De Anonieme Boodschap | Dappere Boodschappen Ontmaskeren Al Zijn Geheimen | Deel 1

De eerste brief arriveerde op een gewone dinsdag, in een witte envelop zonder afzender, onder de deur van het appartement geplaatst. Hij opende het terwijl hij in de gang stond, nog steeds in zijn werkkleding. De handschrift was vrouwelijk, netjes, met zwarte inkt: "Je neemt elke ochtend precies dezelfde douche. Je begint bij je schouders, dan je borst, dan je buik. Als je bij je onderlichaam komt, gebruik je je linkerhand. Je wast het langzaam en drukt met je duim op de basis voordat je verder gaat. Je geeft de voorkeur aan warm water, niet heet. En na afloop gebruik je de oude blauwe handdoek, niet de nieuwe." Hij bleef even staan. De blauwe handdoek was inderdaad oud en had een klein inktvlekje aan de rand. Niemand anders dan hijzelf betrad zijn badkamer. Niemand kon deze details weten. Hij las de brief nogmaals. Ze rook licht, alsof er handzeep of crème op had gezeten, geen sterke parfum. Hij legde het in de lade van zijn bureau en slaapte die nacht slecht.

Na vier dagen kwam de tweede.
"Wanneer je op je rechterzij slaapt, steek je je hand onder het kussen en trek je het vast. Je ademt dieper als je moe bent. Halverwege de nacht slaap je meestal op je buik, met je linkerbeen gebogen. De huid onder je taille is iets lichter dan de rest van je lichaam, en er zijn twee kleine vlekjes die lijken op moedervlekken. Je draagt thuis niets onder je broek."
Deze keer voelde hij alsof iemand hem in de gaten hield. Hij ging de ramen, gordijnen en de deur controleren. Niets. Maar de brief was te nauwkeurig. Het vlekje onder zijn taille bestond inderdaad, en niemand had het al jaren gezien.
De brieven kwamen ongeveer elke week. Elke was durfender dan de vorige.

De derde beschreef in detail hoe hij zijn heupen beweegt wanneer hij in de badkamer na zijn werk masturbeert, en dat hij het prettig vindt om zich voor te stellen dat iemand hem van achter de deur bespioneert. De vierde beschreef hoe zijn testikels eruitzien wanneer ze door de kou zijn ingetrokken, en dat de huid rondom de anus iets lichter en zachter is. De vijfde beschreef dat hij het soms prettig vindt om zijn vinger in zichzelf te steken terwijl hij masturbeert, en dat hij zijn geluiden onderdrukt wanneer hij zijn hoogtepunt bereikt. Elke brief liet hem het gevoel hebben dat zijn lichaam niet langer alleen van hem was. Zijn zeer persoonlijke seksuele gewoonten stonden nu voor hem geschreven in zwarte inkt op wit papier. Hij werd nerveus wanneer hij de badkamer binnenliep, nog nerveuzer wanneer hij ging slapen, en het meest nerveus wanneer hij masturbeerde, omdat hij het gevoel had dat de schrijfster van de brieven precies wist wat hij op dat moment deed.

Hij begon de mensen om hem heen te observeren. De buurvrouw boven, die elke ochtend glimlachend groette. De collega op het werk die hem langer aankeek dan nodig was. Het meisje dat in het café beneden werkte. Iedereen kon zij zijn. De zevende boodschap was anders. Ze beschreef niet zijn lichaam. Ze schreef: "Morgen vind je een sleutel onder de mat voor je deur. Het appartement tegenover jou staat al twee weken leeg. Je komt om negen uur 's avonds binnen. De deur zal niet achter je sluiten. Het licht zal uit zijn. Je gaat de slaapkamer aan de rechterkant binnen. Ik wacht op je op het bed. Als je komt, weet je dat alles wat je hebt geschreven echt was. Als je niet komt, stoppen de berichten." Hij stond meer dan een uur voor die boodschap. Zijn hart bonkte in zijn oren. Hij voelde hoe zijn lichaam tegelijkertijd heet en koud werd. Angst en begeerte waren zo vermengd dat hij ze niet kon scheiden.

Het was half acht. Hij stond voor de deur van het appartement aan de overkant. De sleutel zat inderdaad onder de mat. De deur ging soepel open. Het appartement was leeg, met een frisse, schone geur. De slaapkamer lag aan de rechterkant, zoals ze had gezegd. De deur stond niet op slot. Het licht was uit. In het donker kon hij de vorm van een lichaam op het bed onderscheiden. Een vrouwelijk lichaam, uitgestrekt; alleen de curve van de heupen en het wit van de dijen waren zichtbaar. Hij bleef bij de deur staan. Hij ging niet naar binnen, maar ging ook niet weg. De stem die van binnen kwam was zacht, duidelijk en op een vreemde manier vertrouwd: "Kom dichterbij... of laat me met rust. De keuze is aan jou." Hij bleef staan. De nacht is lang... en het antwoord is nog niet gegeven. Het tweede deel komt eraan.