ฉันโกหกเขาทุกวันพฤหัสบดี - ตอนที่ 2: การโทรที่พลิกทุกอย่าง

ฉันจ้องมองชื่อ 'ซามาร์' บนหน้าจอโทรศัพท์ของคริมราวกับว่าฉันไม่เข้าใจตัวอักษรเหล่านั้น

ซามาร์... สามีของฉัน

ฉันค่อยๆ ยกสายตาขึ้นมองคริม

ฉันพูดว่า:

— «ทำไมซามาร์ถึงโทรหาคุณ?»

เขาไม่ตอบ

เขากดปิดโทรศัพท์แล้ววางลงบนโต๊ะ จากนั้นถอยห่างจากฉันหนึ่งก้าว

ทันใดนั้น ชายผู้มั่นใจซึ่งเมื่อครู่ยังบอกฉันว่าเขากลัวว่าจะทิ้งฉันก็หายไป กลายเป็นคนสับสน หาประโยคที่จะพูดไม่เจอ

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงดังขึ้น:

— «คริม... คุณรู้จักสามีฉันได้อย่างไร?»

เขาถอนหายใจยาว

— «ฮาลา เรื่องนี้ไม่เหมือนที่คุณเข้าใจ»

ฉันหัวเราะอย่างโกรธเกรี้ยว

— «นั่นคือประโยคที่ฉันกลัวที่สุดเมื่อคนๆ นั้นเข้าใจทุกอย่างแล้ว»

ฉันยื่นมือไปหยิบกระเป๋าของฉัน

ฉันต้องการจะออกไป

แต่เขากล่าวอย่างรวดเร็ว:

— «ซามาร์เป็นเพื่อนของฉัน»

ฉันหยุด

ฉันหันไปมองเขา

— «อะไรนะ?»

— «ไม่ใช่เพื่อนสนิท... แต่ฉันรู้จักเขามานานแล้ว»

ฉันรู้สึกเหมือนพื้นดินกำลังขยับใต้เท้า

— «นานแค่ไหน?»

เขาตอบ:

— «ประมาณหนึ่งปี»

หนึ่งปี?

ตลอดหนึ่งปีเต็ม คริมรู้จักสามีของฉัน แต่เมื่อเขาส่งข้อความแรกมาให้ฉัน เขากลับทำตัวราวกับว่าเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตของฉันเลย นอกจากสิ่งที่ฉันบอกเขา

ฉันถาม:

— «แล้วคุณรู้จักกันได้อย่างไร?»

เขานั่งที่ขอบโซฟาแล้วเอามือปิดหน้า

— «เรื่องงาน มีโครงการที่เราได้ร่วมทำกันในช่วงเวลาสั้นๆ หลังจากนั้นเราก็ยังคงติดต่อกัน»

ฉันเริ่มทบทวนทุกบทสนทนาที่เกิดขึ้นระหว่างเราในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา

ทุกคำถามที่เขาถามเกี่ยวกับซามาร์

ทุกครั้งที่เขาถามฉันว่าสามีจะกลับบ้านเมื่อไหร่

ทุกครั้งที่เขาทราบด้วยวิธีแปลกๆ ว่าซามาร์จะยุ่ง

ฉันรู้สึกคลื่นไส้

ฉันพูดว่า:

— «งั้นเธอรู้ตั้งแต่ข้อความแรกใช่ไหมว่าเขาเป็นสามีฉัน?»

เขาไม่มองมาที่ฉัน

และนั่นเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะเป็นคำตอบ

ฉันเดินเข้าไปหาเขาแล้วตบหน้าเขา

แรงของฝ่ามือไม่เท่ากับความโกรธที่ลุกโชนอยู่ในใจฉัน

ฉันพูดว่า:

— «เธอป่วย!»

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า:

— «รอหน่อยแล้วฟังฉัน»

— «ฉันไม่ต้องการฟัง»

— «ซามิรต่างหากที่เป็นคนเล่าเรื่องเธอเป็นคนแรก»

มือของฉันหยุดนิ่งอยู่เหนือกระเป๋า

— «เขาเล่าอะไร?»

เขาเงียบ

ฉันพูดว่า:

— «พูดมา!»

