ทุกคืนวันพฤหัสบดีฉันโกหกเขา – ตอนที่ 6: คืนที่ทุกคนสารภาพ

ฮาลาได้ลงจากรถ เธอไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าพิเศษใดๆ แต่ดึงเสื้อแจ็คเก็ตเก่าของซามิรมาคลุมตัวแล้วออกมาเกือบจะเท้าเปล่า ลมเย็นก่อนรุ่งสางพัดกระทบใบหน้าของเธอ แต่เธอไม่รู้สึกอะไรเลย เธอเปิดประตูรถจากฝั่งผู้โดยสารแล้วก้าวเข้าไป ซามิรค่อยๆ ยกศีรษะขึ้น ดวงตาของเขาแดงฉาน เสื้อผ้าชุดเดิม กลิ่นเหงื่อและความกังวลยังคงติดตัวเขาไว้ — เธอลงมาแล้ว… เธอไม่ตอบ ปิดประตูแล้วมองไปข้างหน้า — ก่อนที่เธอจะเล่าอะไร… ตอบฉันคำถามเดียวก่อน ใครบ้างที่อยู่ในอพาร์ตเมนต์เก่าคืนสุดท้ายนั้น? ความเงียบยาวนาน จากนั้นเขาพูดด้วยเสียงแหบ — รานา… และคาริม ฮาลาหลับตาอีกครั้ง — อยู่ด้วยกัน? — ใช่ เธอไม่ตะโกน ไม่ขยับตัว แต่ถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก — พวกเขาหลับอยู่ไหม? ซามิรกลืนน้ำลาย — พวกเขา… อยู่ด้วยกัน แต่ไม่ใช่แบบที่เธอคิดในครั้งแรก รานากำลังแตกสลาย และคาริม… คาริมกำลังพยายามปลอบโยนเธอ ต่อมาจึงมีการสัมผัส และจากนั้นก็มากกว่านั้น

ฮาลาเปิดตาแล้วมองเขา — “มากกว่านั้นหมายถึงอะไร?” ซามาร์ลดเสียงลงราวกับว่าสถานที่แห่งนี้สามารถได้ยิน — “หมายถึงพวกเขาแตะต้องกัน คาริมจับเอวเธอ และรนายอมให้ทำ จากนั้นพวกเขาก็เดินเข้าไปในห้องนอน ฉันอยู่ข้างนอกอพาร์ตเมนต์ ฉันได้ยินเสียงประตูปิดดังสนั่น... และได้ยินเสียงอื่นๆ ที่ฉันจะลืมไม่ลง” ฮาลารู้สึกว่ามีบางอย่างขยับในอกของเธอ ไม่ใช่แค่ความอิจฉา... แต่เป็นความรังเกียจและความอยากรู้อยากเห็นที่สกปรกในเวลาเดียวกัน — “แล้วคุณรู้ไหม?” — “ฉันรู้ทีหลัง คาริมสารภาพกับฉันทีหลัง เขาบอกว่ารนาแตกสลาย และเข้าหาเขาในแบบที่ทิ้งช่องว่างให้สงสัยว่าเธอต้องการอะไร เขาบอกว่าเขาสามารถหยุดได้... และเขารู้ว่าต้องหยุด แต่เขาไม่ได้หยุด เขาเลือกที่จะทำต่อ และเมื่อพวกเขาเข้าไปในห้องนอน พวกเขาก็ข้ามเส้นที่เกินกว่าจะหาข้อแก้ตัวใดๆ ได้แล้ว” ฮาลาหัวเราะสั้นๆ เย็นชา

— นั่นคือคาริมที่เขียนว่า "เธออันตรายที่สุด"... เขาเคยนอนกับรันนาในคืนก่อนหน้านั้นใช่ไหม?
ซามิรพยักหน้า
— แล้วเขาก็มารอฉันทีหลังแล้วคุยกับฉันราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น?
— ใช่
ฮาลาหันไปมองผ่านกระจกหน้ารถ ท้องฟ้าเริ่มเปิดออกด้วยสีเทาซีด
— เอาล่ะ... เล่าทุกอย่างให้ฉันฟังตอนนี้ ตั้งแต่วินาทีแรก ไม่ต้องอ้อมค้อม
ซามิรหายใจลึกแล้วเริ่มเล่า
เขาบอกว่ารันนากลับเข้ามาในชีวิตเขาเมื่อหนึ่งปีครึ่งที่แล้ว เธอโทรหาเขา แล้วมาพบเขา "โดยบังเอิญ" จากนั้นห้องเก่าก็กลายเป็นสถานที่ประจำทุกคืนวันพฤหัสบดี ในตอนแรกมีเพียงคำพูด ความรู้สึกผิด และความทรงจำ จากนั้นก็เริ่มมีการสัมผัส แล้วรุนแรงขึ้น เขาบอกว่าเขาถอดเสื้อผ้าของเธออย่างช้าๆราวกับกลัวตัวเอง ในขณะที่เธอกลับจับเขาอย่างรุนแรงราวกับต้องการพิสูจน์ว่าเธอยังคงมีตัวตนอยู่ เขาบอกว่าร่างกายนั้นร้อน คุ้นเคย และต้องห้ามในเวลาเดียวกัน และหลังจากทุกครั้ง เขาก็อาบน้ำในห้องนั้นแล้วออกไปพร้อมคำด่าทอตัวเอง

