Elke donderdag loog ik tegen hem – Deel 6: De nacht waarin iedereen bekende

Hala stapte uit. Ze droeg niets bijzonders; ze troeg een oude jas van Samer over zich heen en liep bijna blootsvoets naar buiten. De koude lucht sloeg haar gezicht aan voor het ochtendgloren, maar ze voelde het niet. Ze opende de passagiersdeur en stapte in. Samer hees langzaam zijn hoofd. Zijn ogen waren rood, hij droeg dezelfde kleding, en de geur van zweet en angst hing aan hem. — Je bent uitgestapt… Ze antwoordde niet. Ze sloot de deur en keek voor zich uit. — Voordat je iets vertelt… antwoord me op één vraag. Wie was er gisterenavond in het oude appartement? Een lange stilte. Toen zei hij met een ruwe stem: — Rana… en Karim. Hala sloot haar ogen opnieuw. — Samen? — Ja. Ze schreeuwde niet. Ze bewoog niet. Ze vroeg alleen met een dodelijke kalmte: — Sliepen ze? Samer slikte. — Ze waren… samen. Maar niet op de manier waarvan je in het begin denkt. Rana was gebroken, en Karim… Karim probeerde haar te kalmeren. Daarna raakten ze elkaar aan. Daarna werd het meer.

Hala opende haar ogen en keek hem aan.
— Wat betekent 'meer'?
Samer verlaagde zijn stem alsof de ruimte zelf kon horen:
— Dat ze elkaar aanraken. Kareem hield haar bij de taille, en Rana liet hem. Daarna trokken ze zich terug naar de slaapkamer. Ik was buiten het appartement. Ik hoorde de deur dichtslaan... en ik hoorde andere geluiden die ik nooit zal vergeten.
Hala voelde iets in haar borst bewegen, niet alleen jaloezie... maar ook afkeer en een smerige nieuwsgierigheid tegelijk.
— En jij wist het?
— Ik heb het later ontdekt. Kareem heeft het later toegegeven. Hij zei dat Rana instortte en dat ze op een manier dicht bij hem kwam die ruimte liet voor twijfel over wat ze wilde.
Hij zei dat hij had kunnen stoppen... en dat hij wist dat hij moest stoppen.
Maar hij stopte niet.
Hij koos om door te gaan.
En toen ze de slaapkamer binnenkwamen, overschreden ze de grens waar geen enkele verontschuldiging meer kon helpen.
Hala lachte kort en koud.

— Dus die Karim die mij «Je bent gevaarlijker» schreef… sliep hij de avond ervoor met Rana? Samer knikte. — En daarna kwam hij naar me toe en deed alsof er niets gebeurd was? — Ja. Hala keek door de voorruit. De lucht begon grijs en dof te worden. — Goed… vertel me nu alles. Van het begin. Zonder omwegen. Samer ademde diep in en begon. Hij vertelde dat Rana een jaar en een half geleden weer in zijn leven was gekomen. Ze belde, dan ontmoette ze hem «per ongeluk», en de oude flat werd elke donderdag een vaste plek. In het begin was het alleen maar praten, spijt en herinneringen. Daarna raakten ze elkaar aan. Daarna werd het meer. Hij vertelde dat hij haar kleding langzaam uittrok alsof hij bang was voor zichzelf, en dat zij hem met geweld greep alsof ze wilde bewijzen dat ze nog bestond. Hij zei dat haar lichaam warm, vertrouwd en tegelijk verboden was. En dat hij na elke keer in de flat douchte en vertrok terwijl hij zichzelf vervloekte.

