Η Άγνωστη Επιστολή | Τολμηρά Γράμματα που Αποκαλύπτουν Όλα τα Μυστικά του | Μέρος 1ο

Η πρώτη επιστολή έφτασε μια συνηθισμένη Τρίτη, μέσα σε ένα λευκό φάκελο χωρίς αποστολέα, τοποθετημένη κάτω από την πόρτα του διαμερίσματος.
Την άνοιξε όρθιος στον διάδρομο, φορώντας ακόμα το πουκάμισο της δουλειάς. Το γράμμα ήταν γυναικείο, τακτοποιημένο, με μαύρο μελάνι:
«Κάνεις μπάνιο κάθε πρωί με την ίδια ακριβώς σειρά. Ξεκινάς από τους ώμους, μετά το στήθος, μετά την κοιλιά. Όταν φτάνεις στο κάτω μέρος, προτιμάς το αριστερό σου χέρι. Το πλένεις αργά και πιέζεις τον αντίχειρά σου στη βάση πριν κατέβεις. Προτιμάς το ζεστό νερό, όχι το καυτό. Και μετά το τέλος, προτιμάς την παλιά μπλε πετσέτα, όχι τη νέα.»
Έμεινε ακίνητος για λίγα δευτερόλεπτα. Η μπλε πετσέτα ήταν πράγματι παλιά και είχε μια μικρή κηλίδα μελάνι στο άκρο της. Κανείς δεν μπαίνει στο μπάνιο του εκτός από εκείνον. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αυτές τις λεπτομέρειες.
Διάβασε την επιστολή ξανά. Έβγαζε μια ελαφριά μυρωδιά, σαν σαπούνι χεριών ή κρέμα, όχι έντονο άρωμα. Την άφησε στο συρτάρι του γραφείου και δεν κοιμήθηκε καλά εκείνη τη νύχτα.

Μετά από τέσσερις μέρες ήρθε η δεύτερη.
«Όταν κοιμάσαι στη δεξιά πλευρά, βάζεις το χέρι σου κάτω από το μαξιλάρι και το τραβάς. Αναπνέεις πιο βαθιά όταν είσαι κουρασμένος. Στο δεύτερο μισό της νύχτας συνεχίζεις να κοιμάσαι στην κοιλιά σου και αφήνεις το αριστερό σου πόδι λυγισμένο. Το δέρμα κάτω από τη μέση σου είναι λίγο πιο ανοιχτόχρωμο από το υπόλοιπο σώμα σου και έχει δύο μικρά σημάδια σαν στίγματα. Συνήθως δεν φοράς τίποτα κάτω από το παντελόνι στο σπίτι.»
Αυτή τη φορά ένιωσε ότι κάποιος τον παρακολουθούσε. Πήγε να ελέγξει τα παράθυρα, τις κουρτίνες, την πόρτα. Δεν βρήκε τίποτα. Αλλά το γράμμα ήταν πιο λεπτομερές από όσο έπρεπε. Το σημάδι κάτω από τη μέση του υπήρχε όντως και κανείς δεν το είχε δει για χρόνια.
Τα γράμματα άρχισαν να έρχονται περίπου κάθε εβδομάδα. Κάθε ένα πιο τολμηρό από το προηγούμενο.

Η τρίτη περιέγραψε λεπτομερώς πώς κουνάει τους γοφούς του όταν αυτοϊκανοποιείται στο μπάνιο μετά τη δουλειά, και ότι προτιμά να φαντάζεται ότι κάποιος τον παρακολουθεί από πίσω από την πόρτα. Η τέταρτη περιέγραψε την εμφάνιση των όρχεών του όταν είναι σφιγμένοι από το κρύο, και ότι το δέρμα γύρω από την πρωκτική τρύπα είναι λίγο πιο ανοιχτόχρωμο και μαλακό. Η πέμπτη περιέγραψε ότι του αρέσει να βάζει το δάχτυλό του μέσα του μερικές φορές ενώ αυτοϊκανοποιείται, και ότι κρατάει την ανάσα του όταν φτάνει στην κορύφωση. Κάθε μήνυμα τον έκανε να νιώθει ότι το σώμα του δεν ανήκει μόνο σε αυτόν. Οι σεξουαλικές του συνήθειες, που ήταν πολύ προσωπικές, γράφτηκαν μπροστά του με μαύρο μελάνι σε λευκό χαρτί. Άρχισε να αγχώνεται όταν μπήκε στο μπάνιο, να αγχώνεται περισσότερο όταν κοιμόταν, και να αγχώνεται περισσότερο όταν αυτοϊκανοποιούνταν, επειδή ένιωθε ότι η συγγραφέας των μηνυμάτων ήξερε ακριβώς τι έκανε εκείνη τη στιγμή.

Άρχισε να παρατηρεί τους ανθρώπους γύρω του. τη γειτόνισσα από πάνω, που του χαιρετούσε κάθε πρωί με χαμόγελο. τη συνάδελφο στη δουλειά που τον κοίταζε περισσότερο από το δέον. το κορίτσι που εργαζόταν στο καφέ κάτω από το σπίτι του. Οποιαδήποτε από αυτές θα μπορούσε να είναι εκείνη. Το έβδομο μήνυμα ήταν διαφορετικό. Δεν περιέγραφε το σώμα του. Έλεγε: «Αύριο θα βρεις ένα κλειδί κάτω από το χαλί μπροστά από την πόρτα σου. Το διαμέρισμα απέναντί σου είναι άδειο εδώ και δύο εβδομάδες. Θα μπεις στις εννιά το βράδυ. Η πόρτα δεν θα κλείσει πίσω σου. Το φως θα είναι σβηστό. Θα μπεις στο υπνοδωμάτιο στα δεξιά. Θα με βρεις να σε περιμένω στο κρεβάτι. Αν έρθεις, θα καταλάβεις ότι όλα όσα έγραψα ήταν αληθινά. Αν δεν έρθεις, τα μηνύματα θα σταματήσουν». Έμεινε μπροστά σε αυτό το μήνυμα για πάνω από μια ώρα. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά μέσα στο στήθος του. Ένιωσε το σώμα του να καίει και να παγώνει ταυτόχρονα. Ο φόβος και η επιθυμία ήταν αναμεμειγμένοι μέχρι το σημείο που δεν μπορούσε να τους διαχωρίσει.

Ήταν η μία και μισή όταν στεκόταν μπροστά στην πόρτα του διαμερίσματος απέναντι. Το κλειδί ήταν πράγματι κάτω από το χαλάκι. Η πόρτα άνοιξε εύκολα. Το διαμέρισμα ήταν άδειο, με μυρωδιά νέου καθαρισμού. Το υπνοδωμάτιο ήταν στα δεξιά, όπως είπε.

Η πόρτα δεν ήταν κλειδωμένη. Το φως ήταν σβηστό. Στο σκοτάδι μπορούσε να διακρίνει τη σιλουέτα ενός σώματος στο κρεβάτι. Γυναικείο σώμα, ξαπλωμένο, που δεν αποκαλύπτονταν παρά μόνο η καμπύλη της λεκάνης και το λευκό των μηρών.

Στάθηκε μπροστά στην πόρτα. Δεν μπήκε. Δεν βγήκε.

Η φωνή που ήρθε από μέσα ήταν ήσυχη, ξεκάθαρη και παράξενα οικεία:
«Πρόσεξε… ή άσε με. Η επιλογή είναι δική σου.»

Έμεινε ακίνητος.

Η νύχτα είναι μακριά… και η απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμα.

Το δεύτερο μέρος έρχεται.