Elke donderdag loog ik tegen hem - Deel 2: Het gesprek dat alles op zijn kop zette

Ik bleef naar de naam Samer op Karems telefoon scherm staren, alsof ik de letters niet kon begrijpen.

Samer… mijn man.

Langzaam keek ik op naar Karem.

Ik zei:

— «Waarom belt Samer jou?»

Hij antwoordde niet.

Hij sloot de telefoon en legde hem op tafel, toen stapte hij een stapje van me weg.

Plotseling was de zelfverzekerde man die net nog zei dat hij bang was me te verliezen, verdwenen. Hij was verward, op zoek naar een zin die hij niet kon vinden.

Ik zei met een hardere stem:

— «Karem… hoe ken jij mijn man?»

Hij zuchtte diep.

— «Hala, dit is niet zoals jij het begrijpt.»

Ik lachte nerveus.

— «Dat is de ergste zin die ik hoor als iemand alles begrijpt.»

Ik reikte naar mijn tas.

Ik wilde weggaan.

Maar hij zei snel:

— «Samer is mijn vriend.»

Ik stopte.

Ik draaide me naar hem om.

— «Wat?»

— «Geen goede vriend… maar ik ken hem al een tijdje.»

Het voelde alsof de grond onder me wegschoof.

— «Sinds wanneer?»

Hij zei:

— «Ongeveer een jaar.»

Een jaar?

Het hele jaar lang had Karem mijn man gekend, en toch, toen hij me die eerste stuurde, deed hij alsof hij niets wist over mijn leven, behalve wat ik hem vertelde.

Ik zei:

— «Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?»

Hij ging op de rand van de bank zitten en legde zijn handen op zijn gezicht.

— «Werk. We hebben een tijdje samen aan een project gewerkt, en daarna is het contact gebleven.»

Ik begon elk gesprek dat we de afgelopen weken hadden gehad te herinneren.

Elke vraag die hij over Samer stelde.

Elke keer dat hij vroeg wanneer mijn man naar huis zou komen.

Elke keer dat hij op een vreemde manier wist dat Samer druk zou zijn.

Ik kreeg misselijkheid.

Ik zei:

— «Dus je wist al vanaf de eerste bericht dat hij mijn echtgenoot was?»

Hij keek me niet aan.

En dat alleen al was een antwoord.

Ik naderde hem en sloeg hem in zijn gezicht.

De klap was niet zo hard als de woede die ik voelde.

Ik zei:

— «Je bent ziek.»

Hij hief zijn hoofd op en zei:

— «Wacht en luister naar me.»

— «Ik wil niet luisteren.»

— «Samer was degene die het eerst over jou vertelde.»

Mijn hand bevriest boven mijn tas.

— «Wat vertelde hij?»

Hij zweeg.

Ik zei:

— «Praat!»

Hij keek me lang aan en zei toen:

— «Hij zei dat jullie problemen hebben… en dat jullie relatie bijna voorbij is.»

Ik voelde iets binnenin breken.

Niet omdat Samer zei dat ons huwelijk zwaar was.

Dat wist ik al.

Maar de gedachte dat hij voor een vreemde man zat en over mij sprak… over onze relatie… over ons stille bed… liet me voelen alsof mijn privéleven blootlag aan iemand die ik niet wist dat het observeerde.

Ik zei:

— «En toen besloot jij je geluk te beproeven met mij?»

Hij zei snel:

— «Nee.»

— «Lieg niet.»

Hij stond voor me.

— «Hala, ik heb meer dan eens naar hem gevraagd. Samer vertelde op een heel vreemde manier.»

— «Wat bedoel je met vreemd?»

Hij aarzelde.

Toen zei hij een zin die me voor een moment liet vergeten dat ik op het punt stond te vertrekken.

— «Hij zei dat hij zeker wist dat je hem ooit zou bedriegen.»

Ik staarde hem aan.

— «Samer zei dat?»

Hij schudde zijn hoofd.

Ik lachte kort, een lach die tegen mijn wil in uitkwam.

— «Omdat hij vergeten is dat ik er ben, is hij ervan overtuigd geraakt dat ik hem bedrieg?»

Kareem gaf geen antwoord.

Toen ging de telefoon opnieuw.

Samer.

Deze keer zei ik:

— «Beantwoord.»

Hij keek me aan.

— «Hala…»

— «Ik, antwoord.»

Hij legde de verbinding en zette de telefoon op luidspreker.

Samer's stem klonk heel natuurlijk:

— «Waar ben je, Karem?»

Karem keek me aan.

Ik keek hem aan met mijn ogen: noem mijn naam niet.

Hij antwoordde:

— «In het appartement.»

Er viel een seconde stilte.

Toen zei Samer:

— «Alleen?»

Ik voelde hoe mijn hart tegen mijn borstkas sloeg.

