Το Παιχνίδι

Η μέρα προχωρούσε αργά. Ο Μαρκ έστησε το τραπέλι του με τα ανδρείκελα στις 8 το πρωί. Είχε κάνει μερικές πωλήσεις, αλλά τίποτα ουσιαστικό. Άναψε πίσω στην καρέκλα του κοιτώντας το ρολόι. 4:45. Θεέ μου. Ακόμα 15 λεπτά; Άρπαξε τα χέρια του ψηλά σε ήττα. «Ας το κάνουμε» είπε. Και άρχισε να αποσυναρμολογεί το τραπέλι του.

Άρχισε να κατεβάζει πύργους ανδρείκελων και να τα τοποθετεί προσεκτικά σε κουτιά. Ήταν σχεδόν έτοιμος να τα βάλει όλα στη θέση τους. Όταν άκουσε μια φωνή πίσω του. Γύρισε το κεφάλι του και είδε μια γυναίκα θανάσιμα όμορφη. Τα μαύρα μαλλιά της, μαύρα σαν το μελάνι, ήταν δεμένα σφιχτά σε ένα κοτσίδι. Φορούσε μαύρο μπικίνι και ένα κολιέ γύρω από τον λαιμό της. Το σαγόνι του Μαρκ έπεσε καθώς την κοίταζε.

«Γεια;» ξαναείπε, προσπαθώντας να βγάλει τον Μαρκ από την κατάσταση υπνωτισμού του. «Γεια. Είσαι εκεί;» «Ααα, ναι», απάντησε, η φωνή του τρεμούλιασε. «Γεια. Ναι;» «Πριν το κουτίσεις», γέλασε. «Σκέφτηκα μήπως έχεις ένα παλιό βιντάζ ρολόι, σαν έναν μικρό στρατιώτη;» «Το έχω ήδη κουτίσει. Συγγνώμη», είπε. «Ω όχι. Θα σου κάνω μια συμφωνία», χαμογέλασε δαγκώνοντας το κάτω χείλος της. «Βγάλ' το για μένα και θα σου αγοράσω ένα ποτό στο μπαρ του ξενοδοχείου». «Οκ!» είπε εκείνος. «Θα σε βρω εκεί». Χαμογέλασε και γύρισε να φύγει, ενώ εκείνος άρχισε να ψάχνει ανάμεσα στα παιχνίδια του σαν σκύλος που ψάχνει για κόκαλο.

Ο Μαρκ μπήκε στο μπαρ και βρήκε τη γυναίκα να κάθεται σε ένα τραπέζι. Κρατούσε ένα παλιό κόμικ στο χέρι και αγνοούσε τις προτάσεις των «μπρο» που τρελαινόταν, καθώς δεν άξιζαν ούτε μια ματιά. Εκείνη είδε τον Μαρκ να μπαίνει, χαμογέλασε και του έκανε νόημα.

Ο Μαρκ άφησε το παιχνίδι στο τραπέζι. «Να,» είπε.

«Σ' ευχαριστώ. Είναι τέλειο», είπε εκείνη και το πήρε.

«Κάτσε. Πάρε ένα ποτό». Ο Μαρκ δεν καταλάβαινε την καλή του τύχη, αλλά δεν δίστασε να συμφωνήσει. Οι δύο κάθισαν και μίλησαν για λίγο για κόμικς και κινούμενα σχέδια. Όμως σύντομα ο Μαρκ ένιωσε το πόδι της να τρίβεται πάνω στο δικό του. Έμεινε σιωπηλός καθώς άρχισε από τον αστράγαλό του και σέρθηκε αργά μέχρι το γόνατό του. Μετά ξανά προς τα κάτω.

«Δεν είναι το μόνο παιχνίδι που με ενδιαφέρει», είπε κοιτώντας τον στα μάτια. «Θέλω κι ένα άλλο».