จดหมายที่ไม่ได้ส่ง

ลูอายเขียนจดหมายสามครั้ง และทุกครั้งเขาลบมันก่อนที่จะกดส่ง คำพูดไม่ยาก แต่การขอโทษหนักกว่าความภาคภูมิใจของเขา

“ขอโทษนะแม่ ฉันคิดว่าฉันโตพอที่จะไม่ต้องการความห่วงใยจากเธออีกต่อไป”

เขาอ่านประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกดทับที่หน้าอก เขาจำทุกสายที่เขาจบการสนทนาอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่แม่บอกว่า “ดูแลตัวเองด้วย” เขาตอบด้วยความเบื่อหน่าย ทุกการเยี่ยมที่เขาผัดผ่อนเพราะยุ่งกับเรื่องที่ตอนนี้ดูเล็กน้อย

เมื่อแม่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เขาค้นพบว่ามนุษย์อาจช้าเกินไปในการพูดคำที่ง่ายที่สุด เขานั่งใกล้เตียงของเธอ ขณะที่เธอนอนหลับ และเปิดจดหมายอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้ลบมัน แต่เขาก็ไม่ได้ส่งมันเช่นกัน เขาอ่านให้เธอฟังด้วยเสียงแผ่ว

เขาบอกเธอว่าเขาดุร้าย และเขาผิดที่คิดว่าความรักของแม่เป็นสิ่งที่แน่นอนไม่ต้องการคำขอบคุณ เขาบอกว่าเขาคิดถึงอาหารของเธอ คำอธิษฐานของเธอ เสียงของเธอเมื่อเรียกชื่อเต็มของเขาเมื่อเธอโกรธ

แม่เปิดตาช้าๆ เธอไม่ได้ยินทั้งจดหมาย แต่ได้ยินประโยคสุดท้าย: “ฉันขอโทษ” เธอยิ้มด้วยความยากลำบากและพูดว่า “แม่ให้อภัยก่อนที่ลูกจะขอโทษ”

ลูอายร้องไห้เหมือนที่ไม่เคยร้องไห้ตั้งแต่เด็ก และในวันถัดไป เมื่อแม่ออกจากโรงพยาบาล เขาไม่ได้ส่งจดหมาย เขาพิมพ์และวางไว้ในมือของเธอ เธอพูดขณะอ่านมันว่า “เก็บไว้ที่ฉัน เพื่อทุกครั้งที่ฉันโกรธเธอ ฉันจะได้ระลึกถึงมัน”

พวกเขาหัวเราะด้วยกัน และจดหมายที่ไม่ได้ส่งนั้นคือสิ่งที่สวยงามที่สุดที่มาถึง

มาสะไม่ได้ร้องไห้ขณะสวมชุดแต่งงาน เธอพยายามแสดงความแข็งแกร่งเหมือนที่ทุกคนขอตั้งแต่พ่อจากไป แต่เมื่อพี่ชายเดินเข้ามาในห้องและวางซองสีขาวไว้ในมือ เธอสั่นเทา

เขาพูดว่า “พ่อเขียนไว้ก่อนที่อาการจะหนัก เขาบอกให้ส่งให้ในวันแห่งความสุขของเธอ”

มาสะเปิดซองช้าๆ ลายมือของพ่อยังชัดเจนแม้ผ่านปี “ลูกสาวมาสะ พ่อรู้ว่าอาจไม่ได้จับมือเธอในวันนี้ แต่พ่ออยากให้เธอรู้ว่าหัวใจพ่ออยู่กับเธอ”

เธอนั่งลงบนเก้าอี้และเริ่มอ่าน พ่อเขียนว่าภูมิใจในตัวเธอ และไม่กลัวชีวิตเพราะเธอมีหัวใจดีและมีสติปัญญาที่รู้ทาง เขาสั่งสอนอย่าให้ความรักทำให้เธอหายไป และอย่าให้ความกลัวขัดขวางความสุข

แล้วเขียนว่า “หากวันนี้เธอร้องไห้ อย่าร้องไห้เพราะพ่อไม่อยู่ ร้องไห้สักหน่อยเพราะเรารักกันมากพอที่จะทำให้การจากไปเจ็บปวด”

มาสะอ่านต่อไม่ไหวเพราะน้ำตา แม่เดินเข้ามากอดเธอ ไม่มีใครพูดว่า “อย่าร้อง” การร้องไห้ในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของความสุข

เมื่อเธอเดินออกไปยังห้องจัดงาน เธอถือจดหมายไว้ใต้ช่อดอกไม้ พ่อไม่ได้เดินข้างๆ แต่เธอรู้สึกได้ถึงเขาในทุกย่างก้าว และเมื่อถึงเจ้าบ่าว เธอพึมพำกับตัวเองว่า “ฉันไม่ได้เริ่มชีวิตโดยไม่มีเขา ฉันพาเขามาด้วย”

เมื่อจบงาน เธอวางจดหมายลงในกล่องเล็กๆ เธอรู้ว่าเธอจะอ่านมันทุกครั้งที่ต้องการได้ยินเสียงพ่ออีกครั้ง