Κάθε Πέμπτη τον κορόιδευα – Μέρος 6: Η βραδιά που ομολόγησαν όλοι

Η Χάλε κατέβηκε. Δεν φόρεσε τίποτα ιδιαίτερο. Έβαλε από πάνω ένα παλιό σακάκι του Σάμερ και βγήκε σχεδόν ξυπόλητη. Το κρύο αέρα χτύπησε το πρόσωπό της πριν την αυγή, αλλά δεν το ένιωσε. Άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου από την πλευρά του επιβάτη και μπήκε. Ο Σάμερ σήκωσε αργά το κεφάλι. Τα μάτια του ήταν κοκκινισμένα, τα ρούχα του ίδια, η μυρωδιά του ιδρώτα και της ανησυχίας κολλημένη πάνω του. — Κατέβηκες… Δεν απάντησε. Έκλεισε την πόρτα και κοίταξε μπροστά. — Πριν μου πεις οτιδήποτε… απάντησέ μου σε ένα ερώτημα. Ποιος ήταν στο παλιό διαμέρισμα την τελευταία νύχτα; Μακρύς σιωπή. Μετά είπε με τραχιά φωνή: — Η Ράνα… και ο Κερίμ. Η Χάλε έκλεισε ξανά τα μάτια της. — Μαζί; — Ναι. Δεν φώναξε. Δεν κουνήθηκε. Απλώς ρώτησε με θανατηφόρα ηρεμία: — Κοιμόντουσαν; Ο Σάμερ κατάπιε το σάλιο του. — Ήταν… μαζί. Όχι όμως με τον τρόπο που νομίζεις στην αρχή. Η Ράνα ήταν συντριμμένη, και ο Κερίμ… ο Κερίμ προσπαθούσε να την ηρεμήσει. Μετά έγινε κάποια επαφή. Μετά έγινε κάτι παραπάνω.

Η Χάλα άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε.
— Τι εννοείς «πλέον»;
Ο Σάμερ χαμήλωσε τη φωνή του, σαν να μπορούσε να τον ακούσει ο χώρος:
— Σημαίνει ότι άρχισαν να αγγίζονται ο ένας τον άλλον. Ο Κριμ την άρπαξε από τη μέση και η Ράνα το επέτρεψε. Μετά αποσύρθηκαν στο υπνοδωμάτιο. Εγώ ήμουν έξω από το διαμέρισμα. Άκουσα την πόρτα να κλείνει με βία… και άκουσα και άλλους ήχους που δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω.
Η Χάλα ένιωσε κάτι να κινείται μέσα στο στήθος της, όχι μόνο ζήλια… αλλά και απέχθεια και μια βρώμικη περιέργεια ταυτόχρονα.
— Και εσύ το ήξερες;
— Το έμαθα αργότερα. Ο Κριμ μου ομολόγησε αργότερα. Είπε ότι η Ράνα ήταν καταρρακωμένη και πλησίασε τον τρόπο που άφησε περιθώρια αμφιβολίας για το τι ήθελε.
Είπε ότι μπορούσε να σταματήσει… και ήξερε ότι έπρεπε να σταματήσει.
Αλλά δεν σταμάτησε.
Επέλεξε να συνεχίσει.
Και όταν μπήκαν στο υπνοδωμάτιο, πέρασαν το όριο πέρα από το οποίο δεν υπάρχει πια κανένα επιχείρημα.
Η Χάλα γέλασε με ένα σύντομο, κρύο γέλιο.

— Εννοείς ο Κριμ που σου έγραφε « έγινας πιο επικίνδυνη »… την προηγούμενη βράδυ κοιμόταν με τη Ράνα;
Ο Σάμερ κούνησε το κεφάλι.
— Και μετά ερχόταν σε μένα και μου μιλούσε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα;
— Ναι.
Η Χάλε έβλεπε από το μπροστινό τζάμι. Ο ουρανός άρχισε να ανοίγει σε ένα θαμπό γκρι χρώμα.
— Εντάξει… τώρα πες μου τα πάντα. Από την αρχή. Χωρίς περιστροφές.
Ο Σάμερ έκανε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε.
Είπε ότι η Ράνα επέστρεψε στη ζωή του πριν ενάμιση χρόνο. Τηλούσε, μετά τον συναντούσε «κατά τύχη» και μετά το παλιό διαμέρισμα έγινε σταθερό σημείο κάθε Πέμπτη. Στην αρχή ήταν μόνο λόγια, μετάνοια και αναμνήσεις. Μετά ήρθαν οι αφές. Μετά έγινε περισσότερο. Είπε ότι την άφηνε τα ρούχα της αργά, σαν να φοβόταν τον εαυτό του, και εκείνη τον τραβούσε βίαια, σαν να ήθελε να αποδείξει ότι εξακολουθούσε να υπάρχει. Είπε ότι το σώμα ήταν ζεστό, οικείο και ταυτόχρονα απαγορευμένο. Και ότι μετά από κάθε φορά έπαιρνε ντους στο διαμέρισμα και έφευγε βλαστημώντας τον εαυτό του.

