Κάθε Πέμπτη τον έλεγα ψέματα – Μέρος 7: Μετά το κρεβάτι

Κάθισε η Χάλα στο πάτωμα, με την πλάτη ακουμπισμένη στην πόρτα του υπνοδωματίου, η οποία ήταν κλειδωμένη σφιχτά, σαν να την προφύλασσε από τον εξωτερικό κόσμο. Το κινητό στο χέρι της έλαμψε το πρόσωπό της με ένα παγωμένο λευκό φως, και το μήνυμα από τον Κρίμ γέμιζε την οθόνη. Δεν ήταν απλώς ένα συνηθισμένο μήνυμα· ήταν ένα έγγραφο, ή ίσως μια ομολογία γραμμένη με ψηφιακό χέρι που δεν γνωρίζει έλεος.

Ο Κρίμ άρχισε να γράφει, και οι λέξεις του κυλούσαν γρήγορα, σαν να περίμενε αυτή τη στιγμή για μήνες, από εκείνο το βράδυ στο παλιό διαμέρισμα που κανείς δεν τόλμησε να το αφηγηθεί ολόκληρο.

«Χάλα,» άρχισε το μήνυμα, «νομίζεις ότι ό,τι συνέβη ήταν απλώς μια στιγμή αδυναμίας, ή ότι η Ράνα ήταν «σπασμένη», όπως σου είπε ο Σάμερ. Αλλά η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή από αυτό. Η Ράνα δεν ήταν σπασμένη. Ήταν απόλυτα καθαρή. Ήταν συνειδητή για όλα και έλεγχε κάθε κίνηση.»

Η Χάλα διάβασε τις λέξεις και η καρδιά της άρχισε να χτυπάει γρηγορότερα, όχι από φόβο, αλλά από μια τρομακτική συνειδητοποίηση. Διάβαζε λεπτομέρειες της νύχτας στο παλιό διαμέρισμα, λεπτομέρειες που δεν είχε δει ο Σάμερ και που δεν είχε δει ούτε εκείνη. Ο Κρίμ έγραψε πώς τερμάτισε τον ύπνο της Ράνα, όχι με δάκρυα ή κραυγές, αλλά με μια ήρεμη και ξεκάθαρη ματιά. Πώς την περίμενε και πώς ήξερε ότι ο Σάμερ θα ερχόταν αργότερα και ότι ο Κρίμ θα ερχόταν πριν από αυτόν.

«Δεν ήξερα ότι η Ράνα σχεδίαζε», έγραψε ο Κρίμ, «αλλά όταν μπήκα στο δωμάτιο, βρήκα την Ράνα να κάθεται στην άκρη του κρεβατιού, ντυμένη με μαύρο φόρεμα, να με κοιτάζει με μια ψυχρή χαμογελαστή έκφραση. Δεν έκλαιγε. Δεν ζητούσε βοήθεια. Έλεγε: «Κρίμ, ο Σάμερ νομίζει ότι χρειάζομαι ηρεμία, αλλά εγώ χρειάζομαι εκδίκηση. Και εσύ, εσύ είσαι το εργαλείο.»»

Η Χάλα σταμάτησε να διαβάζει για μια στιγμή, πήρε μια βαθιά ανάσα. Οι λέξεις διέσχιζαν το στήθος της. Δεν ήταν απλώς μια τυχαία προδοσία· ήταν μια σκόπιμη συνωμοσία. Η Ράνα, η αδερφή της, χρησιμοποιούσε τον Κρίμ ως μέσο εκδίκησης εναντίον του Σάμερ, ενώ ο Κρίμ, ο παλιός του συνεργάτης, ήταν εταίρος σε αυτό το σχέδιο.

«Γιατί;» έγραψε η Χάλα στη συζήτηση, αλλά πριν προλάβει να απαντήσει ο Κρίμ, εκείνος συνέχισε να γράφει.

«Επειδή ο Σάμερ,» έγραψε ο Κρίμ, «νόμιζε ότι ελέγχει όλους. Νόμιζε ότι μπορούσε να κοιμηθεί με τη Ράνα, να επιστρέψει στη Χάλα και μετά να δικαιολογήσει τα πάντα. Αλλά η Ράνα το ήξερε. Ήξερε ότι ο Σάμερ την προδίδει και ήξερε ότι ο Κρίμ την προδίδει. Και ήθελε να κάνει όλους να νιώσουν τον ίδιο πόνο που ένιωσε εκείνη.»

Η Χάλα ένιωσε βαθιά σοκ. Δεν ήταν η μοναδική θύμα· ήταν μέρος του παιχνιδιού. Ο Σάμερ, η Ράνα και ο Καρίμ, όλοι έπαιζαν ρόλο σε ένα δράμα που περιστρεφόταν γύρω από αυτήν, αλλά αυτοί κρατούσαν τα νήματα.