จากนั้นข้อความการตั้งครรภ์ก็มาถึง
จากนั้นครีมก็ปรากฏตัว
ครีมผู้รู้ทุกอย่าง และตกลงที่จะพูดกับรนาแทนเขา... แต่สุดท้ายกลับจบลงที่เตียงของเธอ
ซามิรกล่าวว่าครีมสารภาพกับเขาในภายหลังว่าเขายอมจำนนไม่ได้ รนาร้องไห้แล้วหัวเราะแล้วดึงเขาเข้ามา และคืนนั้นจบลงด้วยร่างกายเปลือยเปล่าบนเตียงเก่า หายใจอย่างยากลำบาก ร่างกายยังสั่นเทาจากทั้งความใคร่และความผิด
ฮาลาห์ฟังโดยไม่ขัดจังหวะ
เมื่อซามิรพูดจบ เธอพูดด้วยน้ำเสียงสงบว่า
— แล้วฉันล่ะ? ฉันอยู่ที่ไหนในเรื่องราวทั้งหมดนี้?
— เธอคือ... ภรรยาที่ฉันกลับไปหา เธอคือคนที่ฉันพยายามลืมทุกคืนวันพฤหัสบดีแต่ล้มเหลว
ฮาลาห์หันมามองเขาในที่สุด
— ล้มเหลว?
ซามิรมองที่ริมฝีปากของเธอ แล้วมองไปที่ดวงตาของเธอ
— ล้มเหลว ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้านแล้วเห็นเธอนอนหลับและหันหลังให้ฉัน ฉันรู้สึกเหมือนสกปรก และเธอสะอาดกว่าฉันหลายเท่า

ฮาลาเอื้อมมือไปจับคอเสื้อของเขา แล้วดึงใบหน้าของเธอเข้าใกล้จนลมหายใจของทั้งสองผสมผสานกัน — นั่นหมายความว่าตอนที่ฉันส่งรูปให้คุณครีม... และคุณก็รู้... คุณแอบดูเราอยู่จากที่ไกลๆ? ซามูรกระซิบ — ฉันรู้ว่าเธอคุยกับเขา ฉันไม่รู้ว่าเธอจะมาถึงห้อง — แต่เธอก็มาถึง — ใช่ ฮาลาไม่ถอยห่าง เธออยู่ใกล้เกินไป เสียงของเธอต่ำและหยาบ — ตอนที่ฉันเข้าไปในห้องของครีม... เขาเข้ามาใกล้ฉัน เขายกผมที่ตกมาปิดหน้าฉัน แล้วกระซิบว่า "บอกฉันว่าให้หยุด แล้วฉันจะหยุด" แต่ฉันไม่บอก ซามูรสั่น — ฮาลา... — เปิดตาของเธอ — ฉันอยากถาม ตอนที่เธออยู่กับรนา... เธอคิดถึงฉันไหม? เขาเงียบ ฮาลากดคอเสื้อของเขาแน่นขึ้น

— ตอบมาสิ
— บางครั้ง ฉันหลับตาแล้วจินตนาการว่าคนที่อยู่ใต้ฉันคือเธอ แต่ใบหน้าเป็นของเธอ เสียงเป็นของเธอ และร่างกาย... ก็เป็นของเธอ
ฮาลาปล่อยมือจากเขาทันทีและถอยกลับไปที่เบาะนั่ง
ความเงียบกลับมาหนักกว่าเดิม
จากนั้นเธอพูดว่า
— ลงจากรถ
— ฮาลา...
— ลง! ฉันต้องการกลับไปบ้านพ่อแม่ และเธอไปอยู่ที่อพาร์ตเมนต์เก่า ถามเรนาและคาริมว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่พวกเขาออกจากห้องนอน ฉันต้องการรู้ว่าพวกเขาหัวเราะเยาะฉันหรือไม่ ในขณะที่ฉันนั่งอยู่ที่บ้านรอเธอ
ซามาร์พยายามจับมือเธอ
ฮาลาดึงมือของเธอออก
— อย่าแตะต้องฉัน ไม่ใช่ตอนนี้
เธอออกจากรถ ลมเย็นพัดใส่เธออีกครั้ง เธอเดินไปทางประตูบ้านพ่อแม่โดยไม่หันหลังกลับ
แต่ก่อนจะเข้าไป โทรศัพท์ของเธอสั่น
ข้อความจากคาริม

"ฉันรู้ว่าเธอได้ลงไปหาเขา ฉันรู้ว่าเขาเล่าเรื่องคืนนั้นให้เธอฟัง ฉันก็อยากเล่าให้เธอฟังเหมือนกัน ไม่ใช่เพื่อจะหาข้อแก้ตัว แต่เพื่อจะบอกว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่รันนาหลับไป... และทำไมฉันถึงหยุดคิดเกี่ยวกับเธอไม่ได้ แม้ร่างกายของฉันยังอุ่นจากสัมผัสของเธอ" ฮาลาห์ยืนอยู่ที่ขอบประตู เธออ่านข้อความนั้นสองครั้ง แล้วจึงพิมพ์ตอบกลับเพียงคำเดียวว่า "เล่ามาสิ" เธอเงยหน้ามองรถที่ซามาร์ยังคงนั่งอยู่ภายใน จ้องมองเธอ เธอจ้องมองเขา... แล้วมองไปที่ข้อความ... จากนั้นก็เดินเข้าบ้านและปิดประตูไว้ข้างหลัง ภายในบ้าน เธอนั่งลงกับพื้นพิงประตู แล้วเปิดแชทกับคาริม เขาเริ่มพิมพ์... เธอเริ่มอ่าน... และคืนนั้นเองที่ทุกคนเริ่มสารภาพทุกสิ่ง... แม้แต่เรื่องที่ยังไม่มีใครกล้าพูดออกมาดังๆ