เรื่องความรักที่เริ่มจากที่นั่งรอ

สลมาเกลียดการรอ โดยเฉพาะในวันนั้น ความเหนื่อยล้าปรากฏชัดบนใบหน้า และคลินิกก็แออัด เวลาผ่านไปช้าเหมือนตะกั่ว เธอนั่งบนที่นั่งว่างสุดท้าย ถือแฟ้มการแพทย์และซ่อนความกังวลไว้หลังสายตาที่มั่นคง

อีกไม่กี่นาที ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งลงบนที่นั่งตรงข้าม เขาถือหนังสือเก่า อ่านไปหนึ่งหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นราวกับกลัวจะพลาดอะไรบางอย่างในโลกนี้ สลมาไม่ได้สนใจเขามากนัก จนกระทั่งกระดาษเล็กๆ หลุดจากมือเธอ เขาหยิบขึ้นมาแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ฉันคิดว่านี่มันหนีออกจากแฟ้มนะ”

สลมาขอบคุณเขาสั้นๆ แต่เขากลับพูดประโยคแปลกๆ ว่า “บางครั้งกระดาษก็รู้วิธีหนี เรานี่แหละที่ไม่รู้” สลมาหัวเราะโดยไม่ตั้งใจ นั่นเป็นเสียงหัวเราะครั้งแรกในวันอันยาวนาน

ทั้งคู่คุยกันเล็กน้อย ชื่อของเขาคือยาเมน เขามากับน้องชายตัวเล็ก เขาไม่ได้ถามคำถามที่น่ารำคาญ และไม่ได้พยายามแสดงตัวว่าเพอร์เฟกต์ เขาเพียงแค่อยู่ตรงนั้นอย่างสบายๆ เมื่อถูกเรียกชื่อ สลมาปรารถนาในวินาทีนั้นว่าคิวของเธอจะช้าลงอีก

สองสัปดาห์ต่อมา ทั้งคู่บังเอิญเจอกันในร้านหนังสือเล็กๆ เขาพูดกับเธอว่า “ดูเหมือนการรอจะยังไม่จบ” ครั้งนี้สลมาหัวเราะอย่างไม่ยั้ง เขาทั้งคู่แลกเปลี่ยนบทสนทนา จากนั้นก็หนังสือ แล้วก็ข้อความ

เรื่องราวความรักของพวกเขาไม่ใช่พายุโหมกระหน่ำหรือเต็มไปด้วยคำสัญญาใหญ่โต มันสงบสุข คล้ายกับที่นั่งรอที่รวบรวมสองคนในวันอันเหนื่อยล้า และหลังจากหนึ่งปี เมื่อยาเมนมาขอหมั้น สลมาพ่อถามว่า “เรื่องนี้เริ่มต้นอย่างไร” สลมามองยาเมนแล้วพูดว่า “ด้วยกระดาษที่หนีออกจากแฟ้ม”

บางครั้งเหตุบังเอิญอาจดูไม่สำคัญในตอนนั้น แต่กลับเปิดประตูสู่ชีวิตทั้งชีวิต