Bekleme Koltuğundan Başlayan Bir Aşk Hikayesi

Selma beklemekten nefret ederdi. O gün özellikle, yorgunluk yüzünde belirgindi, klinik kalabalıktı ve zaman ağır ağır geçiyordu. Son boş koltuğa oturdu, tıbbi bir dosya taşıyordu ve kaygısını sabit bir bakışla gizliyordu.

Birkaç dakika sonra, karşıdaki koltuğa bir genç oturdu. Eski bir kitap taşıyordu, bir sayfa okuyor sonra başını kaldırıyordu sanki dünyadan bir şeyi kaçırmaktan korkuyordu. Küçük bir kağıt elinden düşene kadar ona pek dikkat etmedi. Kağıdı alıp gülümseyerek dedi: "Sanırım bu dosyadan kaçtı."

Selma kısaca teşekkür etti, ama o garip bir cümle söyledi: "Bazen kağıt nasıl kaçılacağını bilir, biz sadece bilmiyoruz." İstemeden güldü. Uzun bir günde ilk gülüştü.

Biraz konuştular. Adı Yamen'di, küçük kardeşiyle gelmişti. Ona rahatsız edici sorular sormadı ve mükemmel görünmeye çalışmadı. Sadece rahat bir şekilde oradaydı. Adı çağrıldığında, bir an için sırasının daha fazla gecikmesini diledi.

İki hafta sonra, küçük bir kütüphanede tesadüfen karşılaştılar. Ona dedi: "Görünüşe göre bekleme bitmemiş." Bu sefer çekinmeden güldü. Sohbet ettiler, sonra kitaplar, sonra mesajlar.

Aşk hikayeleri fırtınalı değildi ve büyük vaatlerle dolu değildi. Sessizdi, yorgun bir günde iki kişiyi bir araya getiren bir bekleme koltuğuna benziyordu. Ve bir yıl sonra, Yamen evlenme teklif ettiğinde, babası dedi: "Nasıl başladı?" Selma Yamen'e baktı ve dedi: "Dosyadan kaçan bir kağıtla."

Bazı tesadüfler o an önemli görünmez, ama tam bir hayata kapı açarlar.