Karem zei:

— «Ja… waarom?»

Samer lachte.

Maar zijn lachen was niet geruststellend.

Hij zei:

— «Niets. Ik wilde het gewoon zeker weten.»

Daarna voegde hij eraan toe:

— «Luister… als Hala je belt of met je praat vandaag, antwoord haar dan niet.»

Ik keek naar Karem.

Ik begreep niets meer.

Karem zei:

— «Waarom?»

Samer zei:

— «Omdat ze tegen me zei dat ze naar haar vriendin ging, en haar vriendin heeft zojuist een story geplaatst van een restaurant in Ramallah.»

Mijn adem stokte.

Samer vervolgde:

— «Het is duidelijk dat ze tegen me liegt.»

Daarna lachte hij weer en zei:

— «Misschien heb ik het toch bij het rechte eind.»

En hij legde op.

De stilte in het appartement duurde lang.

Karem bewoog niet.

En ik probeerde te verwerken wat ik had gehoord.

Samer weet dat ik lieg.

Maar hij weet niet waar ik ben.\n
Tenminste… dat dacht ik.

Ik zei:

— «Ik moet gaan.»

Karem greep mijn arm voordat ik bij de deur kon komen.

Hij trok me snel naar zich toe.

— «Raak me niet aan.»

Hij zei:

— «Hala, wacht. Er is iets dat je moet weten.»

— «Genoeg geheimen voor één nacht.»

— «Samer is niet verdacht van je sinds vandaag.»

Ik keek hem aan.

— «Wat bedoel je?»

Hij kwam een beetje dichterbij en verlaagde zijn stem.

— "Sinds een tijdje vraagt hij naar je."

— "Naar mij?"

— "Hij vroeg of je met me had gesproken... of je had geprobeerd contact met me op te nemen... of je me per ongeluk was tegengekomen."

Ik voelde een koude rilling door mijn lichaam gaan.

Ik zei:

— "Dus hij weet dat je mijn studiegenoot was?"

Hij schudde zijn hoofd.

— "Hij weet meer dan dat."

Ik begreep het niet.

— "Meer dan wat?"

Kareem zuchtte.

— "Hala... de eerste keer dat Samer contact met me opnam, had dat niets met werk te maken."

Stilte.

Toen zei hij:

— "Hij was degene die contact met me opnam."

Ik hoorde niets meer dan de kloppingen van mijn hart.

— "Waarom?"

Kareem keek me aan, en in zijn ogen zag ik iets dat leek op angst.

— "Hij wilde weten of je me nog steeds liefhad."

Ik stapte een stap achteruit.

Alles draaide plotseling om.

De eerste boodschap.

De koffie zonder suiker.

De vragen.

De ontmoeting.

Zelfs dit appartement.

Ik zei:

— "Wacht..."

Ik hield mijn hand voor mijn mond.

— "Jij vertelt me dat Samer al van jou wist voordat hij met me contact opnam?"

Kareem zei:

— "Ja."

— "En hij wist dat je met me zou kunnen praten?"

Hij antwoordde niet.

Ik zei:

— "Kareem... heeft Samer jou gevraagd om contact met me op te nemen?"

Hij keek naar de grond.

En hier wist ik het.

Voordat hij nog iets had gezegd.

Ik voelde alsof alle momenten die me het gevoel hadden gegeven dat ik gewild was, plotseling veranderden in een belachelijk tafereel waarvan ik de laatste was die het begreep.

Ik zei met een gebroken stem:

— "Was dit allemaal een test?"

Kareem sloeg zijn hoofd snel omhoog.

— "Aan het begin... ja."

Ik sloot mijn ogen.

Slechts een paar seconden.

Maar het was genoeg om te voelen dat mijn hele huwelijk van binnenuit instortte.

Ik zei:

— "En daarna?"

Hij zei:

— «Later, things changed.»

— «What changed?»

He stepped closer.

— «Me.»

I opened the door.

I didn't want to hear another word.

I rushed down the stairs, my hand trembling as I searched for my car keys.

But before I could reach them, a notification appeared on my phone.

A message from Samer.

I opened it.

It was a photo.

A picture of me entering the apartment building less than half an hour ago.

Beneath it, it read:

«Don't be late at your friend's… I'm waiting for you at home.»

I stood frozen in the middle of the street, feeling the blood drain from my face.

Because the photo hadn't been taken from a surveillance camera.

It had been taken from a car parked directly in front of the building.

I looked up toward the street.

The car was already gone.

And only then did I understand the most terrifying thing:

Samer wasn't trying to find out if I was going to cheat on him.

Samer knew I was coming… and he was waiting to see where I would end up.

To be continued… 🔥

Wait for Part 3 soon on Movies Best.
The truth Hala will discover upon returning home will change everything…