«Δεν ήξερα ότι η Ράνα σχεδίαζε», έγραψε ο Καρίμ, «αλλά όταν την είδα, κατάλαβα ότι όλα ήταν μέρος ενός σχεδίου. Ήξερε ότι ο Σάμερ θα ερχόταν, ότι ο Καρίμ θα ερχόταν και ότι η Χάλα θα ανακάλυπτε τα πάντα. Και ήθελε να κάνει όλους να νιώσουν ενοχές, προδοσία και κατάρρευση.»

Η Χάλα διάβασε το μήνυμα, με τα μάτια της να δακρύζουν, αλλά τα δάκρυα δεν ήταν από θλίψη, αλλά από οργή. Οργιζόταν με τον εαυτό της, με τον Σάμερ, με τη Ράνα και με τον Καρίμ. Οργιζόταν με όλους όσοι ήταν μέρος αυτού του παιχνιδιού.

«Δεν επιστρέφω», έγραψε η Χάλε στο μήνυμα, «δεν επιστρέφω σε κανέναν από εσάς. Δεν επιστρέφω στον Σάμερ, ούτε στη Ράνα, ούτε στον Καρίμ. Ξεκινώ από την αρχή, αλλά εσείς δεν θα είστε μέρος της.»

Πριν προλάβει ο Καρίμ να διαβάσει την απάντηση, το κινητό της δονήθηκε ξανά. Αυτή τη φορά, το μήνυμα ήταν από τον Σάμερ. «Χάλε, σε παρακαλώ, γύρνα πίσω. Χρειαζόμαστε να μιλήσουμε. Χρειαζόμαστε να τακτοποιήσουμε τα πάντα.»

Η Χάλε κοίταξε το μήνυμα, μετά το μήνυμα του Καρίμ. Διάβαζε τις λέξεις και άκουγε φωνές στο μυαλό της. Άκουγε τη φωνή του Σάμερ να λέει: «Σ' αγαπώ», τη φωνή της Ράνας να λέει: «Σ' μισώ», και τη φωνή του Καρίμ να λέει: «Σ' θέλω».

Στη συνέχεια, η Χάλα έκλεισε τη συνομιλία, σήκωσε το κινητό της και άνοιξε το παράθυρο του διαμερίσματος. Το κρύο αέρα μπήκε στο δωμάτιο και ηρέμησε την ένταση του θυμού μέσα στο στήθος της. Διάβασε το μήνυμα από τον Σάμερ και μετά έγραψε μία μόνο απάντηση: «Δεν επιστρέφω. Ξεκινώ από την αρχή, αλλά εσύ δεν θα είσαι μέρος της.»

Έκλεισε το κινητό και το άφησε στο πάτωμα. Στη συνέχεια κοίταξε την πόρτα και μετά το παράθυρο. Είχε αποφασίσει να μην συγχωρήσει και να μην επιστρέψει. Είχε αποφασίσει να ξεκινήσει από την αρχή, αλλά χωρίς κανέναν από αυτούς.

Στη συνέχεια άκουσε έναν ήχο από έξω. Ήχος αυτοκινήτου, μετά ο ήχος ανοίγματος μιας πόρτας. Ήταν η Ράνα. Η Ράνα στεκόταν στη βεράντα, κοιτώντας την με ένα ψυχρό χαμόγελο. Η Ράνα χαμογελούσε, σαν να ήξερε ότι η Χάλα θα ανακάλυπτε τα πάντα.

«Τώρα το ξέρεις», είπε η Ράνα, «ξέρεις ότι όλα ήταν σχέδιο. Ότι όλα ήταν παιχνίδι.»

Η Χάλα την κοίταξε και μετά είπε: «Δεν ήσουν εσύ που έσπασες. Εσύ έπαιζες.»

«Ναι,» είπε η Ράνα, «έπαιζα. Και έπαιζα μαζί σου, μαζί με τον Σάμερ, μαζί με τον Κριμ. Έπαιζα με όλους.»

Η Χάλα την κοίταξε και είπε: «Δεν έπαιζες. Έπαιζες μαζί μου.»

«Ναι,» είπε η Ράνα, «έπαιζα μαζί σου. Έπαιζα μαζί σου γιατί ήσουν η μόνη θύμα που δεν το ήξερε.»

Στη συνέχεια, η Ράνα μπήκε στο δωμάτιο και κοίταξε την Χάλα. Όλα ήταν παιχνίδι.

Στη συνέχεια, η Ράνα βγήκε από το δωμάτιο και έκλεισε την πόρτα πίσω της. Η Ράνα χαμογελούσε, σαν να ήξερε ότι η Χάλα θα ανακάλυπτε τα πάντα.

Η Χάλα κοίταξε την πόρτα και μετά το παράθυρο. «Ξεκινάω από την αρχή, αλλά εσύ δεν θα είσαι μέρος της.»