ฉันไม่โทษเธออีกแล้ว : ตอนที่ 2 - ข้อความครั้งที่สองที่เธอไม่สามารถลบได้
คืนนั้นฉันนอนไม่หลับ
ข้อความนั้นยังคงส่องสว่างในใจฉันมากกว่าที่มันเคยส่องสว่างบนหน้าจอ:
**"ผู้หญิงอย่างคุณไม่ควรเศร้าแบบนี้"**
ประโยคธรรมดา
ถ้าใครอ่านคงบอกว่านี่แค่คำชมราคาถูก
แต่สำหรับผู้หญิงที่ไม่มีใครเคยพูดคำดีๆ ให้ฟังมาหลายเดือน...
มันเหมือนการมอบน้ำให้คนกระหายกลางทะเลทราย
ใครกัน?
ฉันกดดูเบอร์โทร
รูปโปรไฟล์ว่างเปล่า
ชื่อไม่บันทึกไว้
แต่ฉันจำได้
เขาคือเพื่อนร่วมรุ่นเก่าจากมหาวิทยาลัย
เราไม่เคยมีอะไรกันมาก่อน
มีเพียงความชื่นชมเงียบๆ ที่ตายไปก่อนจะเกิด
เขาเป็นคนเดียวที่เรียกฉันว่า:
**"สาวดื้อสวย"**
เพราะฉันมักโต้แย้งกับอาจารย์ทุกคนและไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
ฉันลังเลนาน...
แล้วจึงพิมพ์ว่า:
**"ใครครับ?"**
เขาตอบกลับภายในไม่ถึงหนึ่งนาที ราวกับเขารออยู่พร้อมมือถือในมือ:
"ฉันรู้ว่าเธอจะจำฉัน... ฉันคือคารีม"
หัวใจฉันเต้นแรง
ไม่ใช่เพราะความรัก
แต่เพราะความกลัว
กลัวตัวฉันเอง
เขาพิมพ์ต่อว่า:
"ฉันเห็นรูปเธอโดยบังเอิญ สายตาแบบเดิม... แต่ความโศกเศร้าในนั้นดูหนักกว่าเดิม"
ฉันอยากพิมพ์ว่า:
"อย่าติดต่อฉันอีก"
ฉันอยากบล็อกเขา
ฉันอยากเป็นภรรยาที่เข้มแข็ง ปิดประตูไม่ให้ลมใด ๆ เข้ามาในบ้าน
แต่มือของฉันไม่ได้ทำเช่นนั้น
ฉันพิมพ์เพียงว่า:
"ฉันแต่งงานแล้ว"
เขาคำตอบว่า:
"ฉันรู้... และฉันรู้ว่าเธอซื่อสัตย์เกินกว่าที่ควรจะเป็น แม้ต้องแลกกับตัวเธอเอง"
นั่นคือประโยคเดียวที่ฉันไม่สามารถลบได้
"ซื่อสัตย์เกินกว่าที่ควรจะเป็น... แม้ต้องแลกกับตัวฉันเอง"
ใช่
ฉันซื่อสัตย์ต่อบ้านที่อีกฝ่ายไม่ได้ฟังฉันอีกแล้ว
ต่อชายที่นอนข้างฉันแต่ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว
ต่อภาพของหญิงเข้มแข็งที่ฉันวาดขึ้นสำหรับตัวเอง...
ในขณะที่ภายใน ฉันกำลังค่อย ๆ ถูกกัดกินอย่างเงียบงัน
ตอนเช้า สามีของฉันตื่นขึ้น ดื่มกาแฟของเขา สวมเสื้อผ้าของเขา แล้วเดินผ่านฉันขณะที่ฉันยืนอยู่ในห้องครัวด้วยชุดเดิมที่ฉันใส่เมื่อคืนก่อนหน้า ดวงตาบวมจากการอดนอน เขาไม่ได้พูดว่า "เป็นอะไรเหรอ?" ไม่ได้ถามว่า "เธอหลับไหม?" หรือแม้แต่ "ทำไมตาเธอเป็นแบบนั้น" เขาเพียงมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า "เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินไม่ได้รีดเหรอ?" ฉันตอบว่า "ไม่" เขาพูดว่า "โอเค" แล้วออกไป ในขณะนั้น... ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันยิ้ม ยิ้มเย็นยะเยือกที่แม้แต่ตัวฉันเองก็รู้สึกหวาดกลัว เพราะฉันเข้าใจความจริงที่โหดร้าย: "ถ้าฉันหายไปวันนี้... เขาอาจค้นหาเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินก่อนจะค้นหาตัวฉัน" ฉันเปิดโทรศัพท์ มีข้อความใหม่จากคารีม: "ฉันไม่ต้องการอะไรจากเธอ แต่อย่าดับแสงตัวเองเพื่อส่องสว่างให้บ้านที่อีกไม่ได้เห็นแสงของเธออีกต่อไป เธอสมควรได้รับใครสักคนที่ถามว่า 'วันนี้ใจเธอเป็นอย่างไรบ้าง'?"