เขามองฉันนานแล้วจึงพูดว่า:

— «เขาบอกว่าพวกคุณมีปัญหา… และความสัมพันธ์ของพวกคุณใกล้จะจบลงแล้ว»

ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในใจฉันกำลังแตกสลาย

ไม่ใช่เพราะซามิรบอกว่าชีวิตสมรสของเราหนักหนา

ฉันรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว

แต่ความคิดที่ว่าเขานั่งอยู่หน้าชายแปลกหน้าแล้วพูดเกี่ยวกับฉัน… เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรา… เกี่ยวกับเตียงที่เงียบงันของเรา… ทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตส่วนตัวของฉันถูกเปิดเผยต่อหน้าคนที่ฉันไม่เคยรู้ว่าเขากำลังเฝ้าดูอยู่

ฉันพูดว่า:

— «แล้วหลังจากนั้นเธอก็ตัดสินใจลองเสี่ยงกับฉัน?»

เขาพูดเร็วว่า:

— «ไม่»

— «อย่าโกหก»

เขาเดินมาอยู่ตรงหน้าฉัน

— «ฮาลาห์ ฉันถามเกี่ยวกับเขาหลายครั้ง ซามิรเล่าเรื่องเธอในแบบที่แปลกมาก»

— «แปลกยังไง?»

เขาสงสัย

จากนั้นเขาก็พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันลืมไปชั่วขณะว่าฉันกำลังจะเดินออกไป

— «เขาบอกว่าเขาแน่ใจว่าสักวันหนึ่งเธอจะนอกใจเขา»

ฉันจ้องมองเขา

— «ซามิรพูดแบบนั้นเหรอ?»

เขาส่ายหัว

ฉันหัวเราะออกมาสั้นๆ โดยที่ฉันไม่ต้องการ

— «เพราะเขาลืมไปว่าฉันมีอยู่ เขาก็เลยมั่นใจว่าฉันจะนอกใจเขา?»

ครีมไม่ตอบ

จากนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ซามิร

ครั้งนี้ฉันพูดว่า:

— «รับโทรศัพท์»

เขามองมาที่ฉัน

— «ฮาลาห์…»

— «ฉันบอกให้ตอบแล้ว»

เขาเปิดสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนลำโพงภายนอก

เสียงของซามิรดังขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติมาก:

— «คุณอยู่ที่ไหนครับ คาริม?»

คาริมมองมาที่ฉัน

ฉันส่งสายตาบอกเขาว่า «อย่าเอ่ยชื่อฉัน»

เขาตอบ:

— «อยู่ที่ห้อง»

ความเงียบปกคลุมเป็นเวลานานหนึ่งวินาที

จากนั้นซามิรก็พูด:

— «อยู่คนเดียวเหรอ?»

ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจของฉันกำลังกระแทกหน้าอก

คาริมพูด:

— «อ๋อ… ทำไมเหรอ?»

ซามิรหัวเราะ

แต่เสียงหัวเราะของเขานั้นไม่ทำให้สบายใจ

เขาพูด:

— «ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากตรวจสอบให้แน่ใจ»

จากนั้นเขาก็เสริม:

— «ฟังนะ… ถ้าฮาลาห์โทรหาคุณหรือคุยกับคุณวันนี้ อย่าตอบเธอ»

ฉันมองไปที่คาริม

ฉันเริ่มไม่เข้าใจอะไรเลยแล้ว

คาริมพูด:

— «ทำไม?»

ซามิรตอบ:

— «เพราะเธอบอกฉันว่าเธอไปหาเพื่อนของเธอ แต่เพื่อนของเธอเพิ่งโพสต์สตอรี่จากร้านอาหารในรามัลลาห์ไปเมื่อสักครู่»

ลมหายใจของฉันหยุดชะงัก

ซามิรพูดต่อ:

— «เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังโกหกฉัน»

จากนั้นเขาก็หัวเราะอีกครั้งแล้วพูด:

— «บางทีในที่สุดการคาดเดาของฉันก็ถูกต้อง»

แล้วเขาก็ตัดสาย

ความเงียบในห้องนั้นยาวนานมาก

คาริมไม่ขยับตัว

ส่วนฉันกำลังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

ซามิรรู้ว่าฉันโกหก

แต่เขายังไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน

อย่างน้อย… นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด

ฉันพูด:

— «ฉันต้องไปแล้ว»

คาริมจับแขนฉันไว้ก่อนที่ฉันจะไปถึงประตู

เขาดึงฉันกลับอย่างรวดเร็ว

— «อย่าแตะต้องฉัน»

เขาพูด:

— «ฮาลาห์ รอสักครู่ มีบางอย่างที่คุณต้องรู้»

— «ความลับสำหรับคืนเดียวก็มากพอแล้ว»

— «ซามิรไม่ได้สงสัยในตัวคุณตั้งแต่วันนี้»

ฉันมองเขา

— «คุณหมายความว่ายังไง?»

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นและลดเสียงลง

— «ช่วงหลังเขาถามถึงเธออยู่บ่อยๆ»

— «ถามถึงฉันเหรอ?»

