ฉันโกหกเขาทุกวันพฤหัสบดี – ตอนที่ 7: หลังเตียง
ฮาลาห์นั่งอยู่บนพื้น หลังพิงประตูห้องนอนที่ปิดสนิทราวกับกำลังปกป้องเธอจากโลกภายนอก โทรศัพท์ในมือส่องแสงสีขาวเย็นเยียบบนใบหน้าของเธอ ข้อความจากครีมเต็มหน้าจอ มันไม่ใช่แค่อีเมลธรรมดา แต่เป็นเอกสาร หรืออาจจะเป็นบันทึกการสารภาพที่เขียนด้วยลายมือดิจิทัลที่ไร้ความปรานี
ครีมเริ่มพิมพ์ คำของเขาไหลออกมาอย่างรวดเร็วราวกับเขารอคอยช่วงเวลานี้มาหลายเดือน ตั้งแต่คืนนั้นในอพาร์ตเมนต์เก่าที่ไม่มีใครกล้าเล่าออกมาอย่างครบถ้วน
"ฮาลาห์" เขาเริ่มข้อความ "เธอคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงช่วงเวลาแห่งความอ่อนแอ หรือว่ารันนา 'แตกสลาย' ตามที่ซามิรบอกเธอ แต่ความจริงนั้นโหดร้ายกว่านั้นมาก รันนาไม่ได้แตกสลาย เธอบริสุทธิ์สมบูรณ์ เธอตระหนักถึงทุกสิ่ง และควบคุมทุกการเคลื่อนไหว"
ฮาลาอ่านข้อความนั้น หัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้น แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตระหนักรู้ที่น่าสะพรึงกลัว เธออ่านรายละเอียดอันละเอียดอ่อนของคืนในอพาร์ตเมนต์เก่า รายละเอียดที่ซามาร์ไม่เคยเห็น และเธอเองก็ไม่เคยเห็นเช่นกัน คาริมเขียนว่าเขาสังหารรนา ไม่ใช่ด้วยน้ำตาหรือเสียงกรีดร้อง แต่ด้วยสายตาที่สงบและชัดเจน เขาเขียนว่าเธอรอเขาอยู่ และเธอรู้ว่าซามาร์จะมาทีหลัง และคาริมจะมาก่อนเขา
"ฉันไม่รู้ว่ารนาวางแผนไว้" คาริมเขียน "แต่เมื่อฉันเข้าไปในห้อง ฉันพบรนานั่งอยู่บนขอบเตียง สวมชุดสีดำ มองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเย็นชา เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอไม่ได้ขอความช่วยเหลือ เธอพูดว่า 'คาริม ซามาร์คิดว่าฉันต้องการความสงบ แต่ฉันต้องการการแก้แค้น และเจ้าคือเครื่องมือ'"
ฮาล่าหยุดอ่านชั่วขณะ หายใจลึกๆ คำเหล่านั้นแทงทะลุอกเธอ มันไม่ใช่การทรยศแบบสุ่มสี่สุ่มห้า แต่มันคือแผนการที่จงใจ ราน่า น้องสาวของเธอ ใช้ครีมนเป็นเครื่องมือเพื่อแก้แค้นซามาร์ และครีมน เพื่อนเก่าของเธอ เป็นหุ้นส่วนในแผนการนี้
"ทำไม?" ฮาล่าพิมพ์ในแชท แต่ก่อนที่ครีมนจะตอบ ครีมนก็พิมพ์ต่อเอง
"เพราะซามาร์" ครีมนพิมพ์ "คิดว่าเขาควบคุมทุกคนได้ เขาคิดว่าเขาสามารถนอนกับราน่า แล้วกลับมาที่ฮาล่า แล้วหาเหตุผลมาแก้ตัวทุกอย่างได้ แต่ราน่ารู้ เธอรู้ว่าซามาร์ทรยศเธอ และเธอก็รู้ว่าครีมนทรยศเธอเช่นกัน เธอต้องการทำให้ทุกคนรู้สึกเจ็บปวดเหมือนที่เธอรู้สึก"
ฮาลาตกใจอย่างลึกซึ้ง เธอไม่ใช่เหยื่อเพียงคนเดียว แต่เป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้ ซามิร, รานา และคาริม ต่างเล่นบทในละครที่เธอเป็นศูนย์กลาง แต่พวกเขาต่างหากที่ถือเชือกควบคุม