Toen de zwangerschapsbrief kwam. Toen kwam Karim. Karim die alles wist en die ermee had ingestemd om met Rana te praten in plaats van hem… maar eindigde uiteindelijk in haar bed. Samer zei dat Karim hem later bekende dat hij de weerstand niet had kunnen weerstaan. Dat Rana had gehuild, toen gelachen, en hem naar zich toe had getrokken, en dat de nacht eindigde met hen naakt op het oude bed, zwaar ademend, hun lichaam nog trillend van zowel lust als schuld. Hala luisterde zonder onderbreking. Toen Samer klaar was, zei ze rustig: — En ik? Waar zat ik in dit hele verhaal? — Jij was… de vrouw die terugkeerde. De vrouw die ik elke donderdag probeer te vergeten en faal. Hala keerde zich eindelijk naar hem om. — Je faalde? Samer keek naar haar mond, toen naar haar ogen. — Ja, ik faalde. Elke keer als ik naar huis terugkeerde en je zag slapen, met je rug naar mij toe… voelde ik me vuil. En jij was veel schoner dan ik.

Hala strekte haar hand uit en greep zijn overhemdkraag. Ze bracht haar gezicht dicht bij het zijne, tot zijn adem zich mengde met de hare.
—Dus toen ik je een foto van Karim stuurde… en jij wist… keek je dan van ver naar ons?
Samer fluisterde:
—Ik wist dat je met hem sprak. Ik wist niet dat je naar het appartement zou komen.
—Maar je bent gekomen.
—Ja.
Hala bleef niet weg. Ze bleef te dichtbij. Haar stem werd laag en ruw:
—Toen ik Karims appartement binnenkwam, stond hij dicht bij me. Hij schoof een haarlok van mijn gezicht. Hij fluisterde: 'Vertel me wat je wilt, en ik stop.' Maar ik vertelde niets.
Samer beefde.
Hala ging verder, haar ogen in de zijne:
—Die nacht raakte hij me niet. Maar zijn lichaam was warm. En zijn geur was… anders dan die van jou. En ik wist dat als hij zijn hand iets verder had gestoken, ik het hem had toegestaan.
Samer sloot even zijn ogen.
—Hala…
—Open je ogen.
Hij opende ze.
—Ik wil het weten. Toen je bij Rana was… dacht je dan aan mij?
Hij zweeg.
Hala drukte harder op zijn kraag.

— Beantwoord.
— Soms. Soms sloot ik mijn ogen en stelde ik me voor dat jij onder me was. Maar het gezicht was dat van haar. De stem was die van haar. En het lichaam… was dat van haar.
Hala liet zijn sleutelbos plotseling vallen en keerde zich af naar haar stoel.
De stilte was zwaarder dan ooit.
Toen zei ze:
— Stap uit de auto.
— Hala…
— Stap uit. Ik wil naar mijn ouders' huis. Jij gaat naar het oude appartement. Vraag Rana en Karim wat er gebeurde nadat ze de slaapkamer verlieten. Ik wil weten of ze me belachelijk maken terwijl ik thuis op je wacht.
Samer probeerde haar hand vast te houden.
Hala trok haar hand weg.
— Raak me niet aan. Niet nu.
Ze stapte uit de auto. De koude lucht sloeg haar opnieuw in het gezicht. Ze liep naar de deur van haar ouders' huis zonder om te kijken.
Maar voordat ze binnen kon gaan, trilde haar telefoon.
Een bericht van Karim.

"Ik wist dat je naar beneden was gegaan. Ik wist dat hij je over die avond had verteld. Ik wil het jou ook vertellen. Niet om me te verontschuldigen, maar om je te zeggen wat er gebeurde nadat Rana sliep... en waarom ik niet kon stoppen met aan jou te denken, zelfs terwijl mijn lichaam nog warm was van dat van haar."

Hala stond op de drempel van de deur.

Ze las de boodschap twee keer.

Daarna schreef ze één antwoord:

"Vertel."

Ze keek op naar de auto.

Samer zat nog steeds binnenin en keek naar haar.

Zij keek naar hem... toen naar de boodschap... en ging vervolgens het huis binnen, waarbij ze de deur achter zich sloot.

Binnenin zette ze zich op de grond, leunend tegen de deur, en opende het gesprek met Karim.

Hij begon te typen.

Zij begon te lezen.

En zo begon de avond om alles te bekennen... zelfs de dingen waar niemand de moed had gehad om hardop te zeggen.