— «เขาถามว่าเราเคยคุยกันไหม… เคยพยายามติดต่อฉันไหม… เคยเจอเธอโดยบังเอิญไหม»

ฉันรู้สึกเหมือนความเย็นยะเยือกไหลผ่านร่าง

ฉันพูดว่า:

— «งั้นเขา知道你เคยเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกับฉันเหรอ?»

เขาส่ายหัว

— «เขารู้มากกว่านั้น»

ฉันไม่เข้าใจ

— «มากกว่าอะไร?»

เครีมถอนหายใจ

— «ฮาลา… ครั้งแรกที่ซามาร์ติดต่อมา ไม่ใช่เพราะเรื่องงาน»

ฉันเงียบ

จากนั้นเขาก็พูดว่า:

— «เขาเป็นคนติดต่อฉันเอง»

ตอนนี้ฉันไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัว

— «ทำไม?»

เครีมมองมาที่ฉัน ในดวงตาของเขามีบางอย่างคล้ายความกลัว

— «เขาอยากรู้ว่าเธอยังรักฉันอยู่ไหม»

ฉันถอยหลังหนึ่งก้าว

ทุกอย่างพลิกผันทันที

ข้อความแรก

กาแฟที่ไม่ใส่น้ำตาล

คำถามต่างๆ

การพบกัน

แม้แต่ห้องนี้

ฉันพูดว่า:

— «รอเดี๋ยว…»

ฉันยกมือขึ้นปิดปาก

— «คุณกำลังบอกว่าซามาร์รู้เรื่องคุณก่อนที่เขาจะติดต่อฉันเหรอ?»

เครีมตอบ:

— «ใช่»

— «และเขารู้ว่าเธออาจจะคุยกับฉัน?»

เขาไม่ตอบ

ฉันพูดว่า:

— «เครีม… ซามาร์สั่งให้คุณติดต่อฉันเหรอ?»

เขามองลงที่พื้น

และตรงนี้เองที่ฉันรู้

ก่อนที่เขาจะพูด

ฉันรู้สึกเหมือนทุกช่วงเวลาที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ต้องการ กลับกลายเป็นฉากตลกขบขันที่ฉันเป็นคนสุดท้ายที่เข้าใจ

ฉันพูดด้วยเสียงสั่นเครือ:

— «ทั้งหมดนี้เป็นการทดสอบเหรอ?»

เครีมเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

— «ตอนแรก… ใช่»

ฉันหลับตา

เพียงไม่กี่วินาที

แต่ก็เพียงพอให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตสมรสของฉันกำลังพังทลายลงภายใน

ฉันพูดว่า:

— «แล้วหลังจากนั้นล่ะ?»

เขาพูดว่า:

— «แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป»

— «เปลี่ยนอะไร?»

เขาเดินเข้ามาใกล้

— «ฉัน»

ฉันเปิดประตู

ฉันไม่ต้องการฟังต่อ

ฉันรีบลงบันได มือของฉันสั่นขณะกำลังมองหากุญแจรถ

แต่ก่อนที่ฉันจะไปถึงรถ ฉันก็ได้รับข้อความบนโทรศัพท์

ข้อความจากซามิร

ฉันเปิดดู

เป็นรูปภาพ

รูปของฉันที่กำลังเดินเข้าอาคารอพาร์ตเมนต์เมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อน

และใต้รูปมีข้อความว่า:

«อย่าไปช้ากับเพื่อนนะ… ฉันรอเธออยู่ที่บ้าน»

ฉันยืนอยู่กลางถนน รู้สึกเหมือนเลือดทั้งหมดในร่างไหลออกจากใบหน้า

เพราะรูปนี้ไม่ได้ถ่ายจากกล้องวงจรปิด

แต่ถ่ายจากรถยนต์ที่จอดอยู่ตรงหน้าอาคารพอดี

ฉันเงยหน้ามองออกไปบนถนน

รถคันนั้นหายไปแล้ว

และในวินาทีนั้นเอง ฉันจึงเข้าใจสิ่งที่น่ากลัวที่สุด:

ซามิรไม่ได้พยายามจะรู้ว่าฉันจะนอกใจเขาหรือไม่

ซามิรรู้ว่าฉันจะกลับมา… และเขากำลังรอที่จะดูว่าฉันจะไปที่ไหน

…ยังคงต่อ

โปรดติดตามตอนที่สามเร็วๆ นี้ที่ Movies Best

ความจริงที่ฮาลาห์จะค้นพบเมื่อเธอกลับถึงบ้าน จะเปลี่ยนทุกอย่าง…