"ฉันไม่รู้ว่ารานากำลังวางแผน," คาริมเขียน "แต่เมื่อฉันเห็นเธอ ฉันก็ตระหนักว่าทุกอย่างเป็นส่วนหนึ่งของแผน เธอรู้ว่าซามิรจะมาถึง, คาริมจะมาถึง, และฮาลาจะค้นพบทุกอย่าง เธอต้องการทำให้ทุกคนรู้สึกผิด, รู้สึกถูกทรยศ, และรู้สึกพังทลาย"
ฮาลาอ่านจดหมายนั้น น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ไม่ใช่เพราะความเศร้า หากแต่เพราะความโกรธ เธอโกรธตัวเอง, โกรธซามิร, โกรธรานา, และโกรธคาริม เธอโกรธทุกคนที่เป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้
"ฉันจะไม่กลับมา" ฮาลาห์พิมพ์ในแชท "ฉันจะไม่กลับไปหาพวกเธออีกคนใด ฉันจะไม่กลับไปหาซามิร ไม่กลับไปหาเรนา และไม่กลับไปหาคาริม ฉันจะเริ่มใหม่ แต่พวกเธอจะไม่เป็นส่วนหนึ่งของมันอีก"
ก่อนที่คาริมจะอ่านคำตอบ ฮาลาห์ก็รู้สึกโทรศัพท์สั่นอีกครั้ง คราวนี้ข้อความมาจากซามิร "ฮาลาห์ รบกวนเธอหน่อย กลับมาเถอะ เราต้องคุยกัน เราต้องจัดการทุกอย่างให้จบ"
ฮาลาห์มองไปที่ข้อความนั้น แล้วมองไปที่ข้อความจากคาริม เธออ่านคำเหล่านั้น และได้ยินเสียงในหัวของเธอ เธอได้ยินเสียงซามิรพูดว่า "ฉันรักเธอ" เสียงเรนาพูดว่า "ฉันเกลียดเธอ" และเสียงคาริมพูดว่า "ฉันต้องการเธอ"
จากนั้นฮาลาปิดการสนทนา ยกโทรศัพท์ขึ้นแล้วเปิดหน้าต่างห้อง ลมเย็นพัดเข้ามาในห้อง ช่วยลดความโกรธที่คุกรุ่นในอกของเธอ เธออ่านข้อความจากซามิร แล้วพิมพ์ตอบกลับเพียงข้อความเดียวว่า «ฉันจะไม่กลับไป ฉันจะเริ่มใหม่ แต่เธอจะไม่เป็นส่วนหนึ่งของมัน»
ฮาลาปิดโทรศัพท์แล้ววางลงบนพื้น จากนั้นเธอมองไปที่ประตู แล้วมองไปที่หน้าต่าง เธอตัดสินใจว่าจะไม่ให้อภัย และไม่กลับไป เธอตัดสินใจที่จะเริ่มต้นใหม่ แต่โดยไม่มีใครจากพวกเขาเหล่านั้น
จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงจากภายนอก เสียงรถ ตามด้วยเสียงประตูเปิด เป็นรนา รนายืนอยู่บนระเบียง มองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มเย็นชา รนากำลังยิ้มราวกับรู้ว่าฮาลาจะค้นพบทุกอย่าง
«ตอนนี้เธอรู้แล้ว» รนากล่าว «เธอรู้ว่าทุกอย่างเป็นแผน ทุกอย่างเป็นเกม»
ฮาลามองเธอแล้วตอบว่า «เธอไม่ได้แตกสลาย เธอแค่กำลังเล่น»
"ใช่" รนากล่าว "ฉันกำลังเล่น และฉันก็เล่นกับคุณ กับซามิร กับคาริม ฉันเล่นกับทุกคน"
ฮาลาเงยหน้ามองเธอแล้วพูดว่า "เธอไม่ได้กำลังเล่น เธอเล่นกับฉันต่างหาก"
"ใช่" รนากล่าว "ฉันเล่นกับคุณ ฉันเล่นกับคุณเพราะคุณคือเหยื่อคนเดียวที่ไม่รู้เรื่อง"
จากนั้นรนาเดินเข้าไปในห้อง มองไปที่ฮาลา "ทุกอย่างคือเกม"
แล้วรนาเดินออกจากห้อง ปิดประตูไว้ข้างหลัง รนายิ้มราวกับรู้ว่าฮาลาจะค้นพบทุกอย่าง
ฮาลามองไปที่ประตู แล้วมองไปที่หน้าต่าง "ฉันจะเริ่มใหม่ แต่เธอจะไม่เป็นส่วนหนึ่งของมันอีกแล้ว"
Comments (0)