จดหมายลึกลับ | จดหมายกล้าๆ ที่เปิดเผยความลับทั้งหมดของเขา | ตอนที่ 1

จดหมายฉบับแรกมาถึงในวันอังคารธรรมดา ในซองสีขาวไม่มีชื่อผู้ส่ง วางอยู่ใต้ประตูห้องของเขา เขาเปิดอ่านขณะยืนอยู่ในโถงทางเดิน ยังสวมเสื้อทำงานอยู่ ตัวหนังสือเป็นลายมือหญิง เรียบร้อย เขียนด้วยหมึกสีดำ: "คุณอาบน้ำทุกเช้าด้วยขั้นตอนเดิม เริ่มจากบ่า แล้วหน้าอก แล้วท้อง เมื่อถึงส่วนล่าง คุณจะใช้นิ้วมือซ้าย ล้างอย่างช้าๆ และใช้นิ้วโป้งกดที่ฐานก่อนจะเลื่อนลง คุณชอบน้ำอุ่น ไม่ใช่น้ำร้อน และเมื่อเสร็จแล้ว คุณชอบใช้ผ้าเช็ดตัวสีฟ้าเก่า ไม่ใช่ผ้าใหม่" เขาหยุดยืนนิ่งสักครู่ ผ้าเช็ดตัวสีฟ้านั้นเก่าจริงๆ และมีรอยหมึกเล็กๆ อยู่ที่ปลาย ไม่มีใครเข้าห้องน้ำของเขาได้ นอกจากเขา ไม่มีใครรู้รายละเอียดเหล่านี้ เขาอ่านจดหมายอีกครั้ง กลิ่นจางๆ คล้ายสบู่หรือครีม ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมแรง เขาเก็บมันลงในลิ้นชักโต๊ะทำงาน และคืนนั้นเขานอนไม่หลับ

สี่วันต่อมา ก็มาถึงอีกฉบับหนึ่ง
“เมื่อคุณนอนตะแคงขวา มือของคุณจะสอดเข้าไปใต้หมอนแล้วจับมันไว้ คุณหายใจลึกขึ้นเมื่อเหนื่อย ในครึ่งหลังของกลางคืน คุณมักจะนอนคว่ำ และงอขาซ้ายของคุณ ผิวใต้เอวของคุณอ่อนกว่าส่วนอื่นของร่างกาย และมีจุดเล็กๆ คล้ายปานสองจุด คุณมักจะไม่ได้ใส่เสื้อผ้าชั้นในขณะอยู่บ้าน”
ครั้งนี้เขารู้สึกเหมือนมีคนกำลังจับตามอง เขาตรวจสอบหน้าต่าง ม่าน และประตู แต่ไม่พบอะไรเลย ทว่าข้อความนี้ละเอียดเกินกว่าที่ควรจะเป็น จุดใต้เอวของเขาปรากฏอยู่จริง และไม่มีใครเคยเห็นมันมานานหลายปี
ข้อความเหล่านี้เริ่มส่งมาทุกสัปดาห์ โดยแต่ละฉบับมีความกล้าหาญมากกว่าฉบับก่อนหน้า

ข้อความที่สามบรรยายโดยละเอียดว่าเขาสั่นสะโพกอย่างไรขณะ мастูบในห้องน้ำหลังเลิกงาน และเขาชอบจินตนาการว่ามีคนแอบมองเขาอยู่ด้านหลังประตู ข้อความที่สี่บรรยายลักษณะอัณฑะของเขาเมื่อหดตัวจากความหนาวเย็น และผิวหนังรอบรูทวารก็ดูอ่อนนุ่มและเปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย ข้อความที่ห้าบรรยายว่าเขาชอบสอดนิ้วเข้าไปในตัวเองขณะ мастуบ และพยายามกลั้นเสียงไว้เมื่อถึงจุดสุดยอด ทุกข้อความทำให้เขารู้สึกว่าร่างกายของตัวเองไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป พฤติกรรมทางเพศที่เคยเป็นความลับของเขาถูกเขียนลงบนกระดาษสีขาวด้วยตัวอักษรสีดำ เขาเริ่มรู้สึกกังวลเมื่อเข้าห้องน้ำ กังวลมากขึ้นเมื่อเข้านอน และกังวลที่สุดขณะ мастуบ เพราะเขารู้สึกว่าผู้เขียนข้อความรู้แน่ชัดว่าเขาทำอะไรอยู่ในขณะนี้

เขาเริ่มสังเกตเห็นผู้คนรอบตัว เพื่อนบ้านชั้นบนที่ทักทายและยิ้มให้เขาทุกเช้า เพื่อนร่วมงานที่จ้องมองเขานานเกินจำเป็น และสาวที่ทำงานในคาเฟ่ด้านล่างบ้าน ใครๆ ก็อาจเป็นเธอได้

ข้อความฉบับที่เจ็ดนั้นแตกต่างออกไป มันไม่ได้บรรยายถึงร่างกายของเขา แต่กลับบอกว่า:

"พรุ่งนี้เธอจะพบกุญแจใต้เสื่อหน้าประตูห้องของเธอ ห้องตรงข้ามว่างมาสองสัปดาห์แล้ว เธอจะเข้าไปตอนเก้าโมงเย็น ประตูจะไม่ปิดตามหลังเธอ แสงไฟจะดับสนิท เธอจะเดินเข้าไปในห้องนอนทางขวา เธอจะพบฉันรออยู่บนเตียง ถ้าเธอมา เธอจะรู้ว่าทุกสิ่งที่ฉันเขียนมาเป็นเรื่องจริง ถ้าเธอไม่มา ข้อความเหล่านี้จะหยุดลง"

เขายืนนิ่งหน้าข้อความนั้นนานกว่าหนึ่งชั่วโมง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก เขารู้สึกว่าร่างกายร้อนและเย็นในเวลาเดียวกัน ความกลัวและความใคร่ผสมปนเปจนแยกไม่ออก

เวลาแปดโมงครึ่ง เขายืนอยู่หน้าประตูอพาร์ตเมนต์ตรงข้าม กุญแจอยู่ใต้เสื่อจริงๆ ประตูเปิดออกได้ง่าย อพาร์ตเมนต์ว่างเปล่า มีกลิ่นความสะอาดใหม่ ห้องนอนอยู่ทางขวาตามที่เธอพูดไว้ ประตูไม่ได้ล็อก แสงไฟดับมืดมิด ในความมืดเขาสามารถเห็นร่างบนเตียง ร่างหญิงนอนราบ ไม่เห็นชัดเจนนอกจากส่วนโค้งของสะโพกและความขาวของต้นขา เขาหยุดยืนที่ประตู ไม่เข้าไป ไม่ออกไป เสียงที่ดังมาจากภายในเบา ชัดเจน และคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด: "เข้ามา... หรือปล่อยฉันไว้ เลือกเอง" เขายังคงยืนอยู่ คืนนี้ยาวนาน... และคำตอบยังไม่ได้ถูกเปิดเผย ส่วนที่สองกำลังจะมาถึง