหนิพ่อเรื่องวันจบการศึกษา เรื่องที่แม่ป่วย เรื่องคืนที่ต้องการพ่อแต่มีเพียงภาพถ่าย แต่เมื่อเห็นชายคนนั้นอยู่ตรงหน้า คำพูดก็ไม่ได้ออกมาเหมือนที่จินตนาการไว้ เขาพูดเพียงว่า "ฉันโตขึ้นมาโดยไม่มีเธอ"

พ่อหลับตา "และฉันใช้ชีวิตทุกวันโดยรู้เรื่องนั้น"

คาริมไม่ได้ให้อภัยพ่อในวันนั้น การให้อภัยไม่ใช่ปุ่มที่กดได้เพราะได้ยินคำขอโทษ แต่เขายอมพบพ่ออีกครั้ง หลังจากหลายเดือนของการพบกันเล็กๆ น้อยๆ เขาเริ่มเข้าใจว่าการกลับมาไม่ได้ลบล้างการหายไป แต่สามารถให้โอกาสหัวใจในการจัดเรียงความเจ็บปวดได้

ในวันอีดครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน คาริมไม่ได้เรียกเขาว่า "พ่อ" แต่พูดที่ประตูว่า "ครั้งหน้าค่อยมาแต่เช้านะ" และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่เพียงพอแล้ว