ฉันได้อ่านมันแล้ว
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
แล้วฉันก็ปิดโทรศัพท์
แต่ฉันไม่ได้ลบข้อความนั้น
ฉันปล่อยมันไว้ตรงนั้น…
เหมือนความผิดเล็กๆ ที่ไม่มีใครเห็น
แต่ฉันเห็น
ฉันเดินเข้าไปในห้องนอน
เปิดตู้เสื้อผ้า
และด้านหลังมีเดรสชุดหนึ่งที่ยังไม่ได้ใส่มาสองปี
ฉันซ่อนมันไว้หลังจากที่สามีเคยพูดว่า
**“ใส่ชุดที่ปิดมิดชิดกว่านี้”**
ฉันหยิบมันออกมา
สวมใส่
ทาน้ำหอมกลิ่นเดิม
หวีผม
แล้วยืนหน้ากระจก
ฉันไม่ได้แต่งตัวเพื่อเคริม
และไม่ได้พยายามยั่วยุสามี
ฉันแค่พยายามเห็นผู้หญิงที่ฉันลืม
ผู้หญิงที่เคยหัวเราะ
และรักตัวเอง
และมองกระจกโดยไม่ถามว่า
**“ฉันมีอะไรผิด?”**
ตอนเย็น ฉันได้ยินเสียงกุญแจที่ประตู
สามีกลับมา
และสำหรับครั้งแรกนับตั้งแต่หลายปีก่อน…
ฉันไม่ได้วิ่งไปต้อนรับเขา
ฉันยังคงนั่งอยู่หน้ากระจก
เขาเดินเข้ามาในห้อง
เขามองเห็นฉัน
แล้วหยุดนิ่ง
จ้องมองฉันนาน
ราวกับเพิ่งเห็นฉันเป็นครั้งแรกหลังจากห่างหาย
เขาพูดด้วยความประหลาดใจอย่างแท้จริง:
— ลูอีน จะไปไหน?
ฉันมองเขาผ่านกระจก
แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่เขาคงไม่คุ้นเคยจากฉัน:
— ไม่มีที่ใด… ฉันกำลังจะไปหาตัวเอง แต่ฉันก็กลับมาแล้ว
เขายังยืนอยู่
สับสน
ราวกับประโยคนั้นไม่ผ่านหูเขาได้ง่ายๆ
เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่หลายเดือน…
เขามองฉันจริงๆ
ไม่ใช่ดูเสื้อผ้าของฉัน
ไม่ใช่ดูอาหาร
ไม่ใช่ดูบ้าน
แต่ดูตัวฉัน
แต่ในขณะเดียวกัน…
โทรศัพท์ของฉันก็สั่นในกระเป๋า
หนึ่งครั้ง
แล้วอีกครั้ง
ฉันก้มมองมัน
เป็นข้อความใหม่จากครีม
**ข้อความที่สาม**
ฉันยื่นมือไปหาโทรศัพท์…
แล้วหยุด
สามีของฉันยังยืนอยู่ด้านหลังฉัน
มองฉัน
และครีมก็รออยู่เบื้องหลังหน้าจอเล็กๆ
ส่วนฉันอยู่ตรงกลาง…
ระหว่างชายที่เพิ่งเริ่มสังเกตเห็นฉัน กับชายที่สังเกตเห็นฉันก่อนที่ฉันจะขอให้เขาทำเช่นนั้น ฉันยังไม่เปิดข้อความนั้น แต่ฉันก็… **ไม่ได้ลบมันทิ้ง** **จบตอนที่สองแล้ว** ตามความเห็นของท่าน… ท่านจะเปิดข้อความตอนที่สามและจมดิ่งสู่ห้วงวังวนที่อาจไม่สามารถหวนกลับได้หรือไม่ หรือว่าสายตาที่สับสนของสามีจะเป็นจุดเริ่มต้นของการที่เขาจะกลับมาหาเธออีกครั้ง? กรุณาเขียนความคิดเห็นของท่าน 👇 **ตอนที่สาม:** **"เมื่อเขาเพิ่งเริ่มสังเกตเห็น"**
Comments (0)