Στη συνέχεια ήρθε το μήνυμα της εγκυμοσύνης.
Στη συνέχεια ήρθε ο Κριμ.
Ο Κριμ που ήξερε τα πάντα και που συμφώνησε να μιλήσει στη Ράνα αντί για εκείνον… και στο τέλος βρέθηκε στο κρεβάτι της.
Ο Σάμερ είπε ότι ο Κριμ του ομολόγησε αργότερα ότι δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Ότι η Ράνα έκλαιγε, μετά γέλασε και μετά τον τράβηξε προς το μέρος της, και ότι η βραδιά τελείωσε γυμνοί στο παλιό κρεβάτι, να αναπνέουν με δυσκολία, και το σώμα να τρέμει ακόμα από την απόλαυση και την ενοχή μαζί.
Η Χάλελ άκουσε χωρίς να τον διακόψει.
Όταν ο Σάμερ τελείωσε, είπε ήρεμα:
— Κι εγώ; Πού ήμουν σε όλη αυτή την ιστορία;
— Ήσουν… η σύζυγος που επιστρέφει σε εκείνη. Εκείνη που προσπαθώ να ξεχάσω κάθε Πέμπτη και αποτυγχάνω.
Η Χάλελ γύρισε προς το μέρος του επιτέλους.
— Αποτύχατε;
Ο Σάμερ κοίταξε το στόμα της, μετά τα μάτια της.
— Αποτυχία. Κάθε φορά που επέστρεφα στο σπίτι και σε έβλεπα να κοιμάσαι με την πλάτη προς εμένα… ένιωθα ότι είμαι βρόμικος. Και ότι είσαι πολύ πιο καθαρή από εμένα.

Η Χάλε έτεινε το χέρι της και άρπαξε τον γιακά του. Έφερε το πρόσωπό της κοντά του, μέχρι που οι αναπνοές τους να αναμειγνύονται.
— Άρα, όταν έστελνα φωτογραφία στον Καρίμ… και εσύ ήξερες… παρακολουθούσες εμάς από μακριά;
Ο Σάμερ ψιθύρισε:
— Ήξερα ότι μιλούσες μαζί του. Δεν ήξερα ότι θα έφτανες στο διαμέρισμα.
— Αλλά έφτασες.
— Ναι.
Η Χάλε δεν απομακρύνθηκε. Έμεινε πολύ κοντά. Η φωνή της έγινε χαμηλή και τραχιά:
— Όταν μπήκα στο διαμέρισμα του Καρίμ… στάθηκε κοντά μου. Έσυρε μια κούκλα μαλλιών από το πρόσωπό μου. Ψιθύρισε «Πες μου να σταματήσω και θα σταματήσω». Κι εγώ δεν μίλησα.
Ο Σάμερ τράνταξε.
Η Χάλε συνέχισε, με το βλέμμα της στα μάτια του:
— Δεν με άγγιξε εκείνη τη νύχτα. Αλλά το σώμα του ήταν ζεστό. Και η μυρωδιά του ήταν… διαφορετική από τη δική σου. Και ήξερα ότι αν έτεινε το χέρι του λίγο περισσότερο, θα του το είχα επιτρέψει.
Ο Σάμερ έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή.
— Χάλε…
— Άνοιξε τα μάτια σου.
Τα άνοιξε.
— Θέλω να ξέρω. Όταν ήσουν με τη Ράνα… σκεφτόσουν εμένα;
Σιωπή.
Η Χάλε πίεσε πιο σφιχτά τον γιακά του.

— Απάντησε.
— Μερικές φορές. Μερικές φορές έκλεινα τα μάτια μου και φανταζόμουν ότι ό,τι είχα κάτω από εμένα ήσουν εσύ. Αλλά το πρόσωπο ήταν δικό της. Η φωνή ήταν δική της. Και το σώμα… ήταν δικό της.
Η Χάλα άφησε ξαφνικά τον κολιέ της και απομακρύνθηκε προς τη θέση της.
Η σιωπή επέστρεψε πιο βαριά από πριν.
Στη συνέχεια είπε:
— Κατέβα από το αυτοκίνητο.
— Χάλα…
— Κατέβα. Θέλω να γυρίσω στο σπίτι των γονιών μου. Εσύ πήγαινε στην παλιά σου μονοκατοικία. Ρώτησε τη Ράνα και τον Καρίμ τι έγινε μετά που βγήκαν από το υπνοδωμάτιο. Θέλω να μάθω αν γελούν μαζί μου ενώ εγώ κάθομαι στο σπίτι και σε περιμένω.
Ο Σάμερ προσπάθησε να πιάσει το χέρι της.
Η Χάλα το τράβηξε.
— Μην με αγγίζεις. Όχι τώρα.
Έβγαλε από το αυτοκίνητο. Το κρύο αέρα την χτύπησε ξανά. Πήγε προς την πόρτα του σπιτιού των γονιών της χωρίς να γυρίσει πίσω.
Αλλά πριν μπει, το κινητό της δονήθηκε.
Μήνυμα από τον Καρίμ.

«Ξέρω ότι κατέβηκες σε εκείνον. Ξέρω ότι σου μίλησε για τη νύχτα. Θέλω κι εγώ να σου πω. Όχι για να δικαιολογηθώ. Για να σου πω τι έγινε μετά που κοιμήθηκε η Ράνα… και γιατί δεν μπόρεσα να σταματήσω να σκέφτομαι εσένα, ακόμα κι όταν το σώμα μου ήταν ακόμα ζεστό από το δικό της.» Η Χάλελ στέκονταν στο κατώφλι της πόρτας. Διάβασε το μήνυμα δύο φορές. Στη συνέχεια έγραψε μια μόνο απάντηση: «Πες μου.» Ανέβασε το βλέμμα της προς το αυτοκίνητο. Ο Σάμερ ήταν ακόμα καθισμένος μέσα, κοιτώντας την. Εκείνη τον κοίταξε… μετά το μήνυμα… και μπήκε στο σπίτι, κλείνοντας την πόρτα πίσω της. Μέσα, κάθισε στο πάτωμα, ακουμπισμένη στην πόρτα, και άνοιξε τη συζήτηση με τον Κριμ. Και άρχισε να γράφει. Και άρχισε να διαβάζει. Και η νύχτα άρχισε να ομολογεί τα πάντα… ακόμα και τα πράγματα που κανείς δεν τόλμησε να πει φωναχτά.