Το Άγνωστο Μήνυμα | Μέρος Δεύτερο – Η Έκπληξη και η Είσοδος

Μπήκε. Ένα βήμα, μετά ένα δεύτερο. Η πόρτα έκλεισε πίσω του ήσυχα, σαν κάποιος από μέσα να την έκλεισε. Το σκοτάδι ήταν βαρύ, αλλά τα μάτια του άρχισαν να συνηθίζουν. Το σώμα της ήταν ακόμα ξαπλωμένο στο κρεβάτι, δεν είχε κουνήσει. Αλλά ο ήχος της αναπνοής της έγινε πιο καθαρός. «Κάποια καθυστέρηση», είπε με ήσυχη φωνή, με μια ελαφριά ειρωνεία. Προσέγγισε περισσότερο. Κατάφερε να δει ότι τα μαλλιά της ήταν μακριά και απλωμένα στο μαξιλάρι και ότι φορούσε ένα λεπτό, ανοιχτόχρωμο νυχτικό, ανοιχτό από μπροστά μέχρι κάτω από τον ομφαλό. Τα πόδια της ήταν ελαφρώς λυγισμένα και οι μηροί της φαινόταν καθαρά. Στάθηκε δίπλα στο κρεβάτι. Ανέβασε λίγο το κεφάλι της, αλλά το πρόσωπό της δεν φάνηκε ολόκληρο λόγω του σκοταδιού. «Κάθισε», είπε. Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού. Το σώμα του ήταν τεντωμένο, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Ένιωσε το χέρι του όταν το έβαλε στον μηρό της, τα δάχτυλά της ήταν αρχικά κρύα, μετά ζέσταναν. «Ξέρεις ότι θα έρθω;» τη ρώτησε με βραχνή φωνή. Γέλασε με ένα σύντομο γέλιο από τη μύτη της.

«Ξέρω καλά ότι δεν θα μπορούσες να αντισταθείς. Τα γράμματα ήταν πολύ ακριβή, σωστά;»
Έμεινε σιωπηλός. Το χέρι της έφυγε από το μηρό του και πήγε στην κοιλιά του, κάτω από το πουκάμισο. Τα δάχτυλά της άγγιξαν το δέρμα αργά, σαν να βεβαιώνονταν για κάτι που το ήξερε από παλιά.
«Το σημάδι κάτω από τη μέση σου… είναι ακόμα εκεί», ψιθύρισε, και τα δάχτυλά της περιέγραψαν γύρω από αυτό.
Ένιωσε το σώμα του να αναστατώνεται και να ζεσταίνεται ταυτόχρονα. Κοντάθηκε περισσότερο, μέχρι που το στήθος της άγγιξε τον βραχίονά του. Η μυρωδιά της έφτασε σε αυτόν: η ίδια ελαφριά μυρωδιά που είχε στα γράμματα, καθαρό σαπούνι με κάτι ζεστό από κάτω.
Το χέρι της κατέβηκε προς τα κάτω. Άνοιξε αργά το κουμπί του παντελονιού, χωρίς βιασύνη. Αυτός δεν την εμπόδισε. Όταν το χέρι της μπήκε μέσα, άγγιξε το πέος του, το οποίο ήταν όντως στύση και σκληρό. Τριβόνισε με τον αντίχειρά της το κεφάλι και βρήκε την υγρασία που άρχισε να εμφανίζεται.
«Ακριβώς όπως το περιέγραψες», είπε με χαμηλή φωνή. «Όταν είσαι νευρικός, μεγαλώνει περισσότερο.»

Έγειρε το χέρι της λίγο, μετά το ξαναγύρισε, αυτή τη φορά πιο αργά. Εκείνος άφησε μια βαθιά ανάσα από το στήθος του και το χέρι του πήγε μόνο του στο μηρό της. Το δέρμα κάτω από το χέρι του ήταν ζεστό και μαλακό. Σήκωσε λίγο το πουκάμισο, άγγιξε την κοιλιά της και μετά ανέβηκε μέχρι το στήθος της. Η θηλή ήταν όρθια κάτω από το λεπτό ύφασμα. Την πάτησε απαλά και από το λαιμό της βγήκε ένας ήχος.

Ξαφνικά πλησίασε το πρόσωπό της στο δικό του. Δεν φαινόταν ακόμα καθαρά, αλλά ένιθε την ανάσα της στο στήθος του.

«Θέλεις να με δεις;» ρώτησε.

Έμεινε σιωπηλή για μια στιγμή, μετά είπε:

«Ναι».

Έτεινε το χέρι της στο πλάι του κρεβατιού και άναψε ένα μικρό κίτρινο φως. Το φως ήταν ήπιο, αλλά αρκετό.

Το πρόσωπό της φάνηκε.

Δεν ήταν η γειτόνισσα, ούτε η συνάδελφος, ούτε το κορίτσι από το καφέ.

