Onun Beni Fark Etmesini Beklemekten Vazgeçtim – Bölüm 1

Önceleri onu beklerdim.
Her akşam yatağın kenarına oturur, elimde telefonla sohbeti yenilerdim, her ne kadar mesaj atmayacağını bilsem de. Kapı açıldığında ona vereceğim yumuşak gülümsemeyi prova ederdim. “Günün nasıldı?” diye sormanın yolunu, sanki cevap hala önemliymiş gibi çalışırdım.
Bu gece beklemedim.
Uzun bir duş aldım, saçlarımı yavaşça yıkadım ve eskiden ona ait olan eski bol gömleği giydim. Tek kişilik çay yaptım. Balkona oturup ön kapı yerine şehir ışıklarını izledim.
Sonunda 11:47'de eve geldiğinde, ışıkların zaten kapalı olmasına şaşırmamıştı bile. Anahtarlarını masaya bırakıp doğrudan banyoya gitti. Aynı rutin. Aynı sessizlik.
Dışarıda kaldım.
Suyun aktığını duyabiliyordum. Yatak odasında dolaştığını duyabiliyordum. Adımı söylemeden yatağa girerken çıkardığı yumuşak sesi duyabiliyordum.
Ve üç yıldır ilk kez, içeri girip sessizliği doldurma isteği hissetmedim.
Sadece orada oturup, ellerimin arasında sıcak fincanı tutarak kendi kendime fısıldadım:
“Uzun zaman önce beni aramayı bırakan birini beklemekten bıktım.”
Yarın ne olacağını bilmiyorum.
Uyanınca hala burada olup olmayacağımı bilmiyorum.
Ama bu gece… bu gece nihayet beklemekten vazgeçtim.