ฉันเคยรอเขา
ทุกเย็นฉันจะนั่งที่ขอบเตียง โทรศัพท์อยู่ในมือ รีเฟรชแชทแม้รู้ว่าเขาจะไม่ส่งข้อความ ฉันซ้อมยิ้มอ่อนโยนที่จะให้เขาเมื่อประตูเปิด ฉันฝึกวิธีถาม “วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” เหมือนคำตอบยังมีความหมาย
คืนนี้ฉันไม่ได้รอ
ฉันอาบน้ำนานๆ สระผมช้าๆ แล้วสวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่เก่าที่เคยเป็นของเขา ฉันชงชาให้ตัวเองคนเดียว นั่งที่ระเบียงมองแสงไฟเมืองแทนที่จะมองประตูหน้า
เมื่อเขากลับบ้านในที่สุดตอน 11:47 เขาไม่ได้ดูแปลกใจเลยที่ไฟดับแล้ว เขาแค่โยนกุญแจลงบนโต๊ะแล้วตรงไปห้องน้ำ เรื่องเดิมๆ ความเงียบเดิมๆ
ฉันยังคงอยู่นอกบ้าน
ฉันได้ยินเสียงน้ำไหล ฉันได้ยินเขาเดินไปเดินมาห้องนอน ฉันได้ยินเสียงเบาๆ ของเขาที่กำลังขึ้นเตียงโดยไม่เอ่ยชื่อฉัน
และเป็นครั้งแรกในสามปีที่ฉันไม่รู้สึกอยากเข้าไปเติมเต็มความเงียบ
ฉันแค่นั่งอยู่ที่นั่น ถือแก้วชาร้อนไว้ระหว่างมือ แล้วกระซิบกับตัวเองว่า
“ฉันเลิกที่จะรอใครสักคนที่เลิกมองหาฉันไปนานแล้ว”
ฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น
ฉันไม่รู้ว่าฉันจะยังอยู่ที่นี่เมื่อเขาตื่นขึ้นหรือไม่
แต่คืนนี้… คืนนี้ฉันหยุดรอในที่สุด