Ήταν το κορίτσι που έμενε στο διαμέρισμα αυτό πριν το εγκαταλείψει πριν από δύο μήνες. Το κορίτσι που την χαιρετούσε στις σκάλες κάθε μέρα, και την θεωρούσε ντροπαλή και που δεν του μιλούσε παρά με δυο λόγια. Το κορίτσι που την είδε μια φορά μόνο κατά λάθος να βγαίνει από το μπάνιο φορώντας ένα ανοιχτό ρόμπα, και σκέφτηκε ότι η ματιά αυτή είχε περάσει και τελείωσε.

Έχει χαμογελάσει με ένα μικρό χαμόγελο, γνωρίζοντας ότι το ήξερε.
«Σοκαρισμένος;» ρώτησε, ενώ ακόμα κρατούσε το πέος του με το χέρι της.
Αυτός δεν απάντησε. Το χέρι του όμως έφυγε από το στήθος της και πήγε πίσω από τον λαιμό της, και την έσυρε προς το μέρος του. Το φιλί ήταν βίαιο στην αρχή, μετά ηρέμησε. Η γλώσσα της μπήκε μέσα με αυτοπεποίθηση, σαν να το περίμενε από καιρό.

Την έριξε ανάσκελα και ανέβηκε πάνω της. Το πουκάμισό της άνοιξε τελείως. Το σώμα της ήταν πιο αδύνατο από όσο φανταζόταν, αλλά το στήθος της ήταν γεμάτο και οι θηλές της σκούρες και όρθιες. Κατέβασε το στόμα του σε μία, την έσυρε δυνατά, και αυτή γύρισε την πλάτη της και έβγαλε έναν πιο δυνατό ήχο αυτή τη φορά.

Η χέρι της κατέβηκε ανάμεσα στα πόδια της. Ήταν ξεκάθαρα βρεγμένη, και το υγρό ήταν ζεστό στα δάχτυλά του. Εισήγαγε δύο δάχτυλα ταυτόχρονα, εκείνη γύρισε και αρπάχτηκε από τα μαλλιά του.

«Από την πρώτη σου επιστολή και εσύ…», προσπάθησε να πει, αλλά εκείνη τον διέκοψε.

«Από την πρώτη φορά που σε είδα να λούζεσαι από το παράθυρο στο μπάνιο πίσω. Σκέφτηκα ότι η κουρτίνα ήταν καλά κλειστή.»

Σιωπή. Ο ρυθμός ανάμεσα στο χέρι της και στα πόδια της εντάθηκε. Άρχισε να κινείται μαζί του, και η λεκάνη της ανέβαινε κάθε φορά που τα δάχτυλά του εισέρχονταν πιο βαθιά.

Μετά από λίγο, τράβηξε το χέρι της μακριά και τον γύρισε, ώστε να βρεθεί εκείνη από πάνω. Κατέβασε τα παντελόνια και τα εσώρουχά του ταυτόχρονα. Το πέος του χτύπησε την κοιλιά της καθώς ήταν ξαπλωμένη πάνω του. Το άγγιξε με το άνοιγμα του κόλπου της δύο ή τρεις φορές χωρίς να το εισάγει, ενώ τον κοίταζε στα μάτια.

«Θέλεις να το βάλεις μέσα;» ρώτησε με μια φωνή που έσπασε λίγο από την διέγερση.

Την σήκωσε με τα δύο χέρια και την άφησε απότομα πάνω του. Και οι δύο αναφώνησαν ταυτόχρονα. Ήταν στενή και ζεστή με τρέλα, και εκείνος ένιωσε ότι θα τελείωνε νωρίς αν δεν συνέχιζε.

Ξεκίνησε να κινείται πάνω του με αργό ρυθμό αρχικά, μετά γρηγορότερα. Το στήθος της έπαιζε μπροστά στο πρόσωπό του, εκείνος το κρατούσε με τα χέρια του και το σφίγγοντας καθώς την κοίταζε. Ο ήχος του δέρματος με το δέρμα έγινε δυνατός στο δωμάτιο, μαζί με τα πνιχτά αναστεναγμά της.

Ξαφνικά σταμάτησε να κινείται, ενώ ήταν ακόμα εντελώς γεμάτη μέσα της.
«Υπάρχει κάτι ακόμα...» είπε, αναπνέοντας βαριά. «Τα μηνύματα που σου ήρθαν... δεν τα έγραφα μόνη μου.»

Τον κοίταξε, ακόμα θαμμένος μέσα της μέχρι το τέλος.
Έχει ένα περίεργο χαμόγελο, έτεινε το χέρι της προς το κινητό δίπλα στο κρεβάτι και έστειλε ένα γρήγορο μήνυμα.

Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, ακούστηκαν βήματα από την πλευρά της πόρτας.
Η πόρτα άνοιξε.
Μια άλλη γυναίκα μπήκε στο δωμάτιο.

Το τρίτο μέρος έρχεται.